Τόσο επιδραστικός ήταν ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Μολιέρος του 17ου αιώνα που η γαλλική γλώσσα έχει περιγραφεί ως η γλώσσα του Μολιέρου.

Οι κωμωδίες του παίζονται ακόμη τακτικά στη σκηνή. Τα έργα του Μολιέρου σατίριζαν όχι μόνο την κοινωνία που έβλεπε γύρω του, αλλά και όλες τις ανθρώπινες κακίες.

Δεν ήταν όλοι θαυμαστές του όμως. Η Καθολική Εκκλησία προσπάθησε να απαγορεύσει το έργο του Ταρτούφ επειδή έδειχνε τα αποτελέσματα της ψευδούς ευσέβειας. Ωστόσο, η βασιλική οικογένεια ήταν θαυμαστές της δουλειάς του, οπότε ο Μολιέρος επέστρεψε σύντομα στη σκηνή. Η υγεία του Μολιέρου τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν ήταν καλή, καθώς είχε αναπτύξει φυματίωση. Ωστόσο, αποφάσισε να παίξει στην τελευταία του δουλειά με τίτλο "Ο κατα φαντασίαν ασθενής" για έναν υποχόνδριο που πάντα πιστεύει ότι είναι άρρωστος.

Ο Μολιέρος φαινόταν συχνά να κοροϊδεύει τις δικές του λογοτεχνικές προσπάθειες. Σε αυτό το έργο, έπαιξε έναν χαρακτήρα που έλεγε: «Ο Μολιέρος σου είναι ένας αυθάδης τύπος… Αν ήμουν γιατρός, θα έπαιρνα την εκδίκησή μου… όταν αρρώσταινε, θα τον άφηνα να πεθάνει χωρίς να τον βοηθήσω. Έλεγα: «Συνέχισε, πήγαινε πέθανε!»

Την τέταρτη νύχτα της παράστασης, ο Μολιέρος γέμισε αίματα και σωριάστηκε στη σκηνή, αλλά επέμενε να τελειώσει την παράσταση. Ωστόσο, του ήταν πάρα πολύ σκληρό και πέθανε λίγες ώρες αργότερα. Η ασθένεια του Μολιέρου κάθε άλλο παρά φανταστική ήταν...