Μια καινούρια βιογραφία έρχεται να ρίξει φως σε στιγμές που δεν είχαν καμία σχέση με λάμψη και sold out συναυλίες. Ο Mick Jagger, το απόλυτο σύμβολο της rock σκηνής, βρέθηκε δύο φορές επικίνδυνα κοντά στο τέλος – και τη γλίτωσε οριακά.

Το βιβλίο The Rolling Stones: The Biography του Bob Spitz ξετυλίγει μια ζωή που κινήθηκε συχνά στο κόκκινο. Με υπερβολές, ένταση και στιγμές που έμοιαζαν να ξεφεύγουν τελείως από έλεγχο.

Η πιο σκοτεινή ιστορία πάει πίσω στο 1976, σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη. Εκεί, ο Jagger κατέρρευσε μετά από χρήση ηρωίνης, μπροστά στα μάτια του παραγωγού Marshall Chess. Η κατάσταση ξέφυγε μέσα σε λίγα λεπτά. Τα χείλη του έγιναν μπλε, η αναπνοή του κόπηκε, και ο πανικός πήρε τη θέση της νύχτας.

Η σωτηρία ήρθε από εκεί που δεν το περιμένεις. Η Faye Dunaway μπήκε στο σκηνικό σαν από ταινία. Με γρήγορες κινήσεις, φρόντισε να μεταφερθεί σε νοσοκομείο διακριτικά, μακριά από φώτα και τίτλους. Παράλληλα, άνθρωποι γύρω του προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν, δίνοντας μάχη κυριολεκτικά για μια ανάσα.

Χρόνια μετά, το 1984, ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό παραλίγο να έχει την ίδια κατάληξη. Αυτή τη φορά στο Άμστερνταμ. Ένα βράδυ με ένταση, αλκοόλ και εγωισμούς κατέληξε σε σύγκρουση μέσα στο ίδιο το συγκρότημα.

Ο Jagger πέταξε μια ατάκα που δεν έκατσε καλά στον Charlie Watts. Η απάντηση ήρθε άμεσα – και με δύναμη. Ο Watts τον άρπαξε και τον έριξε κάτω, σε μια σκηνή που ξέφυγε εντελώς.

Η πτώση λίγο έλειψε να γίνει κυριολεκτική. Ο Jagger γλίστρησε προς ένα ανοιχτό παράθυρο, με τα κανάλια της πόλης από κάτω. Εκεί μπήκε στη μέση ο Keith Richards, που τον πρόλαβε την τελευταία στιγμή, τραβώντας τον πίσω.