Μπορεί να ακούμε συχνά για τους ανεκδιήγητους οπαδούς των νοτίων χωρών της Ευρώπης, που είναι πιο θερμοκέφαλοι από τους βόρειους, όμως η ιστορία των χούλιγκαν ξεκίνησε στην Αγγλία, στην πατρίδα του ποδοσφαίρου. Μπορεί τώρα πολλοί να ζηλεύουν που οι Άγγλοι στο γήπεδο είναι ήσυχοι, όμως πήρε πολλά χρόνια για να καταφέρουν κράτος, αρχές και ομάδες κάτι τέτοιο. Και μην νομίζετε ότι έχει σταματήσει αυτό στην Αγγλία. Απλά μέσα στο γήπεδο δεν γίνεται τίποτα.

Οι Έλληνες είναι θερμοκέφαλοι, οι «τιφόζι» επίσης, όπως και οι «ultras» της Ισπανίας. Παρολ’ αυτά δεν φτάνουν σε οργάνωση τον χουλιγκανισμό της Αγγλίας. Κανένας δεν θέλει φασαρία στο γήπεδο αλλά κανένας νομίζω δεν μπορεί να πιστέψει ότι θα γίνουμε Γερμανία. Και ίσως κατά βάθος να μην θέλει. Όμως στην Αγγλία, τα «firms» όπως έλεγαν τα φανατισμένα γκρουπ οπαδών, είχαν μια εποχή και το δικό τους πρωτάθλημα. Το κέρδιζε όποιος θα έδινε το περισσότερο ξύλο. Γιατί νομίζετε ότι η Millwall έχει γίνει τρανή ανά τον κόσμο ενώ έχει παίξει μόλις δυο χρόνια στην πρώτη κατηγορία από τα 132 της ιστορίας της; Αλλά όπως λένε και οι οπαδοί της: «No one likes us, we don't care».

Αλλά δεν είναι μόνο η Millwall. 7 συνολικά γκρουπ οπαδών μπορούσαν και ίσως μπορούν να περηφανεύονται για τα δυνατά τους «firms». Τα τρία είναι από το Λονδίνο και τα δυο από το βιομηχανικό Μπέρμιγχαμ, την πιο επικίνδυνη πόλη στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Chelsea

Την τελευταία 15ετία η Chelsea πρωταγωνιστεί μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Πριν από αυτό ήταν μια ομάδα κυπέλλου, με ένα μόλις πρωτάθλημα, που τερμάτιζε μεταξύ της 5ης και της 8ης θέσης. Όμως εκείνα τα χρόνια, η χούλιγκαν του πλούσιου δυτικού Λονδίνου δεν αστειέυονταν. Το παρατσούκλι του είναι «Κυνηγοί κεφαλών». Θέλετε να πούμε κάτι άλλο;

Ωραία λοιπόν. Οι οπαδοί της είχαν πάντα μια μανία με την ανωτερότητα της περιοχής τους και πολλές φορές έφταναν στον ρατσισμό. Οι σύνδεσή τους με ακροδεξιές οργανώσεις είναι εξαιρετικά συχνές. Οι ηγέτες, άνθρωποι που ζουν και αναπνέουν για καυγάδες, μπαινοβγαίνουν στην φυλακή, αν δεν έχουν καταλήξει νεκροί. Τα βάζουν συνήθως με τα δυο άλλα ισχυρά clubs του Λονδίνου αλλά και γενικότερα, οι «Headhunters» δεν θα πουν όχι σε έναν καυγά, ακόμα και με ομάδες τέταρτης και πέμπτης κατηγορίας.

Portsmouth

Δεν σας γεμίζει το μάτι ε; Κι όμως η ομάδα από την οποία πέρασε και ο Άγγελος Μπασινάς, η ομάδα του λιμανιού της νότιας Αγγλίας είχαν μια μεγάλη fan base σκληροπυρηνικών οπαδών. Ονομάζονταν «6.57», όνομα που πήραν από το τρένο που έπαιρναν για να μετακινηθούν σε άλλες πόλεις της Αγγλίας. Στο άκουσμα ότι φτάνει το 6.57 γεμάτο με οπαδούς της Portsmouth, πολλοί σταθμοί παρέλυαν.

Την δεκαετία του ’80 και το ’90, είχαν ένα από τα χειρότερα ονόματα. Όμως η δράση τους, αν και λίγο πιο πεσμένη, συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το 2004, όταν ύστερα από ταραχές, ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ένας... 10χρονος.

Birmingham

Η ομάδα της πόλης. Η «Σιτι». Δεν θα μπορούσε το πιο επικίνδυνο μέρος της Αγγλίας να εξαιρεθεί από τον χουλιγκανισμό. Με δυο εκπροσώπους μάλιστα. Η Μπέρμιγχαμ ήταν πάντα στην σκιά της Άστον Βίλα. Όμως οι οπαδοί της, οι «Zulu Warriors», είναι ακριβώς ότι λέει το όνομά τους. Πολεμιστές, άναρχοι, που δεν σταματούν ποτέ. Από την δεκαετία του ’70 κυνηγούσαν του αστυνομικούς. Πλακώνονταν, κατέστρεφαν και φώναζαν «Zulu».

