Εάν έχεις υπόψη σου βιβλία που αναφέρονται σε εποχές πριν το 1870, στα σπίτια οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από το πιάνο και συνήθως η μητέρα ή κάποιο από τα κορίτσια της οικογένειας έπαιζε και τραγουδούσε για να ψυχαγωγηθούν.

Υπήρχε ένας καλός λόγος για αυτό. Τότε, η μόνη μουσική που άκουγαν ποτέ ήταν η «ζωντανή». Σκέψου το: Όχι ραδιόφωνο. Δεν υπάρχει τηλεόραση στο παρασκήνιο. Χωρίς iPod. Ο κόσμος έκανε μαθήματα φωνητικής και εξασκήθηκε στο πιάνο του γιατί αν ήθελαν λίγη μουσική, θα έπρεπε να τη ... φτιάξουν.

Η μουσική δεν είναι κάτι καινούργιο, φυσικά. Οι άνθρωποι πιθανώς άρχισαν να τραγουδούν την ίδια εποχή που άρχισαν να είναι άνθρωποι και το φλάουτο πηγαίνει πίσω τουλάχιστον 35.000 χρόνια. Οι βασιλικές αυλές και οι μεγάλες πόλεις φιλοξενούν μουσικούς που ερμηνεύουν επί χιλιετίες. Η Σουηδή σοπράνο Jenny Lind δημιούργησε τη «Lind mania» στο κοινό με την αμερικανική περιοδεία της στη δεκαετία του 1850 που περιελάμβανε πάνω από 100 performances. Γιατί αν δεν την άκουγες από κοντά, δε θα την άκουγες ποτέ!

Στη συνέχεια, το 1877, ο Thomas Alva Edison άλλαξε τα πάντα εφευρίσκοντας τον πρώτο φωνογράφο. Για να κάνει την πρώτη του επιτυχημένη ηχογράφηση - οι πρώτες λέξεις στο δίσκο του στις 78 στροφές ήταν ένα δυσοίωνο «Η Μαίρη είχε ένα μικρό αρνάκι» - τύλιξε ένα λεπτό κομμάτι αλουμινόχαρτου γύρω από έναν μεταλλικό κύλινδρο με τη μίζα. Άλλοι σύντομα ανακάλυψαν το κερί ως τρόπο ηχογράφησης μουσικής σε σωλήνες από χαρτόνι μιας χρήσης και όταν ο Edison (ο οποίος είχε προχωρήσει στην ανάπτυξη του ηλεκτρικού φωτός) το είδε, άρχισε να ενδιαφέρεται ξανά για τον ήχο. Βρήκε έναν παχύτερο κύλινδρο που ήταν ολόκληρος κερί με μια επιφάνεια που μπορούσε να ξυριστεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί.

Ξαφνικά, η μουσική μπορούσε να ηχογραφηθεί, να αγοραστεί και να ακούγεται κατά βούληση — όχι μόνο όταν κάποιος έπαιζε πιανοφόρτε στο σαλόνι.

Μέχρι το 1890, οι άνθρωποι είχαν φωνογράφους και αγόραζαν κυλίνδρους κεριού για να τους ακούσουν στο σπίτι. Ωστόσο, αυτοί οι κύλινδροι χωρούσαν μουσική αξίας μόνο τριών λεπτών το πολύ, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αλλαγή στη διάρκεια των μουσικών συνθέσεων: έγιναν μικρότερες.

Και ο δίσκος κυλίνδρου κεριού φθείρονταν αφού παιζόταν μερικές δεκάδες φορές. Αλλά τότε ο ιδιοκτήτης θα μπορούσε να ξυρίσει την κηρώδη επιφάνεια και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μια νέα ηχογράφηση.

Αυτό οδήγησε σε δίσκους δίσκων πλάγιας κοπής, που παίζονταν σε χειροκίνητα «γραμμόφωνα», και στη συνέχεια δίσκους που έπαιζαν οι άνθρωποι στη νέα Victrola, και μετά σελιλόιντ (πλαστικοί δίσκοι) που ήταν ακόμα πιο δυνατοί. Καθώς η τεχνολογία βελτιωνόταν, οι δίσκοι έγιναν μεγαλύτεροι σε διάμετρο και περιείχαν περισσότερα τραγούδια, κάτι που άλλαξε ξανά τον τρόπο με τον οποίο έγραφαν και απολάμβαναν οι άνθρωποι τη μουσική. Οι δίσκοι κυριάρχησαν στην οικιακή ψυχαγωγία για δεκαετίες, μέχρι που κυκλοφόρησαν οι ψηφιακοί συμπαγείς δίσκοι τη δεκαετία του 1980.

Στη δεκαετία του 1940, τα ραδιοφωνικά προγράμματα εξακολουθούσαν να μεταδίδουν ζωντανές perforances επειδή η ποιότητα του ήχου των ηχογραφημένων perforances ήταν πολύ κακή. Μέχρι που, δηλαδή, ο Bing Crosby εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ποιότητα ήχου της νέας μαγνητικής ταινίας που την χρησιμοποίησε για να προηχογραφήσει την εκπομπή του στο ραδιόφωνο. Ήταν η πρώτη και άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο γινόταν το ραδιόφωνο.

Σύντομα, η μουσική ήταν παντού. Οι κασέτες ήχου και το Sony Walkman (1979) μας επέτρεψαν να πάρουμε τη μουσική μαζί όπως ποτέ πριν. Μετά ήρθαν τα CD (1982), τα MP3 (μέσα της δεκαετίας του 1990) και, έπειτα, το Napster (1999), όλα αυτά οδήγησαν στο iPod, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 2001. Φαντάσου τι θα σκεφτόταν ο Edison!