Κάθε εργαζόμενος, κάθε εργάσιμη μέρα, παίρνει μια απόφαση: Είναι πρόθυμοι να κάνουν μόνο την ελάχιστη δουλειά που είναι απαραίτητη για να διατηρήσουν τη δουλειά τους; Ή είναι πρόθυμοι να βάλουν περισσότερη ενέργεια και προσπάθειά στη δουλειά τους; 

Τις τελευταίες εβδομάδες, πολλοί από εκείνους που επιλέγουν το πρώτο έχουν αυτοπροσδιοριστεί ως «Quiet Quitters». Απορρίπτουν την ιδέα ότι η εργασία πρέπει να είναι το επίκεντρο της ζωής τους. Αντιστέκονται στην προσδοκία να τα δώσουν όλα ή να αφιερώσουν επιπλέον ώρες. Λένε «όχι» σε αιτήματα που υπερβαίνουν αυτό που πιστεύουν ότι πρέπει να αναμένεται από ένα άτομο στη θέση τους.

Tι είναι λοιπόν αυτό το Quiet Quitting

Tο να δουλεύει κάποιος τόσο όσο - όσο ακριβώς χρειάζεται για να μην απολυθεί, χωρίς ζήλο ή κίνητρο για την ανέλιξη, οικονομική και επαγγελματική γιατί πείστηκε πως δεν θα έρθει ποτέ - δεν θα πάρει αύξηση, δεν θα ανελιχθεί σε άλλο πόστο.

Δουλεύει για να δικαιολογεί τον μισθό του. Πηγαίνει κανονικά καθημερινά στο χώρο εργασίας του, αλλά παραμένει σε αυτόν αυστηρά για όσο χρειάζεται. Είναι η νέα πραγματικότητα κι όλο και περισσότεροι άνθρωποι -κυρίως νεαρής ηλικίας- επιλέγουν μία εντελώς διαφορετική στάση ζωής, σε σχέση με όσα γνωρίζαμε. 

Στην πραγματικότητα, αυτή η τάση είναι ένα νέο όνομα για μια παλιά συμπεριφορά. Οι ερευνητές κάνουν συχνά ερωτήσεις για τη δουλειά εδώ και δεκαετίες και ζητούν τακτικά από τους ανθρώπους να αξιολογήσουν εάν το «το περιβάλλον εργασίας τους είναι ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν το κάτι παραπάνω».

Στόχος είναι να απαντηθεί κάθε φορά, κοντολογίς, αυτό το ερώτημα: Τι κάνει τη διαφορά για όσους βλέπουν την εργασία ως φυλακή και όσους πιστεύουν ότι τους δίνει νόημα και σκοπό;

Με το μέλλον να διαγράφεται πλέον δυσοίωνο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία παλιά και χιλιοδιατυπωμένη ιδέα ότι η δουλειά δεν είναι ο σκοπός της ζωής, αλλά το μέσο για να ζει κανείς καλά.

Τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι το quiet quitting συνήθως αφορά λιγότερο την προθυμία ενός υπαλλήλου να εργαστεί σκληρότερα και πιο δημιουργικά, και περισσότερο την ικανότητα ενός διευθυντή να οικοδομήσει μια σχέση με τους υπαλλήλους του, όπου δεν μετράει τα λεπτά μέχρι το χρόνο αποχώρησης.

Τι δείχνουν τα δεδομένα

Οι ερευνητές από το Harvard εξέτασαν δεδομένα που συγκεντρώθηκαν από το 2020 για 2.801 διευθυντές, οι οποίοι βαθμολογήθηκαν από 13.048 άμεσες αναφορές.

Τα θέματα ήταν ουσιαστικά κατά πόσο ο διευθυντής/εργοδότης/μάνατζερ μπορεί να εξισορροπήσει τον όγκο της εργασίας με τις ανάγκες των εργαζομένων και κατά πόσο έχει φτιάξει ένα υγιές περιβάλλον

Οι λιγότερο αποτελεσματικοί διευθυντές έχουν τρεις έως τέσσερις φορές περισσότερους ανθρώπους που εμπίπτουν στην κατηγορία «quiet quitting» σε σύγκριση με τους πιο αποτελεσματικούς. Αυτοί οι διευθυντές είχαν το 14% των εργαζομένων τους να εγκαταλείπουν αθόρυβα και μόνο το 20% ήταν πρόθυμοι να καταβάλουν επιπλέον προσπάθεια.

Αλλά εκείνοι που βαθμολογήθηκαν υψηλότερα στην εξισορρόπηση των αποτελεσμάτων με τις σχέσεις είδαν το 62% των εργαζομένων τους να είναι πρόθυμοι να καταβάλουν επιπλέον προσπάθεια.

Με αυτά τα λόγια, ο TikToker @zkchillin (σήμερα θα τον βρεις ως @zaidleppelin) εξήγησε τον περασμένο Ιούλιο τι σημαίνει το quiet quitting.

@zaidleppelin On quiet quitting #workreform ♬ original sound - ruby

Ο απώτερος στόχος τους είναι να σπάσουν κύκλους τοξικής συμπεριφοράς ροής εργασίας που ακολούθησαν γενιές – και δεν είναι περίεργο. Μια έρευνα από την πλατφόρμα διαχείρισης ροής εργασιών Asana διαπίστωσε ότι το 84% του Gen Z ανέφερε ότι βίωσε εξάντληση τον τελευταίο χρόνο, σε σύγκριση με το 63% όλων των εργαζομένων που δήλωσαν ότι ένιωσαν καμένοι.

Αν και η πρόθεση αυτού του κινήματος είναι στη βάση της δίκαιη – και μια υγιής προσπάθεια να δημιουργηθεί καλύτερη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής για μια γενιά καταπονημένων εργαζομένων – είναι μη ρεαλιστικό να περιμένουμε όλους να το κάνουν. 

Μήπως τελικά έπρεπε να λέγεται "quiet firing" αφού το περιβάλλον και ο τρόπος συνεργασίας, όταν δεν είναι υγιής και δίνει ελάχιστες έως καθόλου ευκαιρίες για εξέλιξη οδηγεί τον εργαζόμενο να φύγει τελικά μόνος του, αλλά αναγκαστικά, χωρίς ο εργοδότης να χρειαστεί να τον απολύσει;