Τη δεκαετία του 1990 όσοι παρακολουθήσαμε ελληνικό μπάσκετ, νιώθουμε τυχεροί και ευγνώμονες. Χωρίς να αναφέρω ονόματα σπουδαίων αθλητών, που απογείωσαν το άθλημα στη χώρα μας, και οδήγησαν τους ελληνικούς συλλόγους στη κορυφή της Ευρώπης, αυτή η δεκαετία ήταν η πλουσιότερη από μεγάλα ταλέντα, που αγάπησαν τη χώρα μας, και λατρεύτηκαν και οι ίδιοι.

Το 1991 έρχεται στη Θεσσαλονίκη, και στην ομάδα του Άρη, ένας παίχτης που με τη πρώτη μάτια δεν σου γεμίζει το μάτι. Το όνομά του Γουόλτερ Μπέρι. Ένα 4αρι χωρίς πολλά φυσικά προσόντα, αδύνατος με περίεργο στυλ στο σουτ. Οι φίλαθλοι είναι μουδιασμένοι. Στη πρώτη θητεία του στη χώρα μας δεν πρόλαβε να δείξει το θεόσταλτο ταλέντο του.

Λόγω μια οικονομικής διαφοράς με τον Άρη, φεύγει μόλις μετά από δέκα αγώνες, και αγωνίζεται στο Ιταλικό Πρωτάθλημα. Εκείνη τη περίοδο γιγαντώνεται ο μπασκετικός Ολυμπιακός. Ο Μπέρι ξαναπατάει Ελλάδα. Ο Θρύλος παίρνει πρωτάθλημα και διακρίνεται και στην Ευρώπη.

 Ασταθής χαρακτήρας σπάνια στεριώνει σε μια ομάδα. Επόμενος σταθμός, ο ΠΑΟΚ. Κύπελλο Κόρατς, ενώ χάνουν το πρωτάθλημα στο τελευταίο αγώνα. Το σύνθημα "Ο Μπέρι Μπέρι" και κάποια άλλα που δεν μου επιτρέπεται να γράψω ακούγονται σε όλη τη πόλη.

Επόμενη ομάδα ο Ηρακλής. Μακράν η καλύτερη μπασκετική χρονιά του. Μέσος όρος 30 πόντοι, ενώ ο Ηρακλής στηριζόμενος πάνω του τερματίζει 4ος παίζοντας εντυπωσιακό μπάσκετ. Μετά Ολυμπιακός, ξανά Άρης και τέλος Πάοκ. Ο Μπέρι ξεχώριζε γιατί ενώ υστερούσε σε όλα, στο τέλος του αγώνα ήταν ο κορυφαίος. Είχε πάντα τη φάτσα του κουρασμένου, με τα χέρια στη μέση, αλλά με ύψος 2,03 έσπαγε πλάκα με τους θηριώδεις σέντερ της εποχής.

Οι Έλληνες τον αγάπησαν, δεν τους ενόχλησε ποτέ ότι άλλαζε κάθε χρόνο ομάδα. Και κάτι προσωπικές ιστορίες για τον Μπέρι που έχουν πολύ ενδιαφέρον. Ο Γουόλτερ ήταν υπερβολικά τσιγκούνης. Έφευγε από ομάδες ακόμα για μικρές οικονομικές διαφορές. Ένα πολύ αστείο περιστατικό, ήταν,  όταν με τη πετσέτα από τα ντουζ έτρεξε να βρει το κ. Σωκράτη Κόκκαλη γιατί στο λογαριασμό του κατατέθηκαν 10 δολάρια λιγότερα.

Το ελληνικό μπάσκετ του χρωστάει. Πάνω του, και πάνω σε παίκτες που άφησαν το NBA για να αγωνιστούν στη χώρα μας, χτίστηκαν τα θεμέλια για να βλέπουμε τα ελληνόπουλα στα γήπεδα.