Οι κροκόδειλοι δεν είναι συνήθως στις επιλογές με τα αγαπημένα ζώα. Δεν είναι καν συμπαθητικοί για τους περισσότερους ανθρώπους. Αλλά η ιστορία του Chito και του Pocho αποδεικνύει πως κι αυτοί αν τους δοθεί η ευκαιρία μπορούν να γίνουν πολύ συμπαθείς.
Ήταν το 1989, όταν ο Chito βρήκε έναν πολύ σοβαρά τραυματισμένο από πυροβολισμό κροκόδειλο στον ποταμό Parasmina της Κόστα Ρίκα. Ο ντόπιος Chito δεν μπορούσε να τον αφήσει αν πεθάνει. Κι έτσι αποφάσισε να τον γιατροπορεύσει και τελικά να τον σώσει.
Όπως είχε πει στους The Tico Times, ήθελε να τον κάνει να αισθανθεί ότι κάποιον τον αγαπούσε, ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί. «Αγαπώ όλα τα ζώα, ειδικά εκείνα που υποφέρουν», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Όταν ανέκτησε όλες του τις δυνάμεις, ο Chito τον πήγε ξανά στον ποταμό για να τον αφήσει ελεύθερο. Αυτό έκανε λοιπόν και γύρισε σπίτι του. Όμως την επόμενη ημέρα, ανακάλυψε ότι ο Pocho τον είχε ακολουθήσει και βρισκόταν κάτω από τη βεράντα του. ο Chito δεν το σκέφτηκε καθόλου.
Πήρε άδεια από το αρμόδιο υπουργείο και με τη βοήθεια ενός κτηνίατρου, πέρασε τα επόμενα 22 χρόνια μαζί με τον Pocho, με τον άνδρα και τον κροκόδειλο να γίνονται οι καλύτεροι φίλοι. Η σχέση τους με τον καιρό γινόταν όλο και καλύτερη. Ο ένας εμπιστευόταν τον άλλο και περνούσαν μαζί αρκετές ώρες μέσα στην ημέρα, παίζοντας παιχνίδια στο νερό. Ο Pocho ήταν ιδιαίτερα ευγενικός και υπομονετικός με τον φίλο του και άκουγε στο όνομα Pocho.
Η σχέση τους έγινε τουριστική ατραξιόν και αντικείμενο μελέτης από επιστήμονες. Οι δυο τους απλά έπαιζαν και περνούσαν καλά μεταξύ τους. Ο Pocho πέθανε από φυσικά αίτια το 2011. Εκατοντάδες άνθρωποι πήγαν στην κηδεία που ετοίμασε ο Chito. Η ιστορία τους δείχνει ότι και οι κροκόδειλοι μπορούν να εκτιμήσουν μια καλή πράξη.
