Η «Πόλη της Αυγής» ή αλλιώς Auroville, βρίσκεται στην Ινδία στην περιοχή της Ταμίλ Ναντού. Πρόκειται για μια κοινότητα που ζει σχεδόν απομονωμένα, με τους κατοίκους να καταφθάνουν από τα πέρατα του κόσμου. Ο λόγος; Η κοινότητα δεν έχει πολιτική, δεν έχει επίσημη θρησκεία και δεν χρησιμοποιούνται χρήματα. Έχει ένα δικό της εναλλακτικό τρόπο λειτουργίας αν και βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο.

Αντί για λεφτά, οι κάτοικοι χρησιμοποιούν εναλλακτικές μεθόδους αναταλλαγής, όπως λαχνούς και κάρτες. Οι κάτοικοι άλλωστε είναι σχεδόν αυτάρκεις και παράγουν οι ίδιοι τα προϊόντα που τους είναι απαραίτητα. Τα προϊόντα αυτά ανήκουν σε όλη την κοινότητα. Έχουν εκπαίδευση, ιατρική περίθαλψη και πολλά από τα σπίτια τους τα κατασκευάζουν οι ίδιοι.

Εντός της κοινότητας απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων. Δεν υπάρχει καμία επίσημη θρησκεία ή κάποιο πολίτευμα. Όλα στηρίζονται στην συνεννόηση και την εμπιστοσύνη των κατοίκων μεταξύ τους.

Πίσω από την σύλληψη της ιδέας, βρισκόταν η τουρκοαιγύπτια, Mirra Alfassa, η καλοσυνάτη πνευματικός που πέθανε το 1973. Οι τότε ακόλουθοί της (και οι σημερινοί) την φώναζαν «Μητέρα». Η ιδέα για μια κοινότητα που θα μπορούσαν να συμβιώσουν άνθρωποι απ’ όλες τις φυλές, απ’ όλο τον κόσμο, χωρίς κανόνες και πολιτική σκοπιμότητα, της είχε έρθει από την δεκαετία του ’30. Την έθεσε τελικά σε εφαρμογή το 1968, και ζήτησε από τον γνωστό Γάλλο αρχιτέκτονα Roger Anger, να την κάνει πράξη.

Η πολεοδομία της βγήκε κάπως παράξενη αλλά ενδιαφέρουσα. Έχει σχήμα σπειροειδές και θυμίζει... Lego. Όμως κάπως έτσι την είχε σχεδιάσει η ίδια η Alfassa, τρόπος που την βοήθησε να χωρίσει την κοινότητα σε 4 ζώνες: Την βιομηχανική, την κοινωνική, την αστική και την διεθνή. Στην βιομηχανική γίνονται όλες οι αγροτικές και κτηνοτροφικές δουλειές. Στην κοινωνική είναι τα καταστήματα, στην αστική τα σπίτια των κατοίκων, ενώ στην διεθνή, οι ξενώνες για τους επισκέπτες.

Το Auroville είναι μια κοινότητα που κοντεύει 50 χρόνια ζωής και δεν έχει ολοκληρωθεί. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχουν οι πόροι ώστε να ολοκληρωθεί. Η κοινότητα χρηματοδοτείται από δωρεές και από το κράτος. Από το κράτος παίρνει περίπου 200.000 δολάρια τον μήνα. Όμως τα τελευταία χρόνια και τελευταία παρατηρείται έλλειψη τροφίμων.

Το σύστημα πληρωμών μέσα στην κοινότητα ήταν πάντα ένα πρόβλημα. Είτε οι λαχνοί, είτε πληρωμή με εργασία, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα επιτυχημένες. Τώρα χρησιμοποιείται ένας άλλος τρόπος. Κάθε πολίτης δίνει 30 δολάρια των μήνα για να αγοράσει ότι προϊόντα επιθυμεί, χωρίς να ξέρει την τιμή τους. Εάν αγοράσει πολλά και η τιμή των προϊόντων ξεπεράσει τα 30 δολάρια τότε ενημερώνεται και δεν μπορεί να αγοράσει άλλα. Με αυτόν τον τρόπο τους αποθαρρύνουν από το να αγοράζουν ό,τι θέλουν και όσο θέλουν.

Ο ναός που βρίσκεται εντός των τειχών της πόλης δεσπόζει και χαρακτηρίζει την περιοχή. Είναι και αυτός περίεργος, καθώς θυμίζει μπάλα του γκολφ. Σε αυτόν, μπορεί να πάει κάθε άνθρωπος, από κάθε θρησκεία για να διαλογιστεί, αφού είναι ο πιο ιερός τόπος της κοινότητας.

Και αν σε αυτό ο σεβασμός δουλεύει και όλοι σέβονται τον ναό που ονομάζουν «Ματριμανδήρ», η γενικότερη οργάνωση είναι ένα ακόμα πρόβλημα, εκτός από τις πληρωμές. Δεν είναι γνωστό ποιος διαχειρίζεται τα χρήματα που φτάνουν στην κοινότητα, ενώ στην νομοθεσία, ο μεγάλος πλέον πληθυσμός (2.500), δεν αφήνει να βγουν εύκολα αποφάσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Το 40% του πληθυσμού αποτελείται από Ινδούς ενώ το υπόλοιπο από Ευρωπαίους και γενικότερα «Δυτικούς». Οι περισσότεροι που καταφτάνουν στο Όρβιλ είναι νέοι άνθρωποι από την Δύση που ψάχνουν διαφορετικό τρόπο ζωής και Ινδοί που θέλουν να ζήσουν μία πιο πνευματική ζωή.

Για να γίνει κάποιος δεκτός ως μόνιμος κάτοικος πρέπει να περάσει από συνεντεύξεις – να εξηγήσει τον λόγο που επιθυμεί να ζήσει εκεί και πως μπορεί να συνεισφέρει. Έπειτα πρέπει να βρει κάποια δουλειά εντός της κοινότητος και να εργαστεί δοκιμαστικά για ένα χρόνο. Για εκείνη την περίοδο θεωρείται «νεοσύλλεκτος». Στο τέλος του χρόνου οι αρχηγοί της κοινότητας αποφασίζουν εάν θα τον δεχτούν ή όχι.

Μέχρι το 2016, οι περισσότεροι μη Ινδοί ήταν από την Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Δεν έχει ακόμα καταγραφεί Έλληνας κάτοικος. Η «Πόλη της Αυγής» έχει γίνει ντοκιμαντέρ. Προτείνει έναν άλλο τρόπο διαβίωσης, που όμως έχει κι αυτός τις δυσκολίες του, με το «πείραμα» να μην κρίνεται ακόμα επιτυχημένο ή αποτυχημένο.