Κάποτε ένας δάσκαλος γυμνασίου ήθελε να διδάξει στην τάξη του τα προνόμια και την κοινωνική κινητικότητα και σκέφτηκε έναν ιδιαίτερο τρόπο για να το πετύχει.

Ο δάσκαλος ξεκίνησε δίνοντας σε κάθε μαθητή ένα κομμάτι χαρτί και τους ζήτησε να το τσαλακώσουν.

Στη συνέχεια, ο δάσκαλος μετέφερε τον κάδο σκουπιδιών στο μπροστινό μέρος του δωματίου. Ο δάσκαλος είπε: "Το παιχνίδι είναι απλό - εκπροσωπείτε όλοι τον πληθυσμό της χώρας. Και όλοι στη χώρα έχουν την ευκαιρία να γίνουν πλούσιοι και να μετακομίσουν στην ανώτερη τάξη".

"Για να μετακομίσετε στην ανώτερη τάξη, το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να πετάξετε το χαρτί σας στον κάδο ενώ κάθεστε στη θέση σας".

Οι μαθητές στο πίσω μέρος της αίθουσας απάντησαν αμέσως: "Αυτό είναι άδικο!" Μπορούσαν να δουν ότι οι σειρές μαθητών μπροστά τους είχαν μια πολύ καλύτερη ευκαιρία.

Όλοι πέταξαν το χαρτί τους και - όπως ήταν αναμενόμενο - οι περισσότεροι μαθητές στο μπροστινό μέρος τα κατάφεραν (αλλά όχι όλοι) και μόνο μερικοί μαθητές στο πίσω μέρος του δωματίου τα κατάφεραν.

Ο δάσκαλος κατέληξε λέγοντας: "Όσο πιο κοντά ήσασταν στον κάδο, τόσο καλύτερες είναι οι πιθανότητές σας. Κάπως έτσι φαίνεται το προνόμιο. Παρατηρήσατε πώς οι μόνοι που παραπονέθηκαν για δικαιοσύνη ήταν στο πίσω μέρος του δωματίου;".

"Αντίθετα, οι άνθρωποι στο μπροστινό μέρος του δωματίου ήταν λιγότερο πιθανό να γνωρίζουν το προνόμιο στο οποίο γεννήθηκαν. Το μόνο που μπορούν να δουν είναι 10 πόδια μεταξύ τους και του στόχου τους".

"Η δουλειά σας - ως μαθητές που λαμβάνουν εκπαίδευση - είναι να γνωρίζετε το προνόμιό σας. Και χρησιμοποιήστε αυτό το ιδιαίτερο προνόμιο που ονομάζεται εκπαίδευση για να κάνετε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να επιτύχετε σπουδαία πράγματα, υποστηρίζοντας παράλληλα αυτούς που βρίσκονται στη σειρά πίσω σας".