Ένα τολμηρό κείμενο έγραψε ο Lorne Jaffe από το Queens της Νέας Υόρκης, για έναν εφιάλτη που παραλίγο να τον οδηγήσει στην τρέλα. Από έφηβος υπέφερε από γυναικομαστία και μετά από χρόνια κατάθλιψης και κρίσεις πανικού, εξηγεί πώς κατάφερε να ξεπεράσει το πρόβλημά του.

Γράφει ο Jaffe στο αποκαλυπτικό του κείμενο στη Huffington Post:

«Ξέρεις, δεν είσαι υποχρεωμένος», μου είπε η γυναίκα μου. Όλα τα πράγματά μας ήταν ανοιχτά στην παραλία, η κόρη μας Sienna έπαιζε ήδη με την άμμο και εγώ άρχισα να παίρνω βαθιές αναπνοές.

«Πρέπει να το κάνω» της απάντησα, κοιτάζοντας ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις. Είχα ήδη εγχειριστεί δύο φορές για γυναικομαστία και τώρα έπρεπε να το τολμήσω. Πήρα άλλη μια βαθιά αναπνοή και έβγαλα το μπλουζάκι μου.
Μεγάλωσα σαν ένα κανονικό αγοράκι, λίγο παχουλό, αλλά σε ηλικία 11 ετών το στήθος μου άρχισε να μεγαλώνει και έμοιαζε με φουσκωτή κούκλα. Το ένα στήθος ήταν πιο μεγάλο από το άλλο, οι θηλές τεράστιες. Για τα επόμενα 18 χρόνια φορούσα μόνο κάτι τεράστια μπλουζάκια, σε σκούρα χρώματα. Περπατούσα σκυφτός και τραβούσα το μπλουζάκι προς τα πίσω, για να σβήσω τα σημάδια στο μπροστινό μέρος του σώματος. Κρατούσα μόνιμα στα χέρια, μπροστά στο στήθος, ό,τι έβρισκα, ένα σημειωματάριο, ένα σακάκι κλπ.

«Με κοιτάνε;», ρώτησα τη γυναίκα μου.
«Κανένας! Κανείς δεν νοιάζεται», μου απάντησε.
«Μήπως είμαι ακόμη πολύ χοντρός;», ρώτησα. Κοίταζα κλεφτά γύρω μου ορισμένους που έμοιαζαν να είχαν γεννηθεί σε μια αίθουσα γυμναστικής ή να είχαν περάσει όλη τη ζωή τους εκεί μέσα.
Για πάνω από 28 χρόνια το σώμα μου ήταν φυλακισμένο στη γυναικομαστία. Ήμουν στόχος σαρκασμού. Ένας συμμαθητής τραβούσε το μπλουζάκι του προς τα πίσω, όπως έκανα εγώ, κάθε φορά που ανέβαινα στο σχολικό.

Τώρα πια δεν έχω λόγο να κρύβομαι.

Έλεγα μέσα μου, ότι κανένας δεν με κοιτάει. Προσπαθούσα να στέκομαι όρθιος. «Κάν' το για εκείνη. Κανείς δεν σε κοιτάει. Για εκείνη το κάνεις»!
Περπάτησα προσεκτικά ως το νερό. Έριξα μια ματιά προς τα πίσω και βούτηξα. Βγήκα όρθιος από το νερό και πήγα να ξαπλώσω στον ήλιο.
Στο αυτοκίνητο η γυναίκα μου μου είπε ότι ήταν περήφανη για μένα.

Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου μου είχε πει: «Μα, είσαι τόσο τεράστιος, σαν σπίτι!». Δεν ξέρω ακριβώς σε ποια ηλικία το είπε, το έκρυψα στη μνήμη μου. Συγχωρώ τον πατέρα μου, αλλά το μικρό αγόρι που υπάρχει ακόμη μέσα μου είναι πληγωμένο και οι αναμνήσεις ανεβαίνουν συχνά στην επιφάνεια.
Χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μετά την εγχείρισή μου για να μπορέσω να βγω πρώτη φορά στην παραλία και να βγάλω την μπλούζα μου. Για πρώτη φορά εγχειρίστηκα στα 29 μου. ¶ρχισα να βρίσκω τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση πολύ αργά και πέρασε καιρός ώσπου να γνωρίσω την υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.
Αλλά η χαρά μου δεν κράτησε πολύ. Το 2010 υπέφερα από μια τρομερή νευρική κρίση, που εκδηλώθηκε με τραυλισμό, τρεμούλες, τικ στο πρόσωπο και κρίσεις δακρύων. Ακολούθησα ψυχοθεραπεία και έπαιρνα αντικαταθλιπτικά επί χρόνια, αλλά δεν βοήθησαν, δεν είχα συμφιλιωθεί με το παρελθόν μου.

Είχα σφραγιστεί από τη γυναικομαστία. Ήμουν «ο τύπος με τα βυzιά» και υπέφερα κρυφά. Οι γονείς μου με πήγαν σε ψυχολόγο, αλλά δεν μπόρεσαν οι ίδιοι να με βοηθήσουν. Μια ορμονική ανισορροπία στην εφηβία με οδηγούσε στην τρέλα.
Το λέω για τους γονείς, που πρέπει να παρατηρούν τα νεαρά αγόρια τους. Η γυναικομαστία οδηγεί σε πολύ σοβαρά ψυχικά προβλήματα, ίσως και στην αυτοκτονία. Η εγχείριση είναι το καλύτερο και αποτελεσματικότερο φάρμακο, αλλά πόσα άτομα έχουν 3.000 ή 5.000 δολάρια για να το κάνουν;

Μιλήστε με τα παιδιά σας. Δώστε αγάπη και κατανόηση, όσο μπορείτε περισσότερο, γιατί αν διαπιστώσετε το πρόβλημα εγκαίρως, θα γλυτώσετε τα παιδιά σας από χρόνια αγωνίας και παρενόχλησης, από κατάθλιψη και από κρίσεις άγχους.
Έτσι θα τα γλυτώσετε και από μια εφιαλτική μέρα στην παραλία!