Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μια ειδική ποικιλία του μαλάκιου αυτού, με το χαρακτηριστικό προστατευτικό κέλυφος, θεωρείται εκλεκτό έδεσμα και τιμολογείται ανάλογα από τους καλοφαγάδες στα εστιατόρια. Η αναζήτησή του είναι δύσκολη –συχνά απαιτούνται 6-8 ώρες έρευνας για το ψάρεμα 1.000 μαλακίων– αλλά και επικίνδυνη: ευδοκιμεί σε μια θαλάσσια περιοχή που συγκεντρώνει τους περισσότερους καρχαρίες ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο στον κόσμο – τον Μεγάλο Νότιο Ωκεανό, στα ανοιχτά της αυστραλιανής ηπείρου... Το αστείο είναι πως η τροφή αυτή δεν καταναλώνεται καν στη μακρινή χώρα – τα αλιεύματα εξάγονται στην Ασία, όπου και εκτιμώνται ιδιαιτέρως.

Ο κάθε σάλιαγκας μπορεί να πουληθεί και 120 δολάρια στη λιανική αγορά, ενώ ο ψαράς τούς παίρνει 100 ευρώ για κάθε κιλό εμπορεύματος. Οι αλιευτικές άδειες περιορίζουν την αλόγιστη εκμετάλλευση της θαλάσσιας πανίδας, αλλά οι σάλιαγκες εξακολουθούν να είναι επικερδείς: ακόμα και στα πλαίσια της αλίευσης 7,5 τόνων που τίθενται ως ανώτατο επιτρεπτό όριο από έναν αλιέα, είναι ζήτημα 50 ημερών η απόκτηση 1 εκατομμυρίου δολαρίων. Και φυσικά, όπου η αμοιβή είναι τόσο υψηλή, είναι αναλόγως και το ρίσκο...