O Paul Weiland δεν μας έχει χαρίσει πολλές ταινίες ως σκηνοθέτης. Ωστόσο αυτή είναι δική του ιστορία και σίγουρα ήταν ο καταλληλότερος για να μας την πει. Πρόκειται άλλωστε για δυο εμπειρίες που το σημάδεψαν τη ζωή. Το μπαρ - μίτσβα του και ο τελικός του Μουντιάλ του 1966.

Το μπαρ - μίτσβα για τους Εβραίους είναι μια πολύ σημαντική τελετή. Είναι ουσιαστικά η τελετή ενηλικίωσης, τότε που αποκτά την ικανότητα να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Για τα αγόρια αυτό γίνεται στα 13, ενώ για τα κορίτσια έναν χρόνο νωρίτερα. Ο Paul Weiland γεννήθηκε το 1953, οπότε το μπαρ - μίτσβα του θα γινόταν το 1966.

Ο 13χρονος λοιπόν τότε Paul περίμενε πως και πως αυτή τη στιγμή, σχεδιάζοντας στο μυαλό του ένα μπαρ-μίτσβα που θα ξεπερνούσε σε αίγλη αυτό του μεγαλύτερου αδερφού του. Αλλά τα οικονομικά της οικογένειας πάνε από το κακό στο χειρότερο και οι γονείς του τού χαλάνε τα όνειρα, λέγοντάς του πως θα το διοργανώσουν στο σπίτι τους στο βόρειο Λονδίνο.

Ωστόσο εκείνη την εποχή διεξαγόταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, στην Αγγλία. Η Αγγλία τα είχε πάει καλά και έφτασε στον τελικό. Και το μπαρ - μίτσβα είχε προγραμματιστεί για εκείνη την ημέρα. Όλοι ήθελαν να δουν τον τελικό και άρχισαν να βρίσκουν δικαιολογίες για να μην πάνε στην τελετή. Ο μικρός Bernie είναι απαρηγόρητος. Αλλά ο πατέρας του βρίσκει τρόπο να τον κάνει να χαρεί.

Μια ταινία που μας δείχνει την σημασία που έχει το ποδόσφαιρο και τα μεγάλα του γεγονότα για τον κόσμο, μια προτεραιότητα που πολλοί βάζουν ψηλά στη ζωή τους. Η νίκη της Αγγλίας σε εκείνο το Μουντιάλ μνημονεύεται μέχρι και σήμερα, καθώς είναι ο μοναδικός τίτλος που έχουν κατακτήσει οι άνθρωποι που σύστησαν στον κόσμο το άθλημα.

Φανταστείτε λοιπόν να φτάνει η εθνική στον τελικό και να παίζει στο Γουέμπλεϊ. Ειδικά για τους Άγγλους, αυτό είναι άχαστο. Και το τέλος της ταινίας μας το επιβεβαιώνει αυτό περίτρανα. Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή και ο Paul Weiland δεν μπορεί να το ξεχάσει.