Ο Νίκος Καββαδίας υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της Ελλάδας. Έγραψε για τα ταξίδια που έζησε, για τις γυναίκες που γνώρισε και για την ζωή του, γεμάτη περιπέτειες, χαρές και απογοητεύσεις. Τα ποιήματα του στηρίζονται όσο κανενός άλλου ποιητή στις εικόνες που είδε με τα ίδια του τα μάτια, ταξιδεύοντας τον κόσμο για 20 χρόνια. Τα συνεχή ταξίδια του, τον ενέπνευσαν να γράφει ασταμάτητα, χαρίζοντας στην ελληνική ποίηση ένα ανεπανάληπτο έργο.

Τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν, τραγουδήθηκαν και ο Νίκος Καββαδίας έμεινε στην ιστορία ως ο «ποιητής των θαλασσών». Το έργο του είναι ανεκτίμητο.

Το «ευχαριστώ» είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου, δεν χωράει πληρωμή.

«Όλα τα πράγματα έχουν την δική τους μυρωδιά. Οι άνθρωποι δεν έχουν. Την κλέβουν από τα πράγματα».

«...Καὶ τ᾿ αὔριο ποτὲ δὲν ἐσκεφθήκαμε
οὔτε καὶ τὴν ἡμέρα τῆς φυγῆς μας... ».

«Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων».

«Ήθελα πάντα να `μενα μικρό κι αγνό παιδί...».

«Εκτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται σε τούτο το τρομακτικό ταξίδι του χαμού…».

«Τὸ νὰ γράψει κανεὶς σ᾿ ἕναν ἄνθρωπο, εἶναι ἴσως εὔκολο στοὺς πολλούς. Τὸ νὰ γράψει σ᾿ ἕνα ζῶο εἶναι ἀφάνταστα δύσκολο. Γιὰ τοῦτο φοβᾶμαι... ».

«Αγαπάω τ’ ό,τι θλιμμένο στον κόσμο
τα θολά τα ματάκια, τους αρρώστους ανθρώπους,
τα ξερά, γυμνά δέντρα και τα έρημα πάρκα,
τις νεκρές πολιτείες, τους τρισκότεινους τόπους...».

«Τὸ χέρι σου, ποὺ χάιδεψε τὰ λιγοστὰ μαλλιά μου
γιὰ μία στιγμὴ ἂν μὲ λύγισε, σήμερα δὲ μὲ ὁρίζει... ».

«Οι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
Κι εγώ σ’ αυτές απλά να σε εσύσταινα
σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες».