Η λίστα των ανθρώπων που υπέφερε κάτω από την μπότα των ναζί είναι τεράστια. Εβραίοι, αθίγγανοι και ομοφυλόφιλοι, βασανίστηκαν και εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο.
Λίγα όμως έχουν ακουστεί για τους μαύρους, οι οποίοι βρίσκονταν στην χώρα. Μπορεί ο αριθμός τους να μην ήταν πολύ μεγάλος, όμως υπήρχαν. Ακόμα και σήμερα, μόλις το 1% του πληθυσμού της Γερμανίας αποτελείται από μαύρους, οπότε φανταστείτε πόσο μικρότερος ήταν ο αριθμός την δεκαετία του ’30. Και ίσως αυτό να έσωσε αρκετούς…
Την περίοδο του ναζιστικού καθεστώτος, υπολογίζεται πως μόλις μερικές χιλιάδες Αφρο- Γερμανοί, ζούσαν στην χώρα. Οι περισσότεροι ήταν παιδιά γαλλοαφρικανών στρατιωτών, οι οποίοι είχαν μετατεθεί στις όχθες του ποταμού Ρήνου. Αυτά τα παιδιά ήταν από τα πρώτα που κυνηγήθηκαν από τους ναζί.
Τους αποκαλούσαν «μπάσταρδους του Ρήνου» και τους βασάνιζαν, αφού πρώτα τους στείρωναν. Οι ναζί θεωρούσαν τους μαύρους κατώτερους, όπως και όλους όσους δεν ανήκαν στην Αρία Φυλή.
Ο Hans Massaquoi γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1926. Ο πατέρας του ήταν από την Λιβερία ενώ η μητέρα του λευκή Γερμανίδα. Στην αυτοβιογραφία του « Destined to Witness», εξιστορεί την ιστορία των μαύρων Γερμανών την περίοδο των ναζί.
Ο ίδιος, όπως οι περισσότεροι τότε, προσπάθησε να μπει στην νεολαία του Χίτλερ, αλλά φυσικά δεν τον άφησαν λόγω του χρώματος και της καταγωγής του.
«Όταν πήγα στο σχολείο μια ημέρα του 1934, μας είπαν πως ο διευθυντής έδωσε οδηγία να συγκεντρωθούμε στην αυλή. Εκεί μας είπε ότι ‘η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μας ήταν μπροστά μας’ και πως το πεπρωμένο μας επέλεξε να είμαστε μεταξύ των τυχερών που θα ακολουθούσαν τον Φύρερ. Ήμουν 8 ετών και δεν κατάλαβα τότε πως ανάμεσα σε 600 παιδιά, ήμουν ο μόνος στον οποίο ο διευθυντής δεν απευθυνόταν».
Μετά την αποφοίτηση του, δεν του επιτρεπόταν να έχει σχέση με λευκές γυναίκες και συχνά του φέρθηκαν βίαια στον δρόμο. Τυχαία γλίτωσε. «Επέζησα από μια ‘κλειδαρότρυπα’ στους φυλετικούς νόμους. Δεν ήμασταν τόσοι πολύ ώστε να μπούμε στο στόχαστρο των ναζί».
Στο σύνολο, πιστεύεται ότι μόλις 20 μαύροι πήγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όμως πάρα πολλοί συνελήφθησαν και βασανίστηκαν για το χρώμα τους και κατηγορήθηκαν για παραπτώματα που δεν έκαναν. Κάθε διαφορετικότητα ήταν «ποινικό αδίκημα» στην ναζιστική Γερμανία.
