Στις 7 Ιουνίου 1981, τα πτώματα των Giovanni Foggi και Carmella De Nuccio ανακαλύφθηκαν στην ύπαιθρο λίγο έξω από τη Φλωρεντία της Ιταλίας. Και οι δύο είχαν πυροβοληθεί, ενώ ο De Nuccio είχε υποβληθεί σε μεταθανάτιο ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων.
Αργότερα, κάποιος παρατήρησε ότι οι λεπτομέρειες της δολοφονίας έμοιαζαν με μια άλλη που είχε συμβεί το 1974. Η αστυνομία έλεγξε τις σφαίρες και από τα δύο εγκλήματα και ανακάλυψε ότι και οι δύο προέρχονταν από μια Beretta 0,22 με ελαττωματικό επικρουστήρα που άφηνε σημάδι σε κάθε σφαίρα, ενώ και τα δύο σετ των σφαιρών ήταν της ίδιας μάρκας: Σειρά Winchester H.
Η σύνδεση ήταν σαφής, όπως και η σχέση μεταξύ αυτών των δολοφονιών και αυτών που ακολούθησαν. Οι δολοφονίες συνεχίστηκαν μέχρι το 1985 και είχαν την προσοχή της αστυνομίας μέχρι το 2006, όταν διαλύθηκε η GIDES (Gruppo Investigativo Delitti Seriali, Ερευνητική Ομάδα για Κατά Συρροήν Εγκλήματα). Ακόμη και μετά την καταμέτρηση τουλάχιστον 14 θυμάτων, ο εγκληματίας που έγινε γνωστός ως «Το τέρας της Φλωρεντίας» δεν πιάστηκε ποτέ.
Σε κάθε περιστατικό, τα θύματα ήταν πάντα ένα ζευγάρι που έβγαινε κρυφά στην εξοχή για να κάνει σeξ, συνήθως στο αυτοκίνητό. Προφανώς περιμένοντας μέχρι να αποσπαστεί η προσοχή τους, το Τέρας πυροβολούσε και τους δύο, πάντα με τη Beretta διαμετρήματος 0,22 και πάντα με τις σφαίρες H της σειράς Winchester. Στη συνέχεια, έπαιρνε το μαχαίρι του για να ακρωτηριάσει τον κόλπο της γυναίκας, αλλά χωρίς να τη βιάσει ή ακόμη και να αγγίξει το υπόλοιπο σώμα της. Αργότερα, στον έκτο φόνο, άρχισε να ακρωτηριάζει το αριστερό στήθος των γυναικών.
Φυσικά, υπήρχαν εξαιρέσεις σε αυτή τη γενική φόρμουλα. Ο Wilhelm Friedrich Horst Meyer και ο Jens Uwe Rüsch, θύματα του πέμπτου εγκλήματος, ήταν και οι δύο άνδρες, αν και πιστεύεται ότι τα μακριά μαλλιά του Rüsch ξεγέλασαν το τέρας να νομίζει ότι ήταν γυναίκα. Στην ανθρωποκτονία του 1974, ο κόλπος της Stefania Pettini είχε γεμίσει με κλήμα από αμπέλι.
Μετά την τέταρτη δολοφονία, που συνέβη στις 19 Ιουνίου 1982, ένας φάκελος έφτασε στο αστυνομικό τμήμα. Μέσα υπήρχε ένα απόκομμα εφημερίδας του 1968 για ένα ζευγάρι που είχε πυροβοληθεί και μια πρόταση να επανεξεταστεί η υπόθεση.
Στις 21 Αυγούστου 1968, η Barbara Locci και ο Antonio Lo Bianco συναντήθηκαν στα περίχωρα της Φλωρεντίας έχοντας παράνομη σχέση, ενώ ο εξάχρονος γιος της Locci, Natalino, κοιμόταν πίσω. Εκεί οι Locci και Bianco πυροβολήθηκαν και ένας άνδρας φέρεται να μετέφερε τον Natalino σε ένα σπίτι περίπου 1,5 χιλιόμετρο μακριά. Ο σύζυγος της Locci, Stefano Mele, ομολόγησε γρήγορα το έγκλημα, αλλά κατηγόρησε εν συντομία τρία αδέρφια από τη Σαρδηνία για εμπλοκή, που ήταν όλοι επίσης εραστές της Locci, προτού ανακαλέσει την κατηγορία. Ο Mele κατηγορήθηκε για φόνο και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση, μια ελαφριά ποινή επειδή κρίθηκε ψυχικά ανάπηρος.
