Ο Ταφάρι Μακόνεν γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1892. Όταν έγινε 38 ετών και ήταν πια αυτοκράτορας της Αιθιοπίας, πρόσθεσε τον βασιλικό τίτλο «Ρας» μπροστά από το όνομά του, που μετατράπηκε σε Ρας Ταφάρι, ξεσήκωνοντας μια θύελλα ενθουσιασμού σε μια μακρινή γωνιά του πλανήτη, σε ένα νησί της Καραϊβικής. Οι Αφρικανοί κάτοικοι που είχαν μεταφερθεί εκεί από τους αποίκους, πίστεψαν πως ο Χαϊλέ Σελασιέ, ήταν ο Μεσσίας.

Κι αυτό γιατί ως απόγονος, όπως ισχυρίζονταν οι γαλαζοαίματοι της Αιθιοπίας, του βασιλιά Σολομώντα και της βασίλισσας του Σαβά, στην Τζαμάικα πίστεψαν ότι οι προφητείες του παναφρικανικού κινήματος του Μάρκους Γκάρβεϊ, επιβεβαιώνονταν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Ο μαύρος βασιλιάς ή Μεσσίας που θα έφερνε πίσω στην Μητέρα Αφρική όλους τους Αφρικανούς σκλάβους, είχε πια ανέβει στον θρόνο του.

Ο ρασταφαριανισμός γεννήθηκε εκείνη την στιγμή και ο Χαϊλε Σελασιέ ή καλύτερα Ρας Ταφάρι, ήταν για τους πιστούς η μετενσάρκωση του Ιησού, αυτός που θα οδηγούσε όλους τους λαούς της Αφρικής στην Σιών (στην Zion όπως έλεγε ο Bob Marley στα τραγούδια του) και στην ελευθερία τους από τα δεσμά.

Αν και δεν κατάφερε να κάνει κάτι τέτοιο, ο Χαϊλέ Σελασιέ προσπάθησε να απελευθερώσει το δικό του έθνος, ωστόσο σκόνταψε πάνω στα συμφέροντα των αποικιοκρατών. Ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αιθιοπίας. Η φήμη του όμως, εκείνη του παναφρικανικού ηγέτη, που σαν ένας άλλος Σιμον Μπολιβάρ θα ένωνε τα κράτη της Αφρικής, τον μετέτρεψε στον άνθρωπο με την μεγαλύτερη επιρροή, ίσως και σε ολόκληρη την ιστορία της ηπείρου.

Από μικρός πήρε ανώτερη μόρφωση και έδειξε δείγματα ευφυΐας. Όταν έγινε 15 ετών, έγινε κυβερνήτης της νότιας επαρχία Σιντάμο. Το 1910, έγινε κυβερνήτης της επαρχίας του Χαράρ και έναν χρόνο αργότερα, ο νεαρός πρίγκιπας παντρεύτηκε την δισέγγονη του αυτοκράτορα, βάζοντας τον εαυτό του στην διεκδίκηση του θρόνου.

Εκείνη την εποχή η Αιθιοπία λεγόταν Αβησσυνία. Το 1913 θα κάνει μια λάθος κίνηση και θα στραφεί στον μουσουλμανισμό, μια κίνηση που πήγαινε κόντρα στην βαθιά χριστιανική παράδοση της Αβησσυνίας. Όμως το 1916, ηγείται του χριστιανικού κινήματος και πρωτοστατεί στην ανατροπή του ισλαμιστή ηγέτη της χώρας. Η κόρη του Μενελίκ ανέλαβε καθήκοντα αυτοκράτειρας και ο Ταφάρι, γίνεται αντιβασιλέας και πρώτο «φαβορί» για τον θρόνο.

Την περίοδο της αντιβασιλείας του, έδειξε και τα φιλελληνικά του αισθήματα. Ο Ταφάρι ήταν τότε υπεύθυνος για την οικονομική εκστρατεία που βοήθησε τους πρόσφυγες που έφυγαν από την Σμύρνη και τα παράλια της σημερινής Τουρκίας. Η βοήθεια του αντιβασιλέα και μετέπειτα αυτοκράτορα, μοιράστηκε σε μια πλατεία του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, που προς τιμήν της βοήθειάς του ονομάστηκε «Πλατεία Αβησσυνίας».

Το 1930 με τον θάνατο της αυτοκράτειρας, παίρνει το όνομα με το οποίο είναι περισσότερο γνωστός. Χαϊλέ Σελασιέ ο Α’. Αμέσως γίνεται ο Μεσσίας των Ρασταφάρι, ως ο άνθρωπος που ενσαρκώνει την προφητεία για την λύτρωση των αφρικανικών λαών. Τον επόμενο χρόνο θα βάλει σκοπό να φτιάξει γραπτό Σύνταγμα και να γίνει το σύμβολο της νέας εποχής της χώρας.

Τα μεταρρυθμιστικά σχέδιά του ανακόπτονται από την ιταλική εισβολή του 1935. Ο Μουσολίνι έκαμψε την αντίσταση της Αβησσυνίας και εγκατέστησε φασιστική διακυβέρνηση. Ο Σελασιέ θα φύγει εξόριστος στην Βρετανία. Εκεί το 1936 θα μάθει από επισκέπτες Ρασταφάρι για την αποστολή που έχει ως Μεσσίας. Ο αυτοκράτορας τους υποσχέθηκε πως θα τους επισκεφτεί στην Τζαμάικα, κάτι που έκανε ύστερα από 30 χρόνια, το 1966.

Θα επιστρέψει στο τιμόνι της χώρας το 1941. Η δυναμική του ξένισε πολλούς αξιωματούχους από τους οποίους αφαίρεσε μεγάλο μέρος της εξουσίας τους. Συγκέντρωσε πολλές εξουσίες στο πρόσωπό του και προκάλεσε τον φθόνο σε άλλους Αφρικανούς ηγέτες, οι οποίοι παραπονιούνταν για το γεγονός ότι εκείνοι ζητούσαν την ψήφο του λαού, ενώ ο Σελασιέ όχι!

Την δεκαετία του ’70 άρχισε σιγά σιγά να αποσύρεται. Το 1974 ανατράπηκε με πραξικόπημα από έναν φιλοσοβιετικό ηγέτη και τέθηκε υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Πέθανε στις 27 Αυγούστου του 1975, κάτω από πολύ μυστηριώδεις συνθήκες. Αν και, όπως γράφει το επίσημο πιστοποιητικό, τα αίτια του θανάτου ήταν φυσικά, είναι κοινό μυστικό ότι δολοφονήθηκε από την αιθιοπική χούντα.

Ο Χαϊλέ Σελασιέ επισκέφτηκε ως Μεσσίας την Τζαμάικα το 1966. Αρχικά τρόμαξε από την υποδοχή αλλά δέχθηκε να συναντήσει τους ηγέτες των Ρασταφάρι. Με έναν έξυπνο ελιγμό έκανε τους πιστούς να ξεχάσουν τον επαναπατρισμό τους λέγοντάς τους πως για να επιστρέψουν στην Αιθιοπία, θα έπρεπε να ελευθερώσουν πρώτα τον λαό της Τζαμάικα. Ο ελιγμός του παρολ’ αυτά θεωρήθηκε ως η η «αρχή της απελευθέρωσης πριν τον επαναπατρισμό» για το κίνημα των Ρασταφάρι και αποτέλεσε ένα νέο ξεκίνημα για τον αγώνα τους προς την ελευθερία…