Η μονογαμία είναι κάτι που μας έρχεται φυσικά ή είναι απλώς μια κοινωνική σύμβαση; Το ερώτημα επιστρέφει ξανά και ξανά, απασχολώντας επιστήμονες, ψυχολόγους και κάθε άνθρωπο που έχει αναρωτηθεί έστω μία φορά πώς λειτουργούν οι σχέσεις .

Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ επιχειρεί να δώσει μια πιο ξεκάθαρη απάντηση, όμως όχι με θεωρίες, αλλά με αριθμούς.

Η έρευνα, με επικεφαλής τον εξελικτικό ανθρωπολόγο Mark Dyble, ακολούθησε έναν διαφορετικό δρόμο από τις κλασικές μελέτες. Αντί να εξετάσει γάμους, κοινωνικούς κανόνες ή παρατηρήσεις συμπεριφοράς, βασίστηκε στη γενετική.
Συγκεκριμένα, ανέλυσε το ποσοστό των αδελφών που έχουν τους ίδιους και τους δύο γονείς σε έναν πληθυσμό.

Η λογική είναι απλή. Όσο περισσότερα αδέλφια μοιράζονται και μητέρα και πατέρα, τόσο πιο μονογαμικό θεωρείται το είδος. Με αυτό το κριτήριο, οι ερευνητές μελέτησαν δεδομένα από 103 ανθρώπινες κοινωνίες και 34 είδη θηλαστικών, δημιουργώντας μια άτυπη αλλά εντυπωσιακή «κατάταξη μονογαμίας».

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ένα μικρό τρωκτικό από την Καλιφόρνια, το deermouse. Δημιουργεί δεσμούς ζωής και σημείωσε το απόλυτο 100%.
Ακολουθούν το αφρικανικό αγριόσκυλο με 85% και ο τυφλοπόντικας της Νταμαραλάντ με 79,5%.

Και οι άνθρωποι;
Βρισκόμαστε στην έβδομη θέση, με ποσοστό 66% ομοθαλών αδελφών. Λιγότερο μονογαμικοί από τον ευρασιατικό κάστορα – γνωστό για την αφοσίωσή του – αλλά πιο ψηλά από είδη όπως ο γίβωνας, η σουρικάτα και η κόκκινη αλεπού.