Έχει γίνει βιβλίο, ταινία, ενώ διάφορες άλλες ταινίες και βιβλία την αναφέρουν ως ένα γεγονός – σταθμό στην ιστορία της νεότερης Ευρώπης. Προς θεού, όταν λέμε σταθμό δεν έχουμε καμία διάθεση ειρωνείας. Η «Μεγάλη ληστεία του τρένου» όπως λένε οι ιστορικοί, είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας. Δεν ήταν μόνο το μέγεθος της λείας, που ακόμα και σήμερα θεωρείται τεράστιο.
Ήταν η περίεργη εποχή, ο τρόπος με τον οποίο έγινε η ληστεία, η αντιμετώπιση του κόσμου και του τύπου της εποχής αλλά και η σύλληψη των περισσότερων εκ των συμμετεχόντων σε αυτή, που την έκανε θρυλική και άξια αναφοράς. Η ληστεία ήταν πρόχειρα σχεδιασμένη, αλλά χάρη στην τύχη πέτυχε. Έστω και για λίγο. Ο εγκέφαλος και μετέπειτα συγγραφέας, Μπρους Ρέινολντς διέφυγε της σύλληψης για 5 χρόνια ενώ ο διαβόητος και διάσημος Ρόνι Μπιγκς, συνελήφθη αλλά δραπέτευσε και γύρισε όλον τον κόσμο ως φυγάς.
Πράγματι η «Μεγάλη ληστεία του τρένου», έχει υλικό όχι για μια αλλά για τουλάχιστον τρεις και τέσσερις ταινίες. Η σύσταση της συμμορίας των 15 ατόμων είχε ήδη γίνει. Ο Μπρους Ρέινολντς είχε συλλάβει την ιδέα της ληστείας και είχε καταστρώσει το περίφημο σχέδιο του παρακολουθώντας ταινίες... Γουέστερν. Συγκέντρωσε λοιπόν μερικούς μικροαπατεώνες και αποφάσισαν να χτυπήσουν το τρένο του Βασιλικού Ταχυδρομείου, που εκτελούσε το δρομολόγιο Γλασκόβης – Λονδίνου.
Τα ξημερώματα της 8ης Αυγούστου του 1963, όλα ήταν έτοιμα. Οι ληστές κάλυψαν τον πράσινο σηματοδότη και με την βοήθεια φορητής μπαταρίας άναψαν το κόκκινο φανάρι. Ο οδηγός της αμαξοστοιχίας, Τζακ Μιλς, θα μπορούσε να μην σταματήσει. Στην συγκεκριμένη περιοχή δεν υπήρχε κανένας λόγος για να σταματήσει και κάλλιστα θα μπορούσε να σκεφτεί πως υπήρχε βλάβη και θα μπορούσε να ειδοποιήσει ώστε να επισκευαστεί, αφού φυσικά περνούσε ανενόχλητος από το σημείο. Η τύχη όμως βοήθησε τους ληστές και το τρένο σταμάτησε.
Οι ληστές μπήκαν στο πρώτο βαγόνι και ακινητοποίησαν τον οδηγό. Τον ανάγκασαν να μεταφέρει το τρένο σε μια γέφυρα εκεί κοντά, όπου περιμέναν μερικά φορτηγά, ώστε να μεταφερθεί η τεράστια λεία. Ναι η λεία ήταν αστρονομική ακόμα και για σήμερα. Γιατί οι ληστές αφαίρεσαν 121 σάκους που περιείχαν 2,3 εκατομμύρια λίρες!
Φυσικά, ένα σχέδιο που βασίστηκε σε ταινίες Γουέστερν δεν μπορεί να έχει τύχη, όσο κι αν αυτή σου χαμογελάσει αρχικά. Οι ληστές έπιασαν κουβέντα με τους υπαλλήλους του ταχυδρομείου που βρίσκονταν πάνω στο τρένο, άφησαν παντού τα δακτυλικά τους αποτυπώματα και άρχισαν να ξοδεύουν χωρίς δεύτερη σκέψη τα λεφτά της λείας από την πρώτη κιόλας μέρα.
13 από τα 15 μέλη της συμμορίας συνελήφθησαν σχεδόν αμέσως. Οι εφημερίδες έιχαν ήδη προλάβει να τους μετατρέψουν σε λαϊκούς ήρωες, με τον βρεατανικό λαό να τους υποστηρίζει. Μετάξυ των συλληφθέντων ήταν και ο Ρόνι Μπιγκς που 2 χρόνια αργότερα απέδρασε και οι περιπέτειες του απόκτησαν χαρακτήρα διάσημου παράνομου. Πήγε στην Γαλλία, στην Αυστραλία και αργότερα στην Βραζιλία, αφού είχε κάνει πλαστική στο πρόσωπό του. Εκεί παντρεύτηκε μια Βραζιλιάνα και όταν τον ανακάλυψαν, στάθηκε για ακόμα μια φορά τυχερός, αφού η Βραζιλία αρνήθηκε να τον εκδώσει στην Μεγάλη Βρετανία. Το 1981, μια ομάδα Άγγλων τον απήγαγε και προσπάθησε να τον παραδώσει ώστε να εισπράξει τα λεφτά της επικήρυξης. Όμως το πλοίο που τον μετέφερε έπαθε βλάβη στα ανοιχτά των Μπαρμπέιντος, με την ακτοφυλακή να τον αφήνει ελεύθερο! Επέστρεψε στην χώρα του σε μεγάλη ηλικία το 2001, αλλά έμεινε στην φυλακή για μόλις 8 χρόνια, καθώς αποφυλακίστηκε λόγω προβλημάτων υγείας. Πόσο τύχη πια;
Από την άλλη, ο εγκέφαλος Μπρους Ρέινολντς κρύφτηκε για έξι μήνες στο Λονδίνο και με ψεύτικο διαβατήριο έφυγε για το Μεξικό. Αργότερα πήγε στον Καναδά και στην νότια Γαλλία, πριν επιστρέψει με άλλο όνομα στην Μεγάλη Βρετανία, όπου συνελήφθη το 1968. Καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξης αλλά έκανε μόνο τα 10. Όταν αποφυλακίστηκε έκανε ξέπλυμα χρήματος για εμπόρους ναρκωτικών και συνελήφθη ξανά για εμπόριο αμφεταμινών στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Έμεινε ξανά στην φυλακή για τρία χρόνια και όταν αποφυλακίστηκε, έγραψε την αυτοβιογραφία του και έγινε celebrity ληστής!
Η «Μεγάλη ληστεία του τρένου» είναι από τις πιο διάσημες (αν όχι η πιο διάσημη) ληστείες όλων των εποχών. Μπορεί να ήταν πρόχειρη, χωρίς προσεγμένο σχέδιο, αλλά λόγω της πρόσκαιρης επιτυχίας της και της αφέλειας των ληστών, κατάφερε να γίνει αγαπημένο θέμα ταινιών και βιβλίων και να μετατρέψει τους «τυχερούς» ληστές σε λαϊκούς ήρωες.
