Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο επαναστατικό κύμα στην Ευρωπαϊκή ιστορία. Οι «Επαναστάσεις του 1848», όπως έχουν μείνει γνωστές, ήταν μια σειρά εξεγέρσεων με δημοκρατικό χαρακτήρα, απέναντι στις μοναρχίες της Ευρώπης με σκοπό την ίδρυση εθνικών κρατών. Όλες σχεδόν απέτυχαν και ακολούθησε μια εκτεταμένη απογοήτευση.

Η πρώτη επανάσταση έγινε στην Σικελία τον Ιανουάριο. Ακολούθησε μια ακόμα επανάσταση στην Γαλλία τον επόμενο μήνα και ένα ντόμινο επαναστάσεων σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Πολωνία, η Βλαχία (σημερινή Ρουμανία), η Δανία κ.α.

@histclo.com

Στη Γαλλία η επανάσταση κρίθηκε αρχικά επιτυχημένη. Ωστόσο η κοινωνία κόπηκε στα δυο. Η ίδρυση της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας κράτησε μόλις 4 χρόνια, αφού ο Λουδοβίκος Ναπολέων που έγινε επικεφαλής της κυβέρνησης, ίδρυσε το 1852 τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία.

Στην Γερμανία η «Επανάσταση του Μαρτίου», ξέσπασε στα νότια και τα δυτικά, με τους διανοούμενους να ζητούν γερμανική εθνική ενότητα. Ο συντονισμός δεν ήταν ο καλύτερος, αλλά όλες οι εξεγέρσεις ζητούσαν την κατάργηση των παραδοσιακών δομών των 39 ανεξάρτητων κρατών της Γερμανικής Συνομοσπονδίας.

Στην Αυστρία η μοναρχία άντεξε. Παρόλο που η αυτοκρατορία των Αψβούργων είχε να αντιμετωπίσει και επαναστατικά κινήματα με εθνικό χαρακτήρα, όπως εκείνα των Ιταλών, των Πολωνών, των Ούγγρων, των Τσέχων, των Σέρβων κ.α., δεν ανετράπη και συνέχισε για αρκετά χρόνια ακόμα.

@wikipedia.org

Η μακροβιότερη εξέγερση έγινε στην Ουγγαρία και κράτησε μέχρι τον Αύγουστο του 1849. Οι Ούγγροι δεν πέτυχαν ανεξαρτητοποίηση από τους Αψβούργους αλλά κατάφεραν δημιουργήσουν μια συνταγματική κυβέρνηση. Η επανάσταση όμως μετατράπηκε σε πόλεμο με σκοπό την πλήρη ανεξαρτησία. Αν και στην αρχή σημείωσε επιτυχίες, συνετρίβη όταν ο Τσάρος της Ρωσίας βάδισε εναντίον της χώρας. Τα χρόνια που ακολούθησαν, οδήγησαν στην ίδρυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.

Οι εξεγέρσεις σε Βέλγιο, Ολλανδία, Βρετανία και Σκανδιναβία ήταν πιο ειρηνικές. Στην Ιρλανδία, η εξέγερση της νεολαίας κατέληξε άδοξα με ανταλλαγή πυροβολισμών και ομηρία πολιτών, ενώ στη σημερινή Ρουμανία η εξέγερση κατάφερε κάποιες σοβαρές μεταρρυθμίσεις.

Στην Ελλάδα τα λαϊκά κινήματα δεν ήταν οργανωμένα, με μεγαλύτερο εκείνο που οδήγησε στην κατάληψη της Καλαμάτας από επαναστάτες, υπό την ηγεσία του Γεώργιου Περρώτη. Ύστερα από την κατάληψη της πόλης, οι επαναστάτες κινήθηκαν εναντίον των φρουρίων της Μεσσηνίας, αλλά απέτυχαν να τα καταλάβουν. Ο Περρώτης φυγαδεύτηκε στα Επτάνησα.

Η «Άνοιξη των Εθνών» ή αλλιώς η «Άνοιξη των Λαών» κράτησε για κάτι περισσότερο από έναν χρόνο και επηρέασε περισσότερες από 50 χώρες, απαιτώντας μεγαλύτερη συμμετοχή στην διακυβέρνηση και δημοκρατία. Οι ηγέτες της δεν έμειναν για πολύ ενωμένοι, με αποτέλεσμα στις περισσότερες περιπτώσεις να αποτύχουν. Οι νίκες της ήταν η κατάργηση της δουλοπαροικίας σε Αυστρία και Ουγγαρία, το τέλος της Απόλυτης Μοναρχίας στην Δανία και η εισαγωγή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στην Ολλανδία. Το 1848 ήταν το έτος όπου οι μισοί και πλέον λαοί της Ευρώπης, εξεγέρθηκαν για να διεκδικήσουν μεγαλύτερο μερίδιο στην διακυβέρνηση των κρατών.

Πληροφορίες: wikipedia.org, britannica.com, historyextra.com