Από τις ιστορίες στο αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ που αδυνατείς να πιστέψεις, όσα και αν εχεις δει στη διαδρομή σου σαν δημοσιογράφος.

Μια ιστορία που φιλοξένησαν οι εφημεριδες και που συγκλόνισε το πανελλήνιο, λόγω της σκληρότητας των πρωταγωνιστών.

Το 1984, και συγκεκριμένα τον Μάρτιο, στο ελληνικό εμπορικό πλοίο "Γαρυφαλλιά", που ταξιδεύει από την Μομπάσα της Κένυας για το Καράτσι του Πακιστάν, εντοπιζονται 11 λαθρεπιβάτες, όλοι με καταγωγή απο το Σουδάν.

Ο πλοίαρχος, δινει εντολή να κλειδωθούν σε ένα αμπάρι, δεν τους δινεται τροφή και νερό για 48 ώρες, και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ναύτες του πλοίου αναγκάζονται να πετάξουν τους λαθρεπιβάτες στη θάλασσα, σε σημείο μάλιστα όπου ήταν γνωστή η παρουσία καρχαριών.

Το πλοίο επιστρέφει μετά από ένα μήνα στην Ελλάδα και ο μάγειρας του πλοίου, ενημερώνει το Λιμεναρχείο της Πάτρας για το ακριβώς έγινε.

Ξεκινάει έρευνα και η υπόθεση παίρνει τη δικαστική οδό.

Στη κατάθεσή του ο πλοίαρχος υποστηρίζει πως οι Σουδανοί είχαν μολυσματικές ασθένειες, και ενώ ετοιμάζεται να τους αφήσει στη θάλασσα με σωστική λέμβο, εκείνοι αντιδρούν και αρχίζουν να βιαιοπραγούν εναντίον του πληρώματος.

Τότε οι ναύτες τους έριξαν στη θάλασσα, παρουσιάζοντας τη πτώση τους σαν ατύχημα.

Το πλήρωμα επιβεβαίωσε την κατάθεσή του, εκτός από 3 μέλη που υποστήριξαν πως πριν τους πετάξουν στη θάλασσα τους είχαν σπάσει τα χέρια, ώστε να μην μπορούν να κολυμπήσουν.

Ο καπετάνιος καταδικάζεται πρωτόδικος σε φυλάκιση 10 μηνών και δια παντός αφαίρεση του ναυτικού φυλλαδίου, αλλά στη δεύτερη δίκη που γίνεται δύο χρόνια μετά αφήνεται ελεύθερος αφού οι δικαστές αναφέρουν ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι οι 11 άτυχοι Σομαλοί πνίγηκαν ή φαγώθηκαν από καρχαρίες.

Βλέπετε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα με κάμερες τότε...