Δεν θέλω να πάω, φοβάμαι ότι θα γίνω βαρετή. Δεν θέλω να πάω, θα είμαι στο κέντρο της προσοχής. Δεν θέλω να πάω, θα με κρίνουν. Δεν θέλω να πάω, δεν θα γνωρίζω κανένα. Τελικά, κανείς δεν με καλεί, δεν έχω πού να πάω.
Κοινωνικοί δεν γεννιόμαστε, γινόμαστε.

Κάποτε ίσως ένα επικριτικό βλέμμα μας δημιούργησε αίσθημα ντροπής, ένα κόμπο στο στομάχι και αποφασίσαμε να γίνουμε πιο κλειστοί, πιο συνεσταλμένοι, να αποφεύγουμε τις «πολλές παρέες» για να μην εκθέτουμε τον εαυτό μας στην όποια κριτική ή δύσκολη κατάσταση.

Έτσι, όμως, δεν δημιουργήσαμε εκείνες τις κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες που μόνο με ένα τρόπο αναπτύσσονται: Μέσα από την κοινωνικοποίηση και την επαφή με τους άλλους.

Νομίζεις ότι η κοινωνικοποίηση είναι δύσκολη υπόθεση, ένας αγώνας; Λάθος, η συρρίκνωση του εαυτού σου να δεις τι αγώνας είναι! Άνισος και επικίνδυνος, να τρομάζεις στην ιδέα του τι θα σκεφτούν για σένα, εφόσον εσύ ο ίδιος έχεις ήδη σκεφτεί ότι δεν είσαι τόσο… όσο αυτοί και να «μικραίνεις μέρα τη μέρα». Να κλείνεσαι, να υιοθετείς σίγουρες και ασφαλείς συμπεριφορές που θα σου εξασφαλίσουν τα στεγανά που νομίζεις ότι σε προστατεύουν και έτσι δεν θα μάθεις ποτέ μέσα από την πράξη ότι μπορείς να τα βγάλεις πέρα, ότι μπορείς να σταματήσεις να προβλέπεις με σιγουριά ότι όλα θα πάνε στραβά.

ΕΞΟΔΟΣ από την κρίση

Αν πραγματικά θέλεις να «βγεις» (μεταφορικά και κυριολεκτικά) από αυτή την κατάσταση, δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις τα 4 πρώτα και βασικά βήματα:

Επιλογή και απόφαση

«Εννοείται» ότι θέλω να αλλάξω. Όχι φίλη μου, τίποτα δεν εννοείται. Το πρώτο βήμα είναι συνειδητά να επιλέξεις την αλλαγή σου, να κάνεις σκέψεις που να σε οδηγούν σ’ αυτή την αλλαγή, ώστε να την επιθυμήσεις τόσο πολύ, ώστε η απόφαση που θα πάρεις να είναι δυνατή και να αντέξει στις δυσκολίες. Κάνε moto σου το κλασσικό: «Για να πετύχω κάτι που δεν έχω πετύχει ως τώρα, πρέπει να αποφασίσω να κάνω κάτι που δεν έχω κάνει ως τώρα».

Λίστα… και άλλη λίστα

Ξεκίνησε να γράφεις. Το γράψιμο (που όλοι στις μέρες μας το αποφεύγουμε) είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να συνειδητοποιούμε πράγματα και καταστάσεις. Για αρχή, φτιάξε την «πυραμίδα του άγχους», βάλε στη βάση της καταστάσεις που σε αγχώνουν, αλλά, νοιώθεις ότι σου είναι πιο εύκολο να διαχειριστείς και στην κορυφή την πιο δύσκολη από αυτές. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ότι ξεκινάς να επιλέγεις τους πρώτους σου στόχους από τη βάση της πυραμίδας και προχωράς προς τα πάνω.
Στη συνέχεια, κάνε μια λίστα με όλες τις καταστάσεις που σήμερα αποφεύγεις και μετά σκέψου τες μια-μια και σχεδίασε νέες προτάσεις επίλυσης, ώστε να μπορέσεις να επιλέξεις κάποιες από αυτές.

Τέλος, κατάγραψε όλες τις ασφαλείς συμπεριφορές σου και επανάλαβε την ίδια διαδικασία, σκέψου δηλαδή, πώς μπορείς να τις αντικαταστήσεις με άλλες που θα είναι συμβατές με το νέο σου στόχο: «ΑΠΟΦΥΓΗ ΤΕΛΟΣ, τώρα μπορώ να αντιμετωπίσω ό,τι δεν με ωφελεί».

Παραδοχή

Παραδέξου ότι η συνήθεια είναι η δεύτερη φύση του ανθρώπου και μην ζητήσεις από τον εαυτό σου να πραγματοποιήσει τα πάντα αμέσως. Θέλει υπομονή και επιμονή η κατάσταση, μικρά, αλλά σταθερά βήματα. Μην «ρίξεις» τον εαυτό σου ξαφνικά σε δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και οι πιο επικοινωνιακοί άνθρωποι, απέκτησαν τις πρώτες τους εμπειρίες σε πιο εύκολα περιβάλλοντα. Βγες από τη ζώνη της ασφάλειάς σου με τρόπο που δεν σε φοβίζει.

Εστιασμένη δράση

Μετά το εσωτερικό ξεκαθάρισμα, ήρθε η ώρα να εφαρμόσεις (με σειρά προτεραιότητας, όπως είπαμε), ό,τι έχεις αποφασίσει. Σημείωσε και μια extra βοήθεια στην προσπάθειά σου, επικέντρωσε λοιπόν την προσοχή σου:
Στο περιβάλλον που βρίσκεσαι και στο τι συμβαίνει γύρω σου. Απόφυγε να «κατασκοπεύεις» τον εαυτό σου για να δεις πώς αισθάνεται.

Στους ανθρώπους που είναι εκεί. Προσπάθησε να τους κοιτάξεις με ενδιαφέρον, άκου αυτό που λένε, αντί να ακούς τις όποιες δικές σου αρνητικές σκέψεις εμφανιστούν.

Στην συζήτηση και αποφάσισε να συμβάλεις και συ σ’ αυτήν με όποιο τρόπο μπορείς.

Στην διαπίστωση ότι η προετοιμασία σου είχε αποτελέσματα: το άγχος σου τελικά, δεν είναι και τόσο φοβερό, όσο αρχικά πίστευες, η εφαρμογή όσων είχες σχεδιάσει δεν ήταν και τόσο ανέφικτη, (σίγουρα θέλει τις βελτιώσεις της) και κυρίως ότι οι παλιές σου πεποιθήσεις, έχουν υποστεί ένα σοβαρό πλήγμα.

Και τώρα επιστράτευσε το πιο δυνατό όπλο για την κοινωνικοποίηση σου και επαναλάμβανε τακτικά:

Χαμογελώ για να τολμώ, είναι πιο εύκολο.
Χαμογελώ για να αρέσω, είναι πιο σίγουρο.
Χαμογελώ για να υποδεχθώ ό,τι έρχεται, είναι μαγικό.
Χαμογελώ για να ανοιχτώ στη ζωή, είναι θεϊκό.

Ελένη Αϋφαντή, σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης Πιστοποιημένη Life Coach, AC Accredited, εκπαιδευμένη στην Οργάνωση και Προσωπική Συμβουλευτική, στη Θεραπεία Ανθρωπίνων Συστημάτων και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων, www.eleniaifanti.gr