Το Πείραμα Κέντλερ (Kendler Experiment) είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και πολυσυζητημένα πειράματα στην ιστορία της ψυχολογίας, που αναδεικνύει τις ηθικές και επιστημονικές προκλήσεις που συνδέονται με την έρευνα στον τομέα της ανάπτυξης του ανθρώπου.

Το «Kentler Project» στο Δυτικό Βερολίνο ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970 ο καθηγητής ψυχολογίας Χέλμουτ Κέντλερ, ο οποίος ήθελε να επιβεβαιώσει με το «πείραμα» την αντίληψή του πως η σeξουαλική επαφή ανάμεσα σε ενήλικες και παιδιά ήταν ακίνδυνη.

Μια μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Hildesheim διαπίστωσε ότι οι αρχές στο Βερολίνο συγχωρούσαν αυτήν την πρακτική για σχεδόν 30 χρόνια. Οι παιδόφιλοι ανάδοχοι μάλιστα έπαιρναν επίδομα τακτικής φροντίδας.

Τα γραφεία παιδικής μέριμνας του Βερολίνου και η κυβερνώσα Γερουσία έκαναν τα στραβά μάτια ή ακόμη και ενέκριναν τις τοποθετήσεις. 

Πριν από αρκετά χρόνια δύο από τα θύματα εμφανίστηκαν και είπαν την ιστορία τους, από τότε οι ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Χίλντεσχαϊμ έχουν οργώσει αρχεία και έχουν κάνει συνεντεύξεις.

Αυτό που βρήκαν ήταν ένα «δίκτυο μεταξύ των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων», του κρατικού γραφείου πρόνοιας της νεολαίας και της Γερουσίας του Βερολίνου, στο οποίο η παιδεραστία «έγινε αποδεκτή, υποστηρίχθηκε, υπερασπίστηκε».

Ο ίδιος ο Kentler βρισκόταν σε τακτική επαφή με τα παιδιά και τους ανάδοχους γονείς τους. Δεν του ασκήθηκε ποτέ δίωξη: Μέχρι να εμφανιστούν τα θύματά του, η παραγραφή των πράξεών του είχε λήξει. Αυτό έχει επίσης εμποδίσει μέχρι στιγμής τα θύματα να λάβουν οποιαδήποτε αποζημίωση.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους ανάδοχους γονείς ήταν ακαδημαϊκοί υψηλού προφίλ. Μιλούν για ένα δίκτυο που περιλάμβανε υψηλόβαθμα μέλη του Ινστιτούτου Max Planck, του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και της διαβόητης Σχολής Odenwald στην Έσση της Δυτικής Γερμανίας, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο ενός μεγάλου σκανδάλου παιδεραστίας πριν από αρκετά χρόνια. Έκτοτε έχει κλείσει.

Μια πρώτη αναφορά για το «πείραμα Kentler» δημοσιεύτηκε το 2016 από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Οι ερευνητές δήλωσαν στη συνέχεια ότι η Γερουσία του Βερολίνου φαινόταν να μην ενδιαφέρεται να ανακαλύψει την αλήθεια.