Μπορεί να μην το λέμε δυνατά, αλλά η ιδέα ότι μια σχέση είναι απολύτως «κλειδωμένη» φαίνεται πως δεν ισχύει για όλους.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, περίπου 1 στους 6 ανθρώπους που βρίσκονται σε σχέση παραδέχεται ότι υπάρχει κάποιο τρίτο πρόσωπο για το οποίο θα άφηνε τον/την σύντροφό του, αν παρουσιαζόταν η κατάλληλη ευκαιρία. Όχι απαραίτητα στην πράξη, αλλά σίγουρα στη φαντασία.

Η μελέτη της Talker Research, που πραγματοποιήθηκε σε 1.279 δεσμευμένους Αμερικανούς, φωτίζει μια λιγότερο ρομαντική πλευρά της σύγχρονης δέσμευσης. Οι άντρες εμφανίζονται πιο πρόθυμοι να κρατούν ένα «εφεδρικό σενάριο»: το 19% δήλωσε ότι υπάρχει κάποιος για τον οποίο θα εγκατέλειπε τη σχέση του, έναντι 12% των γυναικών. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι ότι 1 στους 5 συμμετέχοντες δεν θεωρεί καν ότι ο τωρινός του σύντροφος είναι η «αδελφή ψυχή» του, στοιχείο που γεννά εύλογα ερωτήματα για το τι κρατά τελικά τους ανθρώπους μαζί.

Παρά τη γενική αυτή εικόνα, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση: οι millennials. Σε αντίθεση με τα στερεότυπα, είναι η γενιά που δηλώνει πιο έντονα ότι πιστεύει στην ιδέα του «ενός και μοναδικού» και ότι νιώθει βαθιά συναισθηματική σύνδεση με τον σύντροφό της. Ίσως επειδή μεγάλωσαν ανάμεσα στον ρομαντισμό και την ψυχοθεραπεία, ίσως επειδή έμαθαν να μιλούν περισσότερο για τις ανάγκες τους.

Ο κλινικός ψυχολόγος Adam Horvath δίνει μια πιο ψύχραιμη ερμηνεία: το να φανταζόμαστε εναλλακτικά σενάρια δεν είναι απαραίτητα σημάδι προδοσίας. «Η έλξη δεν απενεργοποιείται τη στιγμή που επιλέγουμε έναν άνθρωπο», εξηγεί. Αυτό που έχει σημασία είναι τι κάνουμε με αυτές τις σκέψεις. Αν το “τι θα γινόταν αν” γίνεται μόνιμο μοτίβο, ίσως δεν αφορά το τρίτο πρόσωπο αλλά κάτι που λείπει από τη σχέση, ενθουσιασμό, τρυφερότητα, αίσθηση παιχνιδιού ή απλώς το καινούργιο.

Το πραγματικό πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, ξεκινά όταν συγκρίνουμε τον σύντροφό μας με μια εξιδανικευμένη φαντασίωση. Εκεί, η σχέση αρχίζει να φθείρεται όχι επειδή «υπάρχει κάποιος καλύτερος», αλλά επειδή απομακρυνόμαστε από αυτό που έχουμε, κυνηγώντας μια εικόνα χωρίς βάρος, ευθύνη ή καθημερινότητα.

Στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι αν περνά από το μυαλό μας ένας άλλος άνθρωπος, αλλά αν επιλέγουμε συνειδητά να μείνουμε. Γιατί, όπως δείχνουν τα στοιχεία, η αγάπη σήμερα μοιάζει λιγότερο με πεπρωμένο και περισσότερο με απόφαση, μια απόφαση που απαιτεί ειλικρίνεια, όρια και πραγματική σύνδεση.