Την Παρασκευή ο Στόγιαν Βράνκοβιτς έκλεισε τα 57 του χρόνια. Η καριέρα του είναι άμεσα συνυφασμένη με την Ελλάδα, αφού αγωνίστηκε έναν χρόνο στο Άρη κερδίζοντας το νταμπλ, πριν φύγει για πρώτη φορά για το NBA και του Boston Celtics. Έμεινε στην Βοστώνη για δυο χρόνια, μέχρι που επέστρεψε στην Ευρώπη για να φορέσει ξανά το τριφύλλι στο στήθος, αλλά αυτή τη φορά του Παναθηναϊκού.

Στην Αθήνα έμεινε 4 χρόνια, από το 1992 μέχρι το 1996. Ήσυχος και πράος, δεν έδωσε ποτέ αφορμή για να γίνει αντιπαθητικός ακόμα και στους οπαδούς του αιώνιου αντιπάλου. Με τον ερχομό του Ντομινικ Γουίκλινς το 1995, ο Παναθηναϊκός είχε και το ρόστερ και τον προπονητή (Μπόζινταρ Μάλκοβιτς) για να κάνει την υπέρβαση στην Ευρώπη.

Εκεί τα πράγματα δεν πήγαν και τέλεια αρχικά. Με ρεκόρ 9-5 ο Παναθηναϊκός κατάφερε να μπει στους «8», όπου αντιμετώπισε την Μπενετόν Τρεβίζο. Ο νικητής θα πήγαινε στο Final Four του Παρισιού. Ο Γουίλκινς σε εκείνα τα ματς αποφάσισε πως δεν θα είναι μόνο ο «Human Highlight» στην Ευρώπη. Έτσι έβαλε τα δυνατά του, έχοντας στα 3 ματς με την Μπενετόν μ.ο. 25 πόντους. Ωστόσο μετά την νίκη στην Αθήνα και την ήττα στο Τρεβίζο, στο τρίτο ματς το παιχνίδι βρισκόταν στην κόψη του ξυραφιού και το 65-64.

Εκεί ο σέντερ της Τρεβίζο, Ζέλικο Ρέμπρατσα, σηκώθηκε λίγα δευτερόλεπτα πριν την λήξη από μέση απόσταση για να δώσει την νίκη στην ομάδα του. Ο Βράνκοβιτς έκανε ένα εντυπωσιακό άλμα, τέντωσε το χέρι του και έκοψε το σου του Ρέμπρατσα, στέλνοντας τον Παναθηναϊκό στο Παρίσι. Αυτή ήταν η πρώτη τάπα που δεν θα ξεχάσουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού. Την επόμενη όμως του Βράνκοβιτς δεν θα την ξεχνούσε κανένας Έλληνας φίλαθλος μέχρι και σήμερα.

Με μια εντυπωσιακή εμφάνιση του Ντόμινικ Γουίλκινς, που πέτυχε 35 πόντους, ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε το εμπόδιο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 81-71. Έτσι βρέθηκε στον τελικό για πρώτη φορά, όπου θα αντιμετώπιζε την Μπαρτσελόνα του Καρνισόβας.

Στο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 10 πόντους. Η Μπαρτσελόνα ήταν καλύτερη στο δεύτερο και ροκάνισε την διαφορά. Ο Παναθηναϊκός ήταν έναν πόντο μπροστά και είχε την μπάλα στα χέρια του. Ο Γιαννάκης γλίστρησε, η Μπαρτσελόνα έκλεψε την μπάλα και ξεχύθηκε στην αντεπίθεση. Εκεί είδαμε όλοι έναν γίγαντα, να κάνει ένα απίστευτο σπριντ κατά μήκος σχεδόν ολόκληρου του γηπέδου, για να δώσει την δεύτερη τάπα, που τελικά έδωσε το πρώτο Ευρωπαϊκό σε ελληνική ομάδα. Ήταν η αρχή μιας «χρυσής εποχής» για το ελληνικό μπάσκετ, με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό να κατακτούν άλλα 8 συνολικά Ευρωπαϊκά τα επόμενα 17 χρόνια.

Από τότε υπήρξε ανάλυση επί της ανάλυσης, για το αν το καλάθι έπρεπε να μετρήσει ή όχι. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γιατί όπως λέει ο θυμόσοφος λαός «ο, τι γράφει δεν ξεγράφει». Το ευρωπαϊκό αυτό έδωσε κίνητρο για μια κόντρα που μόνο καλό έκανε στο ελληνικό μπάσκετ. Και πάνω απ’ όλα, βλέποντας τον Βράνκοβιτς να τρέχει σαν 100αρης στο γήπεδο (το οποίο ήταν όλο πράσινο), δημιουργήθηκε μια μπασκετική σκηνή που κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζει.

Ο «Στόικο» έφυγε αμέσως ξανά για το NBA, όπου έμεινε έναν χρόνο στους Timberwolves και άλλα δυο στους Clippers, κλείνοντας την καριέρα του με ένα πέρασμα από την Φορτιτούντο Μπολόνια από το 199 μέχρι το 2001.

Ο «γίγαντας» Κροάτης, που βλέπει τον κόσμο από τα 2.17 μέτρα, κατάφερε μέσα σε λίγες ημέρες να μείνει για πάντα στην ιστορία του Παναθηναϊκού και του ελληνικού μπάσκετ. Ας ευχηθούμε λοιπόν χρόνια πολλά στον Στόικο, που οι τάπες του δεν θα ξεχαστούν ποτέ.