Η εμφάνιση και η εκλαΐκευση των dating apps άλλαξαν τον τρόπο που οι άνθρωποι συναντιούνται και αλληλεπιδρούν με πιθανούς συντρόφους αλλά και τον τρόπο που σκέφτονται τις σχέσεις με τους άλλους αλλά και με τον εαυτό τους.

Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε με αξιοπιστία πόσοι χρήστες χρησιμοποιούν αυτήν τη στιγμή εφαρμογές γνωριμιών, λόγω της μυστικότητας των εταιρειών. Ωστόσο, χάρη στις πληροφορίες που παρέχονται από διάφορες αναφορές και μελέτες, το μέγεθος του φαινομένου μπορεί να φανεί διαδικτυακά. 

Το Tinder - η εφαρμογή που εισήγαγε τον μηχανισμό swiping στον κόσμο και έκανε την επικρατούσα τάση γνωριμιών μέσω κινητού - υπάρχει εδώ και πάνω από μια δεκαετία, όπως και οι συζητήσεις για το πώς οι εφαρμογές γνωριμιών εμπορευματοποιούν και κάνουν παιχνίδι την ανθρώπινη σύνδεση.

Oι εφαρμογές γνωριμιών και ειδικά το Tinder συμβάλλουν στην τυποποίηση του ρομαντισμού, όπου επιδιώκεται και καταναλώνεται γρήγορα η αγάπη και η οικειότητα, επαναπροσδιορίζοντας τα κοινωνικά αναμενόμενα σενάρια για τις σχέσεις όπου χρειάζονται χρόνο και εξοικείωση.

Έχουν γίνει πολλές έρευνες για τις συνέπειες της ψυχολογίας των ανθρώπων την εποχή των dating apps, άλλες επικεντρώνονται σε διαθέσεις όπως η κοινωνικότητα, η παρορμητικότητα και το ενδιαφέρον για διαφορετικούς σεξουαλικούς συντρόφους (Carpenter & McEwan, 2016) ή σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας - όπως ο ναρκισσισμός (Sevi, 2019) ή στην αυτοεκτίμηση και την εικόνα του σώματος (Strubel & Petrie, 2017). Πάντως οι Strubel και Petrie (2017) καταδεικνύουν ευρήματα ότι, ειδικά η αυτοεκτίμηση των ανδρών έπεσε από τη στιγμή που έκαναν προφίλ, ή πως η εικόνα του σώματος είναι πολύ πιο αρνητική πλέον για τον εαυτό τους τόσο στους άντρες όσο και στις γυναίκες.

Για παράδειγμα, η πύλη Statista Market Forecast  υπολόγισε ότι μέχρι το τέλος του 2019 (προ Covid), υπήρχαν περισσότεροι από 200 εκατομμύρια ενεργοί χρήστες εφαρμογών γνωριμιών παγκοσμίως. Έχει σημειωθεί ότι περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν το Tinder καθημερινά, το οποίο έχει γίνει download πάνω από εκατό εκατομμύρια φορές παγκοσμίως.

Επιπλέον, μελέτες που έγιναν σε διαφορετικά γεωγραφικά και πολιτισμικά πλαίσια έχουν δείξει ότι περίπου το 40% των άγαμων ενηλίκων αναζητούν σύντροφο στο ίντερνετ ή ότι περίπου το 25% των νέων ζευγαριών γνωρίστηκαν μέσω αυτού του μέσου.

Οι διαδικτυακές γνωριμίες διευρύνουν σημαντικά τη δεξαμενή των πιθανών συντρόφων. Ένα από τα πραγματικά πλεονεκτήματα των διαδικτυακών γνωριμιών είναι να μπορείς να βρεις άτομα με τα οποία μπορεί να έχεις κοινά, αλλά διαφορετικά μπορεί να μην έχουν διασταυρωθεί στην καθημερινή ζωή. Ωστόσο αυτό κρύβει έναν κίνδυνο, να γίνουμε αγενείς.

Το να συναντάτε ανθρώπους μέσω εφαρμογών σε αντίθεση με τους φίλους ή τον χώρο εργασίας σημαίνει ότι οι πιθανοί σύντροφοι συχνά είναι εντελώς αποσυνδεδεμένοι από τους κοινωνικούς μας κύκλους. Μπορούμε απλώς να διαλέξουμε ένα άλλο άτομο και να το κάνουμε ξανά, και κανείς δεν θα το μάθει ποτέ. 

Έρευνες δείχνουν πως, οι άνθρωποι αναζητούν για άλλη μια φορά πραγματικές επαφές, αλλά τελικά οι μόνες επαφές που ανθούν είναι όσες είναι εύκολες και άμεσες (το speed dating αναζωπυρώνεται και τα σeξουαλικά πάρτι συνεχίζουν να αυξάνονται σε δημοτικότητα) και όλα αυτά υποδηλώνουν ότι εξακολουθούμε να δίνουμε προτεραιότητα στην αποτελεσματικότητα και την άμεση ικανοποίηση έναντι της δημιουργίας βαθύτερων δεσμών.

Aκόμα, σύμφωνα με μελέτη που διεξήχθη από το Western Sydney University, η χρήση εφαρμογών γνωριμιών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένα συναισθήματα στρες και άγχους. Η μελέτη συμμετείχαν σε 475 άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών και διαπίστωσε ότι όσοι χρησιμοποιούσαν εφαρμογές γνωριμιών είχαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά ψυχολογικής δυσφορίας, άγχους και κατάθλιψης.

Έρευνα, τέλος,που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Telematics and Informatics διαπίστωσε ότι οι εφαρμογές γνωριμιών κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό στην αναζήτηση αγάπηςς. Τα ευρήματα από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης έδειξαν ότι η χρήση εφαρμογών γνωριμιών δημιουργεί προβλήματα αυτοπεποίθησης.

Οι χρήστες του Tinder λαμβάνουν συνεχώς κριτικές για το ποιοι είναι (σκεφτείτε πως ουσιαστικά από την αρχή δέχονται εγκρίσεις και απορρίψεις).

Σε αντίθεση με τις κανονικές συναντήσεις, αυτή η ανατροφοδότηση από εικονικούς, άγνωστους άλλους βασίζεται μόνο σε ένα μικρό σύνολο πληροφοριών.

Τα υποκείμενα μπορούν στις περισσότερες περιπτώσεις να κάνουν μόνο εικασίες για τους λόγους που τους απέρριψαν, βασιζόμενοι ξανά σε άρρητους κανόνες και κανόνες μιας «καλής» αυτοπαρουσίασης.

Στο τέλος λοιπόν, όλες αυτές οι συναναστροφές που κατέληξαν στο τίποτα, έγιναν εμπειρίες άγχους και κάνουν την κατάσταση πιο δυσάρεστη, αφού όπως δείχνουν οι έρευνες οι περισσότεροι ρίχνουν την ευθύνη στους εαυτούς τους για ό,τι πάει λάθος σε μια επικοινωνία με κάποιον άλλον. Αυτό δείχνει τη σοβαρότητα αυτού του «παιχνιδιού», ενός παιχνιδιού που είναι συναρπαστικό, αλλά θέλει και ένα τέρμα.