Πόσες φορές σας έχει τύχει να θέλετε να διηγηθείτε σε κάποιον την υπόθεση ενός βιβλίου και να «κολλάτε», χωρίς να καταλαβαίνετε γιατί;  Το ίδιο συμβαίνει πολλές φορές και με μια ταινία ή σειρά.

Μπορεί να θυμάστε όλα τα άλλα, όπως αν σας άρεσε ή όχι, πώς είναι το εξώφυλλό του, πότε το διαβάσατε, αλλά όχι την υπόθεση.

Δεν είναι πολύ άσχημο όλο αυτό; Η υπόθεση άλλωστε είναι όλο το «ζουμί» της ανάγνωσης. Κι όμως υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Σύμφωνα με έρευνα ενός καθηγητή από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο δεχόμαστε πληροφορίες δεν μας αφήνει να θυμόμαστε πολλά από αυτά που έχουμε διαβάσει ή δει, αν το κάναμε έξι ή περισσότερους μήνες νωρίτερα.

Από την έξαρση του διαδικτύου, η μνήμη και η λειτουργία της, δεν είναι τόσο απαραίτητη όσο παλαιότερα. Ο καθηγητής  Jared Horvath, επισημαίνει ότι πλέον υπάρχει η «μνήμη αναγνώρισης», δηλαδή ότι αναγνωρίζουμε την πληροφορία και ξέρουμε ακριβώς που θα την βρούμε και ότι θα έχουμε πρόσβαση σε αυτή έτσι κι αλλιώς. Οπότε δεν χρειάζεται να σπάμε το κεφάλι μας να θυμηθούμε κάτι.

Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα βιβλία φυσικά, αλλά γενικότερα σε κάθε είδος πληροφορίας. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει πως το διαδίκτυο λειτουργεί όπως μια «εξωτερική μνήμη».

«Όταν οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι έχουν τη δυνατότητα για μελλοντική πρόσβαση στις πληροφορίες, έχουν χαμηλότερα ποσοστά ανάκλησης των ίδιων των πληροφοριών», ισχυρίζονται επιστήμονες που έχουν διερευνήσει το θέμα.

Με λίγα λόγια, αν δεν θυμόμαστε ένα όμορφο και γεμάτο νόημα απόφθεγμα ενός βιβλίου, που είχαμε βάλει στοίχημα όταν το διαβάζαμε πως δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ, είναι επειδή δεν έχουμε πια την αίσθηση πως πρόκειται για μια πληροφορία που πρέπει να την αποθηκεύσουμε στον εγκέφαλό μας οπωσδήποτε. Κι αυτό γιατί, πολύ απλά, μπορούμε έυκολα να την ξαναβρούμε, αρκεί να ξέρουμε που και πώς να ψάξουμε.