Για την πλειοψηφία των ανθρώπων, οι μαμάδες είναι ένα τεράστιο δώρο στη ζωή μας. Αλλά όχι για όλους. Υπάρχουν και μητέρες που δεν είναι έτσι.

Αυτά τα άτομα - θύματα μιας μητέρας χωρίς αγάπη - σπάνια μιλούν για την κακοποίηση ή τον πόνο που υπέστησαν στα χέρια και την καρδιά του ίδιου του ατόμου που υποτίθεται ότι έδινε αγάπη άνευ όρων και ήταν πηγή υποστήριξης, ενθάρρυνσης, παρηγοριάς, ευτυχίας, προστασίας.

Εκείνοι που έχουν τρυφερές μητέρες θυμώνουν με όποιον τολμήσει να μιλήσει διαφορετικά για το άτομο που τους γέννησε. "Σε έφερε σε αυτόν τον κόσμο! Πώς τολμάς να πεις κάτι κακό γι' αυτήν; Ντροπή σου!". Ακριβώς όμως επειδή μια αρνητική εμπειρία μητρικής κακοποίησης είναι σπάνια, δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να συμβεί. Και μόνο και μόνο επειδή κάποια γέννησε ένα παιδί δεν σημαίνει ότι μεταμορφώνεται αυτόματα σε ένα στοργικό άτομο. 

Η Isabella Hewson σκότωσε τον γιο της, δύο ετών, το 1885 κρεμώντας τον

Το γεγονός είναι ότι πολλοί άνθρωποι, όχι μόνο ως παιδιά, αλλά ακόμη και στην ενήλικη ζωή τους, βιώνουν συνεχή συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση στα χέρια των μητέρων τους.

Για το ένα, υπάρχει το σύνδρομο του Μουνχάουζεν (MSP/MSBP). Αυτή είναι μια πραγματική ψυχιατρική διαταραχή κατά την οποία μια μητέρα κάνει πράγματα για να αρρωστήσει σωματικά το παιδί της, με αποτέλεσμα μερικές φορές επαναλαμβανόμενες εισαγωγές στο νοσοκομείο, επαναλαμβανόμενες διαδικασίες, ενέσεις, ακόμη και χειρουργικές επεμβάσεις. Η μητέρα αναζητά και κερδίζει επαίνους επειδή είναι τόσο αφοσιωμένη και στοργική, και κυρίως αφοσιωμένη σε όλο αυτό, βλάπτοντας το παιδί της.

Το MSP επηρεάζει όχι μόνο τα μικρά παιδιά, αλλά υπάρχει και μια «ενήλικη» εκδοχή του MSP στην οποία αυτές οι μητέρες κάνουν ασύλληπτα πράγματα στα ενήλικα παιδιά τους, πάλι, για να κερδίσουν τον έπαινο ή τη συμπάθεια για τον εαυτό τους.

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει ιατρικό όνομα για τα παραπτώματα ορισμένων μητέρων, μερικές φορές οι άνθρωποι είναι καθαρά κακοί, κακοί και χειριστικοί.

Οι μητέρες μπορεί μερικές φορές να ζηλεύουν το παιδί τους - ιδιαίτερα τις κόρες τους - και μπορεί να κάνουν πράγματα για να ελαχιστοποιήσουν, να αποθαρρύνουν ή ακόμα και να υπονομεύσουν ή/και να δυσφημήσουν το παιδί στα μάτια των άλλων.

Πολλές φορές αυτά τα παιδιά υποφέρουν σιωπηλά, αλλά περιστασιακά μιλούν για όσα τους συμβαίνουν. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες. Είναι δύσκολο να το πιστέψεις και επώδυνο να το αποδεχτείς, αλλά πρέπει να αποδεχτούμε ότι συμβαίνει.

Το 1912 μια γυναίκα δολοφόνησε τα δίδυμα παιδιά της και στη συνέχεια αυτοκτόνησε

Ο Δρ. Phillip Resnick στην έρευνα για τη φιλοκτονία το 1969 δήλωσε ότι υπήρχαν πέντε βασικά κίνητρα για φιλοκτονία, συμπεριλαμβανομένης της «αλτρουιστικής», «μοιραίας κακοποίησης», «ανεπιθύμητου παιδιού» και «συζυγικής εκδίκησης».

Στις θανατηφόρες δολοφονίες κακοποίησης, ο στόχος δεν είναι πάντα να σκοτωθεί το παιδί, αλλά ο θάνατος μπορεί να συμβεί ούτως ή άλλως, και το σύνδρομο Μινχάουζεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Οι δολοφονίες εκδίκησης συζύγου είναι δολοφονίες παιδιών που γίνονται για να βλάψουν έμμεσα το σύζυγο.

Υπάρχει η αλτρουιστική φιλοκτονία, όπου η μαμά σκοτώνει το μωρό της επειδή πιστεύει ότι ο θάνατος είναι προς το συμφέρον του παιδιού (αν για παράδειγμα αυτοκτονήσει κι εκείνη, δεν θέλει να το αφήσει πίσω αβοήθητο).

Η οξεία ψυχωτική φιλοκτονία είναι μια περίπτωση όπου η μητέρα που βρίσκεται σε παραλήρημα σκοτώνει χωρίς κατανοητό κίνητρο (π.χ. μπορεί να ακούει φωνές που της ζητούν να σκοτώσει το παιδί της)

Η θανατηφόρα κακοποίηση,ο θάνατος δεν είναι συνήθως το αναμενόμενο αποτέλεσμα αλλά συμβαίνει από τη συνεχή παραμέληση ή κακοποίηση.Ε δώ βρίσκεται και το σύνδρομο Μινχάουζεν δια αντιπροσώπου όπου ο γονιός πείθει τον εαυτό του και τους άλλους πως το παιδί είναι άρρωστο κι έτσι του χορηγεί φάρμακα με αποτέλεσμα ακόμα και το θάνατο του.

Στην παιδοκτονία, μια μητέρα θεωρεί το παιδί της ως εμπόδιο.

Και τέλος η πιο σπάνια, η φιλοκτονία για εκδίκηση του συζύγου, συμβαίνει όταν μια μητέρα σκοτώνει το παιδί της ειδικά για να βλάψει συναισθηματικά τον πατέρα του παιδιού.

Ένα σημαντικό ποσοστό (16-29%) των φιλοκτονιών καταλήγει σε ολοκληρωμένη αυτοκτονία από τη μητέρα. Πολλές άλλες μητέρες κάνουν μη θανατηφόρες απόπειρες αυτοκτονίας σε συνδυασμό με τις φιλοκτονίες τους.