Αν κοιτάξεις τον χάρτη, το Λονδίνο και το Λιντς μοιάζουν με δύο ξένους κόσμους που τους χωρίζουν 300 χιλιόμετρα ασφάλτου. Στο χορτάρι, όμως, αυτή η απόσταση εκμηδενίζεται από ένα μίσος που ξεπερνά τον μισό αιώνα.

Για τους οπαδούς της Λιντς, η Τσέλσι δεν είναι απλώς ένας αντίπαλος, είναι ο «εχθρός» που έρχεται αμέσως μετά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στο Λονδίνο, μπορεί η μακροχρόνια απουσία των «Παγωνιών» από τη μεγάλη κατηγορία να γλύκανε κάπως τις μνήμες, όμως η εντολή παραμένει γραμμένη στο DNA του συλλόγου: «Με τη Λιντς δεν παίζεις, επιβιώνεις».

Τα 70s: Όταν το ποδόσφαιρο θύμιζε MMA

Η βεντέτα γεννήθηκε στα «Swinging Sixties», αλλά ανδρώθηκε στη λάσπη των 70s και των 80s, όταν οι κερκίδες έβραζαν από τον χουλιγκανισμό και τα γήπεδα έμοιαζαν με ρινγκ. Δεν ήταν ποδόσφαιρο· ήταν μια ατέρμονη σειρά από «μαύρα μπλοκάκια» και προσωπικά ξεκαθαρίσματα. Όπως παραδέχτηκε ο θρυλικός Τζακ Τσάρλτον, κάθε παίκτης είχε τον «στόχο» του. Ο Ίαν Χάτσινσον της Τσέλσι το είπε χωρίς περιστροφές: «Μας μισούσαν, τους μισούσαμε. Τόσο απλά».

Θεωρητικά, η σύγκρουση είχε και κοινωνικό υπόβαθρο: το «glamour» Λονδίνο εναντίον του «άγριου» Βορρά. Όμως, ο τερματοφύλακας της Τσέλσι, Πίτερ Μπονέτι, κατέρριψε τον μύθο. Μπορεί η Λιντς να είχε τη φήμη της «βρώμικης» ομάδας, αλλά οι Λονδρέζοι δεν ήταν θύματα. Ήταν εξίσου σκληροτράχηλοι, έτοιμοι να ανταποδώσουν κάθε χτύπημα. Αυτή η ηφαιστειακή οργή εξερράγη στον τελικό του 1970 – ένα ματς που καταγράφηκε ως το πιο βίαιο στην ιστορία του αθλήματος.

1970: Ο Τελικός της Λάσπης και των Αλόγων

Ο πρώτος τελικός στο Γουέμπλεϊ ήταν ένα σουρεαλιστικό σκηνικό. Ο αγωνιστικός χώρος είχε διαλυθεί από μια επίδειξη αλόγων (!) λίγες μέρες πριν, θυμίζοντας περισσότερο οργωμένο χωράφι. Μετά από 120 λεπτά άγριου ξύλου και ένα ισόπαλο 2-2, ο τίτλος έμεινε μετέωρος. Χωρίς τη διαδικασία των πέναλτι, η μοίρα όρισε επαναληπτικό στο Όλντ Τράφορντ. Εκείνο το βράδυ, 28 εκατομμύρια Βρετανοί «καρφώθηκαν» στις οθόνες τους – μια τηλεθέαση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ για συλλογικό επίπεδο.

Tο γρασίδι βάφτηκε κόκκινο

Αν το «There Will Be Blood» ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας, θα ήταν αυτός ο επαναληπτικός. Με το που σφύριξε η έναρξη, η τακτική πήγε στον κάλαθο των αχρήστων. Στο 2ο λεπτό καταγράφηκε το πρώτο εγκληματικό τάκλιν. Ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσει μια σφαγή που σήμερα θα έστελνε τους μισούς παίκτες στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ο διαιτητής Έρικ Τζένινγκς, στο τελευταίο ματς της καριέρας του, αποφάσισε να γίνει θεατής. Άφησε το «ξύλο της αρκούδας» να εξελιχθεί σε κανονικό καβγά παμπ. Κουτουλιές, αγκωνιές στο λαιμό και δολοφονικά μαρκαρίσματα περνούσαν απαρατήρητα. Η πιο εμβληματική στιγμή; Η «kung-fu» κλωτσιά του ΜακΚρίντι της Τσέλσι στο λαιμό του Μπρέμνερ μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής όχι μόνο δεν έδωσε πέναλτι, αλλά δεν έβγαλε ούτε κάρτα. Όπως έγραψε ένας δημοσιογράφος: «Ο Τζένινγκς θα σφύριζε φάουλ μόνο αν του προσκόμιζαν πιστοποιητικό θανάτου».

Το Πείραμα: 11 Κόκκινες Κάρτες

Το 2020, ο κορυφαίος διαιτητής Μάικλ Όλιβερ παρακολούθησε ξανά το ματς με τα σημερινά κριτήρια. Το πόρισμα; Έντεκα κόκκινες κάρτες και αμέτρητες κίτρινες. Το πιο σοκαριστικό; Οι παίκτες δεν διαμαρτύρονταν. Σηκώνονταν από τη λάσπη, έφτυναν αίμα και συνέχιζαν να κυνηγούν τον επόμενο αστράγαλο. Ο Ντέιβιντ Γουέμπ της Τσέλσι θυμάται: «Νομίζαμε ότι ο διαιτητής θα έβγαζε κάρτα, αλλά αυτός έβγαζε το μαντήλι του, σκουπιζόταν και έλεγε "συνεχίστε"».

Μέσα σε αυτό το χάος, η Τσέλσι επικράτησε με 2-1 στην παράταση, σηκώνοντας το πρώτο της Κύπελλο. Η ειρωνεία; Ο Τζακ Τσάρλτον της Λιντς έχασε τη φάση του γκολ επειδή, αντί να μαρκάρει, κυνηγούσε έναν αντίπαλο για να τον κλωτσήσει εκτός φάσης, θέλοντας να πάρει πίσω το «χρέος» για μια προηγούμενη αγκωνιά.

Αυτός ο τελικός δεν ήταν απλώς ένας αγώνας. Ήταν το απόλυτο μνημείο μιας εποχής που το ποδόσφαιρο έμοιαζε περισσότερο με ξεκαθάρισμα λογαριασμών της μαφίας, αφήνοντας πίσω του μια αντιπαλότητα που, ακόμα και σήμερα, σιγοκαίει κάτω από την επιφάνεια.