Όταν μια ανώνυμη πληροφορία οδήγησε την αστυνομία να επανεξετάσει τα στοιχεία από αυτήν την κλειστή υπόθεση, διαπίστωσε ότι το όπλο ήταν το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε στον πιο πρόσφατο φόνο, οι σφαίρες ήταν της ίδιας κατασκευής και από το ίδιο κουτί. Ο Stefano Mele, ωστόσο, δεν θα μπορούσε να έχει διαπράξει τους φόνους το 1974, τον Ιούνιο του 1981, τον Οκτώβριο του 1981 ή τον Ιούνιο του 1982, καθώς ήταν στη φυλακή. Η αστυνομία πραγματικά μπερδεύτηκε.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, χιλιάδες άνθρωποι είχαν την τιμή να εξεταστούν ως ύποπτοι. Εδώ είναι μερικοί που απεικονίζουν τη λογική της έρευνας.
Enzo Spalletti: Λόγω της συνήθειας που είχαν οι άνθρωποι να σπεύδουν στους λόφους και τα δάση γύρω από τη Φλωρεντία για να κάνουν σeξ, αφθονούσαν τα κρυφά μάτια και άλλοι ηδονιστές που ονομάζονταν «Ινδιάνοι». Η αστυνομία κατάλαβε ότι ένα από αυτά τα μάτια μπορεί να είχε δει κάτι. Κάτι είχε δει ο Spalletti. Είχε δει τα πτώματα των Giovanni Foggi και Carmella De Nuccio αλλά αρχικά απέφυγε να το πει στην αστυνομία. Η αστυνομία τον κράτησε ως ύποπτο.
Francesco Vinci: Αφού ο φάκελος τους είπε να επανεξετάσουν τα αποδεικτικά στοιχεία από την υπόθεση του 1968, η αστυνομία έλαβε σοβαρά υπόψη το σχόλιο του Mele για τους αδερφούς Vinci, υποθέτοντας ότι ίσως η αρχική δολοφονία ήταν μια δολοφονία οικογενειών και με τα χρόνια ένας από την ομάδα είχε αναπτύξει σχέσεις με τις δολοφονίες. Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο του Francesco βρέθηκε στο δάσος κοντά στον τόπο της τελευταίας δολοφονίας. Συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος όταν έγινε ο επόμενος φόνος ενώ ήταν ακόμη υπό κράτηση.
Pietro Paccini: Μετά την τελική δολοφονία το 1985, η αστυνομία έλαβε άλλη μια επιστολή που πρότεινε τον Pietro Paccini ως επικεφαλής. Άλλωστε, είχε σκοτώσει έναν άντρα που αποπλάνησε την κοπέλα του το 1951 πριν τη βιάσει δίπλα στο πτώμα και είχε τη φήμη ότι έκανε άγριο σeξ και χτυπούσε τη γυναίκα και τις κόρες του. Συνελήφθη και κρίθηκε ένοχος το 1994, αλλά ασκήθηκε έφεση.
Η έρευνα για τον Paccini οδήγησε σε δύο καταδίκες, αν και πολλοί αμφισβητούν τη νομιμότητά τους.
Ο Giancarlo Lotti ήταν φίλος του Paccini του οποίου το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο κοντά στο περιστατικό του 1985. Τελικά τον έβαλαν να ομολογήσει ότι ήταν παρών σε μερικά από τα εγκλήματα, χρησιμεύοντας ως τσιλιαδόρος για τον Paccini, ενώ ένας άλλος φίλος, ο Mario Vanni διέπραξε τις πράξεις ακρωτηριασμού. Αργότερα, ομολόγησε τη δολοφονία του 1983. Οι ομολογίες του οδήγησαν την αστυνομία να συλλάβει ξανά τον Paccini, αλλά ο Paccini πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1998 προτού του απαγγελθούν επισήμως οποιεσδήποτε κατηγορίες.
Πολλοί ερευνητές δεν θεωρούν βιώσιμη τη μαρτυρία του Lotti. Ήταν ένας άστεγος αλκοολικός που μπορεί να θεωρούσε τη ζωή πίσω από τα κάγκελα μια βελτίωση σε σχέση με την τρέχουσα κατάστασή του. Πιστεύουν ότι το Τέρας της Φλωρεντίας είναι ακόμα εκεί έξω, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την έρευνα που συνεχίστηκε για άλλα οκτώ χρόνια.
Το Τέρας της Φλωρεντίας έχει ακολουθήσει το δρόμο του Τζακ του Αντεροβγάλτη και του Zodiac, αφού εξαφανίστηκε χωρίς να βγει ποτέ ένας ικανοποιητικός απολογισμός. Πώς εμφανίστηκε το ίδιο όπλο με το ίδιο σύνολο σφαιρών σε παρόμοια αλλά πολύ διαφορετικά εγκλήματα που συνέβησαν με διαφορά πέντε ετών; Γιατί το Tέρας περίμενε τόσο πολύ μεταξύ των δολοφονιών του; Πολλές θεωρίες για την ταυτότητά του ευδοκιμούν, με την πιο ακραία να είναι ότι ο δολοφόνος είναι σατανιστής που προσφέρει θυσίες για τη μαύρη μαγεία, ή ένας λάτρης του διαβόλου που χρησιμοποιούσε τα μέρη του σώματος σε λατρεία και όργια.
