Είναι σαν να χάσαμε έναν φίλο. Γιατί αυτό κατάφερε να γίνει ο Matthew Perry, μέσω κυρίως του Chandler Bing. Ένα φιλαράκι που μας κράτησε συντροφιά πάρα πολλές ώρες και ημέρες. Στα καλά μας και στα κακά μας, στα εύκολα και στα δύσκολα.
Στα εύκολα γελούσαμε με τον σαρκασμό του. Στα δύσκολα μας παρηγορούσε η πιο κυνική ανάγνωση των πραγμάτων. Προσωπικά ήταν πάντα ο αγαπημένος μου. Ένας χαρακτήρας που έβλεπε τη ζωή με χιούμορ, που είχε τα θεματάκια του, αλλά που προσπαθούσε όλα να τα αφήσει πίσω, αναζητώντας την αγάπη. Την αγάπη που βρήκε στην απέναντι πόρτα.
Ο Matthew Perry ήταν ερωτευμένος εκτός από τη Monica Geller και με τη Courtney Cox. Είχε πει κάποτε ότι είναι τόσο αστείος επειδή θέλει να την κάνει να γελάει και κάνει κάθε φορά επίδειξη του χιούμορ του για χάρη της.
Ήταν ένας έρωτας που δεν πήρε σάρκα και οστά εκτός οθόνης. Μπορεί αυτό να τον καταρράκωσε και να επηρέασε την ήδη ευάλωτη ψυχοσύνθεσή του, αλλά τουλάχιστον είχε την παρηγοριά ότι η Monica και ο Chandler θα ήταν για πάντα μαζί στο σπίτι με τον κήπο που αγόρασαν στα προάστια της Νέας Υόρκης.
Αυτός θα έκανε λογοπαίγνια και εκείνη θα προσποιούνταν ότι γελούσε. Θα έλεγε αστεία όπως “Ross: Μου κλέψανε το σάντουιτς. Chandler: Α, και τι είπε η αστυνομία;”, ή “Joey: Τι συμβαίνει; Phoebe: Αναρωτιόμαστε αν η κοπέλα του Chandler είναι κορίτσι. Joey: Ρωτήστε τη πόσο θα ζήσει. Οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άνδρες. Chandler: Πως δεν πέφτεις κάτω περισσότερο;”. Και πολλά άλλα, που εμάς μας έκανε να ξεκαρδιζόμαστε και τις 20 φορές που είδαμε κάθε επεισόδιο από τα Φιλαράκια.
Κάποτε είχα διαβάσει, ότι η σειρά είχε επιτυχία όχι τόσο για το χιούμορ της αλλά για αυτή τη σχέση που είχαν αυτοί οι έξι, τη φιλία που όλοι ψάχνουμε αλλά που σπάνια βρίσκουμε στη ζωή. Και δεν έχει άδικο. Αλλά εκτός από την μεταξύ τους φιλία, έκαναν φίλους και σε όλον τον κόσμο. Φίλους πιστούς, φίλους καρδιάς, που θα στεναχωριόνταν απίστευτα αν κάποιος από αυτούς πάθαινε κάτι. Και έτυχε να πάθει ο πιο αγαπημένος μας από αυτούς.
Η απώλεια του Matthew Perry είπαν αρκετοί πως θα τους κάνει να μην ξαναδούν τα Φιλαράκια με τον ίδιο τρόπο ποτέ ξανά. Θα διαφωνήσω εντελώς. Ο Chandler ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα στη ζωή του Perry. Ήταν ο δρόμος που του πραγματοποίησε την μοναδική ευχή που έκανε στα προβληματικά παιδικά του χρόνια, να γίνει δηλαδή διάσημος. Ήταν μια πτυχή του ίδιου του τού χαρακτήρα. Και ενώ αυτός ήταν εκεί στα δύσκολα για εμάς, δεν γίνεται να δούμε εμείς με άλλο μάτι τον ρόλο ζωής του, στα δικά του δύσκολα. Ποτέ δεν ήταν άλλωστε, ακόμα και όταν ξέραμε ότι συνεχώς παλεύει με τις εξαρτήσεις του.
Σαν ψέματα λοιπόν μας φαίνεται. Αλλά θα συνεχίσουμε να τον βλέπουμε, έχοντας ένα επιπλέον χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μας, γελώντας ξανά και ξανά με τα αστεία του. Περιμένοντας την τελευταία ατάκα της σειράς που φυσικά ανήκε στον ίδιο. “Rachel: Πάμε να πιούμε έναν καφέ; Chandler: Αμέ… Πού;”. Και ύστερα πάλι από την αρχή. Πάντα έτσι κάναμε και πάντα έτσι θα κάνουμε. Στο καλό Matthew, ευχαριστούμε πολύ για τον Chandler. Θα τον προσέχουμε εμείς…
