Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα της 9ης Μαϊού του 1945, τα ραδιόφωνα της Σοβιετικής ένωσης μετέδωσαν ένα χαρμόσυνο νέο. Οι Ναζί είχαν παραδοθεί. Όσοι το άκουσαν, το μετέφεραν σε όλους και οι Ρώσοι δεν περίμεναν το άλλο πρωί για να γιορτάσουν την σπουδαία νίκη και το τέλος του. Μαζεύτηκαν σε σπίτια, βγήκαν στους δρόμους και γιόρτασαν με την ψυχή τους.

Οι εορτασμοί αυτοί βέβαια συνοδεύτηκαν με βότκα. Ακόμα και εκείνοι που δεν έπιναν συχνά εκείνη την ημέρα ήπιαν, ως ένδειξη ανακούφισης και χαράς. Η κατανάλωση της βότκας φαίνεται πως ήταν υπερβολική όμως.

22 ώρες αργότερα, ο Ιωσήφ Στάλιν έβγαλε διάγγελμα απευθυνόμενος στο έθνος. Μόνο που η Σοβιετική Ένωση, αντιμετώπιζε μια ακόμα κρίση. Δεν υπήρχε πουθενά βότκα. Είχε τελειώσει παντού. Οι Ρώσοι εκτός του ότι δεν έβρισκαν πουθενά το αγαπημένο τους ποτό, είχαν και ένα διαδεδομένο hangover.

Τον καιρό του πολέμου βέβαια, η παραγωγή βότκας είχε μειωθεί αρκετά, αφού οι πατάτες και τα σιτηρά χρησιμοποιούνταν κυρίως στην παραγωγή φαγητού για τις ανάγκες του στρατού. Παρολ’ αυτά η παραγωγή της δεν σταμάτησε εντελώς. Κι αυτό γιατί την προηγούμενη δεκαετία, η παραγωγή τη αντιστοιχούσε στο 20% των κρατικών εσόδων.

Όπως και να έχει όμως μειώθηκε. Ο ενθουσιασμός σε συνδυασμό με τον μικρότερο αριθμό διαθεσιμότητας, ήταν αρκετά για να κάνουν ολόκληρη την χώρα να ξεμείνει από βότκα σε ένα 24ωρο.

Ο ναυτικός Nikolai Kryuchkov θυμάται ότι «Στις 9 Μαΐου με εντολή του διοικητή, πήραμε άδεια τριών ημερών και πήγαμε στη Μόσχα. Είναι αδύνατον να σας πω τι ακριβώς συνέβαινε. Γιορτάσαμε την ημέρα της νίκης με την οικογένειά μου και τους γείτονες. Όλοι ήπιαν για τη νίκη, για εκείνους που δεν έζησαν για να δουν αυτή την ημέρα και για το γεγονός πως αυτή η σφαγή δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ ξανά. Στις 10 Μαΐου ήταν αδύνατο να αγοράσεις βότκα στην πόλη, την είχαν πιει όλη».

Επίσης ένας δημοσιογράφος είχε γράψει τότε «Ήμουν τυχερός που μπόρεσα και αγόρασα ένα λίτρο βότκα όταν έφτασα στον σιδηροδρομικό σταθμό, γιατί ήταν αδύνατο να αγοράσεις αργότερα. Στις 10 Μαΐου δεν υπήρχε βότκα, την ήπιαμε όλη».