Για τέσσερα χρόνια, από τις 17 Απριλίου του 1975 μέχρι και τις 7 Ιανουαρίου του 1979, η Καμπότζη βρισκόταν στο έλεος του ολοκληρωτικού καθεστώτος που είχαν επιβάλλει οι Ερυθροί Χμερ, οι αντάρτες του Κομμουνιστικού Κόμματος Καμπότζης. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50, αποτελούσαν την μοναδική αντιπολίτευση στην χώρα.

Η μεγάλη εξέγερση που υποκινήθηκε από τους Ερυθρούς Χμερ ξεκίνησε το 1968. Το 1975, κατάφεραν να μπουν νικητές στην πρωτεύουσα της Καμπότζης, Πνόμ Πένχ, με το πλήθος να επευφημεί αφού θεώρησε πως ο εφιάλτης του εμφυλίου είχε τελειώσει. Όμως δεν ήξεραν ότι ένας καινούργιος, πολύ μεγαλύτερος είχε μόλις αρχίσει.

Το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να διατάξουν τους κατοίκους να φύγουν από την πόλη με την δικαιολογία ότι δεν υπήρχε αρκετή τροφή για όλους. Ο πραγματικός λόγος που το έκαναν ήταν επειδή γνώριζαν πως η αμφισβήτηση κάθε καθεστώτος είναι πολύ πιο εύκολα να ξεκινήσει από την πόλη παρά από την επαρχία. Όλες οι πόλεις μετατράπηκαν σε πόλεις φαντάσματα, αφού άδειασαν ολοσχερώς. Η αρχή είχε γίνει και οι Ερυθροί Χμερ την ονόμασαν συμβολικά «Έτος Μηδέν».

Ηγέτης τους ήταν ο Πολ Ποτ, που το πραγματικό του όνομα ήταν Σαλόθ Σαρ. Ο Πόλ Ποτ βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για τον πιο παρανοϊκό ηγέτη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αφού λοιπόν μετέφερε τους κατοίκους των πόλεων στην ύπαιθρο με σκοπό να εργαστούν ως εργάτες, ξεκίνησε το όραμά του για μια παντελώς αταξική κοινωνία. Οι θρησκείες τέθηκαν εκτός νόμου. Τα λεφτά καταργήθηκαν και οι εργάτες αμείβονταν με ένα πιάτο φαΐ, ενώ εργάζονταν σε άθλιες συνθήκες. Σύντομα, τα χωράφια τα οποία εργάζονταν μετατράπηκαν σε «χωράφια θανάτου», όπου πολλοί άνθρωποι πέθαναν από τις στερήσεις ή εκτελέστηκαν από το καθεστώς.

Απαγορεύθηκαν απίθανα πράγματα. Όπως το να διαβάζεις βιβλία, να φοράς γυαλιά και να έχεις σeξουαλικές σχέσεις. Απαγορεύθηκε και το γέλιο...Από το 1976, οι Ερυθροί Χμερ αποπειράθηκαν να απαγορεύσουν και την οικογένεια. Εκτελούσαν οποιονδήποτε μιλούσε για το παρελθόν. Γονέας των παιδιών ήταν το κράτος και από μικρές ηλικίες τα απομάκρυνα από τους γονείς τους και τα μεγάλωναν με γυναίκες οι οποίες τους εκπαίδευαν ώστε να δηλώνουν τυφλοί πίστη στο κόμμα.

Τα αγόρια από τα 6 γίνονταν φρουροί περιοχών και κατέδιδαν οποιαδήποτε ατασθαλία. Τα κορίτσια, πριν κλείσουν τα 15 παντρεύονταν τα μέλη του κόμματος, μέσω των λεγόμενων «κόκκινων γάμων», που είχε σκοπό να αυξήσει τον πληθυσμό της χώρας αλλά και τα μέλη του κόμματος. Αν οι γυναίκες δεν ήθελαν, τις ανάγκαζαν με απειλή όπλου και τις βίαζαν.

Άνθρωποι εκτελούνταν καθημερινά τους οποίους τους άφηναν να σαπίζουν στα χωράφια. Ο ηγέτης Πολ Ποτ εκτελούσε ακόμα και τα ηγετικά στελέχη του κόμματός του, αφού δεν αισθανόταν ασφαλής. Όταν του μπήκε στο μυαλό πως το γειτονικό Βιετνάμ αποτελεί απειλή, τότε είχε έρθει και η αρχή του τέλους του καθεστώτος. Ο πληθυσμός των Βιετναμέζων στην Καμπότζη ήταν μεγάλος. Αρχικά διέταξε όλους του άντρες που είχαν παντρευτεί με Βιετναμέζες να τις σκοτώσουν.

Μετά επιτέθηκε στο έδαφος τους. Οι Βιετναμέζοι απάντησαν και δεν είχαν κανένα πρόβλημα να νικήσουν μια εξαντλημένη χώρα με αδύναμο στρατό. Τους έφτασαν λοιπόν μέχρι τα σύνορα με την Ταϊλάνδη. Οι κάτοικοι της Καμπότζης τους δέχθηκαν με ενθουσιασμό. Οι Βιετναμέζοι στρατιώτες έπαθαν σοκ όταν είδαν την κατάσταση των κατοίκων και τα «χωράφια θανάτου» καλυμμένα με ανθρώπινα οστά.

Οι άνθρωποι που επέζησαν, προσπάθησαν να γυρίσουν στους τόπους τους. Μάταια ήλπιζαν πως θα βρουν τα σπίτια τους αφού η παλιά Καμπότζη όπως την ήξεραν είχε εξαφανιστεί από τους Ερυθρούς Χμερ. Οι νεκροί αυτής της τετραετίας υπολογίζονται σε 1, 5 με 2 εκατομμύρια.

Οι Ερυθροί Χμερ προσπάθησαν να εφαρμόσουν ένα «αρρωστημένο μοντέλο» μιας σοσιαλιστικής αταξικής κοινωνίας. Οι θηριωδίες ήταν ανεκδιήγητες στην πιο ακραία εφαρμογή κομμουνιστικού καθεστώτος στην ιστορία.