Ήταν Κυριακή πρωί, 5 Αυγούστου του 1962, όταν ο νεαρός βοηθός ιατροδικαστής Τόμας Νογκούτσι μπήκε βιαστικά στο γραφείο του στην Κομητεία του Λος Άντζελες. Είχε μόλις παραλάβει την πρωινή του αποστολή: να διενεργήσει τη νεκροψία μιας γυναίκας που είχε βρεθεί νεκρή μες στη νύχτα. Κανείς δεν του είχε πει το όνομα. Μόνο ένα φάκελο στο γραφείο. Τον άνοιξε.

Μέριλιν Μονρόε.Η ξανθιά θεά του Χόλιγουντ, το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο της εποχής, βρισκόταν πια στο κρύο μεταλλικό τραπέζι του νεκροτομείου. Η γυναίκα που είχε ψιθυρίσει «Happy Birthday, Mr. President» δύο μήνες νωρίτερα στον Τζον Κένεντι, ήταν τώρα μπρούμυτα, νεκρή, με το χέρι της ακουμπισμένο στο τηλέφωνο.

Ο Νογκούτσι ήταν 35 ετών, μόλις έναν χρόνο μικρότερος από τη Μέριλιν. Ένιωσε ένα περίεργο δέσιμο, μια ευθύνη που τον ξεπερνούσε. Ακολούθησε το πρωτόκολλο με απόλυτη ακρίβεια. Εξέτασε το σώμα της σπιθαμή προς σπιθαμή: στα χέρια, στους μηρούς, ανάμεσα στα δάχτυλα – μήπως υπήρχε ίχνος ένεσης; Τίποτα. Ούτε στο κεφάλι, ούτε στην πλάτη. Στο δωμάτιο επικρατούσε σιωπή. Μόνο το ξύσιμο του νυστεριού πάνω στο δέρμα ακουγόταν, καθώς άνοιγε την τομή σε σχήμα Υ.

Το στομάχι της ήταν σχεδόν άδειο. Κανένα ίχνος χαπιών, κανένα οπτικό σημάδι δηλητηρίασης. Αυτό ήταν παράξενο, σχεδόν ανησυχητικό. Στο κομοδίνο της είχαν βρεθεί τουλάχιστον δύο φάρμακα – το υπνωτικό Nembutal και το ισχυρό ηρεμιστικό χλωραλική υδράτη. Ένα μπουκάλι εντελώς άδειο, το άλλο σχεδόν. Όμως μέσα της… τίποτα.

Τα δείγματα στάλθηκαν στο τοξικολογικό. Λίγες μέρες μετά, ήρθε η επίσημη απάντηση: θανατηφόρες συγκεντρώσεις των φαρμάκων ανιχνεύθηκαν στο αίμα της. Ο επικεφαλής τοξικολόγος, Ρέιμοντ Αμπερνάθι, έκρινε πως δεν υπήρχε λόγος για περαιτέρω εξετάσεις. Τα υπόλοιπα όργανα και το περιεχόμενο του στομάχου πετάχτηκαν.

Ο Νογκούτσι έμεινε παγωμένος. Κάτι δεν του κολλούσε. Δεν είχε ενδείξεις ότι τα φάρμακα είχαν καταποθεί. Χωρίς να εξεταστεί το στομάχι, δεν μπορούσε να αποκλειστεί η χορήγηση τους με ένεση. Το ενδεχόμενο της δολοφονίας –το οποίο μέχρι τότε φαινόταν εξωφρενικό– άρχισε να του σιγοψιθυρίζει στο αυτί.

Αλλά δεν ήταν σε θέση να φωνάξει. Ήταν ακόμα νέος. Βοηθός. Χωρίς εξουσία. Δεν είχε καν θέση μονίμου υπαλλήλου.

Η υπόθεση έκλεισε βιαστικά. Ο αρχι-ιατροδικαστής Θίοντορ Κέρφι ανακοίνωσε επίσημα ότι η Μέριλιν αυτοκτόνησε. Μίλησε για την ψυχική της κατάσταση, τις διαταραχές ύπνου, τις προηγούμενες απόπειρες αυτοκτονίας. Το κοινό, όμως, δεν πείστηκε. Ο θάνατός της δεν έμοιαζε απλώς τραγικός. Έμοιαζε στημένος.

Ο ίδιος ο Νογκούτσι, δεκαετίες μετά, παραδέχτηκε: δεν του επετράπη ποτέ να ολοκληρώσει τη δουλειά του. Οι αποφάσεις είχαν ληφθεί αλλού, μακριά από το νεκροτομείο.

Αν και αργότερα θα γινόταν ο πιο διάσημος ιατροδικαστής των ΗΠΑ – διενεργώντας νεκροψίες για τον Ρόμπερτ Κένεντι, τη Σάρον Τέιτ, τη Νατάλι Γουντ και τον Τζον Μπελούσι – η σκιά της Μέριλιν δεν έφυγε ποτέ από πάνω του. Γιατί τον διάλεξαν εκείνη τη μέρα; Ήταν τυχαίο ή υπολογισμένο;

Κανείς δεν του απάντησε ποτέ.