Λάτρευαν να παίζουν ξύλο με τους οπαδούς της Άστον Βίλα. Αλλά αν δεν γινόταν αυτό έβρισκαν κι άλλους υποψήφιους. Τα πράγματα γίνονταν όπως περίπου τα δείχνουν οι ταινίες. Λίτρα μπύρας, σπασίματα μαγαζιών, καρτέρια σε έρημους δρόμους. Και το Μπέρμιγχαμ είναι γεμάτο από δαύτους.

Aston Villa

Το αντίπαλο δέος στο Μπέρμιγχαμ. Μόνο που οι «The Villains» (οι παλιάνθρωποι δηλαδή, κάνοντας ένα «όμορφο» λογοπαίγνιο), είναι επίσης αυτό ακριβώς που λέει το όνομά τους. Αδίστακτοί, δεν σταματούσαν ποτέ την βία, ακόμα και όταν έφταναν σε δολοφονίες, για τις οποίες ήταν περήφανοι. Κανείς δεν ξεχνά το περιστατικό του 2004, με τους οπαδούς της Q.P.R.

Πολλή φυλακή και αυτοί. Με το ίδιο τέμπο. Πολύ αλκοόλ και σε όλα μέσα. Αρκεί να έχει ξύλο και καταστροφή. Σήμερα, οι «The Villains» έχουν χάσει την παλιά τους «αίγλη».

Manchester United

Ο «Κόκκινος Στρατός» ήταν η αφορμή για να τοποθετηθούν φράχτες στα γήπεδα τις Αγγλίας. Εντάξει, δεν ήταν και τόσο αιμοσταγείς όσο κάποιοι άλλοι, αλλά ήταν σκληροπυρηνικοί.

Έχουν μείνει στην ιστορία για τις εκδρομές τους, όπου δημιουργούσαν επεισόδια, ενώ έφταναν στις άλλες πόλεις κατά χιλιάδες. Εξού και το «Red Army»...

West Ham

Αφήσαμε τους δυο χειρότερους για το τέλος. Τους δυο «αιώνιους αντιπάλους» στα ξυλίκια του ανατολικού Λονδίνου. Θα δώσουμε ένα μικρό προβάδισμα στην Millwall ως χειρότερη για ευνόητους λόγους. Όμως και οι οπαδοί της West Ham United δεν πάνε πίσω.

Παρατσούκλι; «Inter City Firm». Προέλευση; Από τα τρένα κα πάλι. Ήταν και είναι παρανοϊκοί. Προτιμούσαν να πλακώνονται εκτός έδρας. Και πάλι επικρατούσαν.

Η ταινία «Green Street Hooligans» όπως και η ταινία «Rise of the Footsoldier», είναι γυρισμένες γύρω από την δημιουργική τους παράνοια να σπέρνουν το χάος και τον τρόμο. Όταν κέρδιζαν μια «μάχη», άφηναν πίσω ένα σημείωμα που έγραφε: «Συγχαρητήρια, μόλις συναντήσατε την Inter City Firm».

Millwall

Μικρή ομάδα, με λίγους φιλάθλους αλλά ξακουστούς σε όλο τον κόσμο. Είναι αυτοί που έκαναν την ομάδα διάσημη και όχι οι ποδοσφαιριστές της. Γι’ αυτό και είναι οι χειρότεροι χούλιγκαν στην Αγγλία.

Οι «Bushwalkers», που μάλλον πήραν το όνομά τους από τις «περιπολίες» στην αναζήτηση για φασαρίες, ήταν αυτοί που ανάγκασαν την Θάτσερ, εκτός από τον τελικό στο Χέιζελ, να συγκαλέσει υπουργικό συμβούλιο για την καταπολέμηση της βίας στα γήπεδα.

Ήταν το 1985, όταν στον προημιτελικό κυπέλλου, μπλέχτηκαν με τους φιλάθλους της Louton, με την αστυνομία να είναι ανήμπορη να ελέγξει τα επεισόδια. Η δράση τους ήταν μεγαλύτερη την δεκαετία του ’80, αλλά συνεχίζει να έχει σκληροπυρηνικούς μέχρι και σήμερα. Πριν από ακριβώς 15 χρόνια, το ξύλο που είχε πέσει με οπαδούς της Μπέρμιγχαμ, ήταν πρωτόγνωρο, ακόμα και για αυτούς που έζησαν την δεκαετία του ’80.

Το πιο «ξακουστό» όπλο τους ήταν δικής τους εμπνεύσεως. Ήταν το «Millwall Brick». Το οποίο αποτελείτο από πολλές τυλιγμένες εφημερίδες, που είχαν μέσα ένα αιχμηρό αντικείμενο, όπως μολύβι, στυλό ή ακόμα και μια μεγάλη πρόκα. Πρώτα έβρεχαν της εφημερίδες για να αποκτήσουν περισσότερο βάρος, τύλιγαν το αιχμηρό αντικείμενο και το έδεναν με κορδόνι παπουτσιών. Το «Millwall Brick» προκάλεσε μεγάλες ζημιές ακόμα και θανάτους.