Οι δράκαινες απολαμβάνουν να ζουν νωχελικά στο βυθό της θάλασσας. Καλύπτονται με άμμο, δεν ξεχωρίζουν, δεν κουνιούνται και συχνά–πυκνά πέφτουμε πάνω τους. Οι δράκαινες έχουν δηλητήριο στις σκληρές κεραίες του άνω πτερυγίου τους, στο σημείο ακριβώς, δηλαδή, που ξεχωρίζει από την άμμο και εμείς πατάμε. Μόλις συμβεί κάτι τέτοιο, να ξέρετε ότι ο πόνος είναι αφόρητος, αβάσταχτος. ¶νθρωποι που πάτησαν δράκαινα αναφέρουν ότι από τον πόνο σχεδόν λιποθύμησαν.

Το δηλητήριο των ψαριών αυτών ενεργεί τόσο στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου, όσο και στο αίμα. Το αποτέλεσμα σε αυτήν την περίπτωση είναι ο έντονος και με διάρκεια πόνος, η λιποθυμία, ο εμετός και ο υψηλός πυρετός (σπανιότερα). Οι παρενέργειες ενός τέτοιου τσιμπήματος διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανάλογα με τις άμυνες και τις αντιστάσεις του οργανισμού του καθενός. Το δέρμα στο σημείο που μπήκαν οι κεραίες κοκκινίζει και πρήζεται, ενώ ο πόνος δεν σταματά και χτυπάει μέχρι τη ρίζα του μέλους.

Αν δηλαδή μας τσιμπήσει στην πατούσα, θα πονάει φριχτά ολόκληρο το πόδι μέχρι τους γοφούς. Η ζωή μας αν πατήσουμε δράκαινα δεν κινδυνεύει, αλλά εάν βρισκόμαστε κοντά σε κάποιο νοσοκομείο ή κέντρο υγείας, δεν είναι κακή ιδέα να το επισκεφτούμε. Σπανιότερα μπορεί να προκληθεί αλλεργικό σοκ, όμοιο με εκείνο που παθαίνουμε εάν μας τσιμπήσει σκορπιός.

Μόλις πατήσουμε δράκαινα, πρέπει με ψυχραιμία να βγούμε από το νερό και να απολυμάνουμε καλά το σημείο όπου μας τσίμπησε. Όσο περνάνε οι ώρες, το δηλητήριο εξασθενεί. Ένα γιατροσόφι που δείχνει να είναι αποτελεσματικό, είναι το κάψιμο. Το δηλητήριο της δράκαινας όταν θερμανθεί από 50 βαθμούς Κελσίου και πάνω, αδρανοποιείται. Οι ψαράδες, που γνωρίζουν από αυτά, προτείνουν να πλησιάσουμε με ιδιαίτερη προσοχή (για να μην πάθουμε έγκαυμα) την καύτρα ενός τσιγάρου στην πληγή.

Συνήθως, ύστερα από 48–72 ώρες, ο πόνος και το πρήξιμο υποχωρούν. Πρέπει πάντως να ενημερώσουμε το γιατρό μας, που μπορεί να μας συστήσει αναλγητικά χάπια.