Πετάμε πάνω από την Καραϊβική; Όχι, βρισκόμαστε στη Σαπιέντσα της Μεσσηνίας, νοτιοδυτικά της Μεθώνης. Είναι ένα νησί εξωτικό και μοναδικό από πολλές απόψεις.

Η Σαπιέντσα είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Μεσσηνιακών Οινουσσών μετά τη Σχίζα. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά παράλια της Μεσσηνίας, απέναντι από τη Μεθώνη και είναι ένα κατάφυτο νησί με σπάνια χλωρίδα. Έχει έκταση 9 τ.χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει πληθυσμό 7 κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Πύλου - Νέστορος, ενώ την περίοδο 1999 -2010 ανήκε στο Δήμο Μεθώνης. Νοτιοδυτικά της Σαπιέντζας βρίσκεται το βαθύτερο σημείο της Μεσογείου, γνωστό ως τάφρος ή πηγάδι των Οινουσσών, με βάθος 5.121μ. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 219μ. Η πρόσβαση στο νησί γίνεται με τουριστικά σκάφη που αναχωρούν από τη Μεθώνη.

Βρίσκεται στη σημαντική θαλάσσια διαδρομή που συνδέει την Ιταλία με τη Μέση Ανατολή. Υπήρξαν αρκετά ναυάγια στις ακτές του, μερικά από τα οποία μετέφεραν ιδιαίτερα σημαντικό φορτίο, μεγάλης αξίας σήμερα για την αρχαιολογία. Ένα από τα ναυάγια περιείχε τις στήλες από το μεγάλο περιστύλιο που είχε κατασκευάσει ο Ηρώδης στην Καισάρεια της Παλαιστίνης τον 1ο αιώνα μ.Χ. αιώνα, ενώ ένας άλλος περιείχε σημαντικές ρωμαϊκές σαρκοφάγους.

Στο νότιο τμήμα του νησιού υπάρχει ένας φάρος που χτίστηκε το 1885. Έχει ύψος 8 μέτρα και εστιακό ύψος 110 μέτρα. Ο φάρος κατασκευάστηκε κατόπιν αιτήματος της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας. Σήμερα ηλεκτροδοτείται με φωτοβολταϊκά συστήματα.

Η Σαπιέντσα έχει μια παραλία στο βόρειο τμήμα της, απέναντι από τη Μεθώνη, η οποία ονομάζεται Άμμος.

Το όνομα είναι ιταλικής προέλευσης και σημαίνει σοφία. Από το 1209 το νησί τέθηκε υπό τον έλεγχο των Βενετών καθώς και ολόκληρης της νότιας ακτογραμμής της Μεσσηνίας. Κατά τη διάρκεια του 3ου Ενετοτουρκικού πολέμου ήταν αγκυροβόλιο των τουρκικών και βενετικών στόλων.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, έγινε ελληνικό έδαφος. Ωστόσο, αμφισβητήθηκε από την Αγγλία κατά τη διάρκεια των Parkerians, όταν οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Αγγλίας έγιναν τεταμένες. Η Αγγλία διεκδίκησε το νησί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως τμήμα των Επτανήσων, που ανήκαν τότε σε αυτό. Το νησί έχει παραμείνει σχεδόν ακατοίκητο τις τελευταίες δεκαετίες αλλά παρουσιάζει πολύ μικρό πληθυσμό στις πρόσφατες απογραφές.

Το νησί περιλαμβάνει σπάνια αειθαλή δάση. Θάμνοι μεσογειακών φυτών, όπως η κληματαριά ή το έλατο σχηματίζουν και σχηματίζουν ένα πυκνό δάσος. Μια έκταση 240 στρεμμάτων του δάσους έχει κηρυχθεί επίσημα μνημείο φυσικού χαρακτήρα.

Το νησί φιλοξενεί έναν σημαντικό πληθυσμό κρητικών αιγοειδών, γνωστό ως kri-kri.