Υπάρχουν πολλά εκεί έξω για να φοβάσαι. Μερικοί φόβοι είναι πιο συνηθισμένοι από άλλους, μια πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι σχεδόν ένας στους τρεις φοβάται τα φίδια, τα ύψη και τις αράχνες, ενώ κάποια άλλα μπορεί να θεωρούνται κλινικές φοβίες.

Ωστόσο ούτε και οι πιο διάσημες φιγούρες της ιστορίας δεν είχαν ανοσία στους φόβους. Εδώ είναι μόνο μερικοί από τους φόβους που διακατέχονται από 5 διάσημα ιστορικά πρόσωπα.

Ναπολέων

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν ένας ηγεμόνας που καθιέρωσε μια ατρόμητη εικόνα ως στρατιωτικός ηγέτης, αλλά στον ιδιωτικό του χώρο υπέφερε από τις δικές του ανησυχίες, συμπεριλαμβανομένου, υποτίθεται, του φόβου για ανοιχτές πόρτες. Σύμφωνα με την έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης της Βικτώριας «Napoleon: Revolution to Empire», οι άνθρωποι που έρχονταν για να τον συναντήσουν έπρεπε να μπουν και να βγουν από το δωμάτιο μέσα από ένα πολύ στενό κενό και να το κλείσουν γρήγορα πίσω τους ώστε να αποφύγουν να ανοίξει πολύ η πόρτα.

Σαλβαντόρ Νταλί

Η τέχνη του Σαλβαδόρ Νταλί εξερεύνησε ένα ευρύ φάσμα παράξενων εικόνων, μερικές από τις οποίες επηρεάστηκαν από τους δικούς του φόβους, συμπεριλαμβανομένου του τρόμου για τα έντομα. Ο φόβος μάλιστα τον οδήγησε να προσπαθήσει να αφαιρέσει αυτό που πίστευε ότι ήταν ένα τσιμπούρι από το σώμα του χρησιμοποιώντας μια λεπίδα ξυραφιού. «Με φρενίτιδα έκοψα, έκοψα και ξαναέκοψα, τυφλωμένος από το αίμα που ήδη έτρεχε», έγραψε στην αυτοβιογραφία του. «Το τσιμπούρι τελικά υπέκυψε και μισολιπόθυμος, έπεσα στο πάτωμα μέσα στο αίμα μου». (Το τσιμπούρι στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου τσιμπούρι, αλλά ένας τυφλοπόντικας.) Ένα από τα έντομα που αντιπαθούσε ιδιαίτερα ο καλλιτέχνης ήταν οι ακρίδες, που μερικές φορές εμφανίζονταν στα έργα του.

Σάρα Μπερνάρ

Η Σάρα Μπερνάρ ήταν μια από τις πρώτες ηθοποιούς που έγινε αυτό που σήμερα θεωρούμε διασημότητα. Δούλεψε σκληρά για να δημιουργήσει την εικόνα της και συγκέντρωσε πολλούς αφοσιωμένους θαυμαστές κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Είχε όμως τις δικές της ανασφάλειες. Είχε έναν βαθύ φόβο εγκατάλειψης, που προερχόταν από την παιδική της ηλικία στην οποία ένιωθε ότι εγκαταλείφθηκε από την οικογένειά της. Ο βιογράφος Robert Gottlieb γράφει στο Sarah: The Life of Sarah Bernhardt ότι η μελλοντική ηθοποιός δόθηκε σε μια νοσοκόμα στη Γαλλία και ήταν «ουσιαστικά ανάδοχο παιδί» του οποίου η οικογένεια σπάνια ερχόταν να τη δει.

Κάθριν Χέπμπορν

Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η Κάθριν Χέπμπορν, η οποία κέρδισε τέσσερα Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, φοβόταν να εμφανιστεί μπροστά στο κοινό. Την επηρέασε σε τέτοιο βαθμό που μερικές φορές έκανε εμετούς στα παρασκήνια. Ο ανιψιός της είχε πει επίσης σε συνέντευξή ότι μετά τις παραστάσεις της αναζητούσε επιβεβαίωση: «Με έπιανε από τους ώμους. «Ήμουν καλή; Ήμουν καλή;».

Φράνκλιν Ντέλανο Ρούσβελτ

Στην εναρκτήρια ομιλία του το 1933, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ έκανε τη διάσημη δήλωση ότι «το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος», ωστόσο ακόμη και ο ίδιος δεν είχε ανοσία στο συναίσθημα: ο Ρούσβελτ φοβόταν τη φωτιά και το νούμερο 13 (γνωστό και ως τρισκαϊδεκαφοβία), τόσο που μερικές φορές αρνιόταν να ταξιδέψει την Παρασκευή και 13. «Μισούσε την Παρασκευή και 13, δεν θα ξεκινούσε ποτέ ένα σημαντικό ταξίδι αν μπορούσε να το αλλάξει, και δεν του άρεσε να κάθεται με 13 ανθρώπους στο δείπνο», έγραψε ένας από τους βιογράφους του.

Πηγή Φωτογραφιών: wikipedia.org