Ολοκληρώθηκε η διακαναλική συνέντευξη που παραχώρησε ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ενόψει των προγραμματισμένων διαπραγματεύσεων με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, που θα γίνουν στην Ελβετία από τις 7 μέχρι τις 11 του μηνός. Ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε ότι θα μεταβεί στην Ελβετία «με αποφασιστικότητα, καλή θέληση και την αναγκαία βούληση, έχοντας κατά νου ότι η λύση θα πρέπει να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και να καθησυχάσει τις ανησυχίες του Κυπριακού λαού». Ας δούμε τα κυριότερα σημεία της συνέντευξης αυτής.

Στην εισαγωγική του δήλωση ο Κύπριος πρόεδρος υπογράμμισε πως θεωρεί «παντελώς αδόκιμο να προβάλλεται ο ισχυρισμός πως η υπό διαπραγμάτευση λύση θα οδηγήσει σε λύση συνομοσπονδίας και όχι ομοσπονδίας». Η επιδιωκόμενη λύση, η οποία -σημείωσε- αποτέλεσε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης όλων των προκατόχων του, διαλαμβάνει την μετεξέλιξη της εσωτερικής δομής του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας (αποκλειστικά δηλαδή της εσωτερικής πολιτειακής δομής) από ενιαίο σε ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, στην βάση της διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Ο Νίκος Αναστασιάδης τόνισε επίσης ότι «παραμένουν διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις σε θέματα, που έχουν συζητηθεί, ενώ τα κεφαλαιώδη θέματα της Ασφάλειας και Εγγυήσεων και του Εδαφικού, «που θα είναι καθοριστικά ως προς το τελικό αποτέλεσμα, δεν αποτέλεσαν ακόμη αντικείμενο ουσιαστικού διαλόγου».

Επεσήμανε, πως και στα δύο θέματα «υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ των θέσεων των δύο πλευρών» και εξέφρασε την ελπίδα πως στις διαπραγματεύσεις, που θα πραγματοποιηθούν από την Δευτέρα στην Ελβετία, θα σημειωθεί τέτοια πρόοδος, η οποία θα δημιουργεί την προοπτική να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις και στην ουσιαστική συζήτηση των κεφαλαίων της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Παράλληλα, κατέστησε σαφές πως για να υπάρξει ελπίδα θετικής κατάληξης, δεν είναι αρκετή η ρητορική για επιθυμία της λύσης. Πρέπει, σημείωσε, να γίνει κατανοητό πως «μία αξιοπρεπής και αποδεκτή από όλους λύση του Κυπριακού θα είναι προς όφελος και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων και δεν θα αφήνει νικητές και ηττημένους». Πρόσθεσε δε, πως μία ανάλογη λύση θα είναι προς όφελος και της ίδιας της Τουρκίας και του τουρκικού λαού.

Γι' αυτό, δήλωσε ότι θεωρεί καθοριστικής σημασίας στις καταβαλλόμενες προσπάθειες την αποφασιστική συμβολή της Τουρκίας, αλλά και της ηγεσίας της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Ο Κύπριος πρόεδρος, αναφερόμενος στα μέχρι τώρα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων εξήγησε ότι:

• Το ομοσπονδιακό Σύνταγμα θα ορίζει ότι η ενωμένη Κύπρος θα αποτελείται από δύο συνιστώσες πολιτείες, ισοτίμου καθεστώτος, οι οποίες «θα έλκουν τη νομιμότητα τους μέσα από τις πρόνοιες του Συντάγματος και όχι γιατί προϋπήρχαν».
• Είναι για αυτό το λόγο, που ο θεμέλιος λίθος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Συνθήκη δηλαδή εγκαθίδρυσης του 1960, θα παραμείνει σε ισχύ, ενώ η Κύπρος θα συνεχίσει να είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με όλες τις διεθνείς συμβάσεις, που έχουν υπογραφεί από την ίδρυση της Δημοκρατίας, να είναι επίσης σε ισχύ.

Σύμφωνα με τον Νίκο Αναστασιάδη από τις μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις, προκύπτει ξεκάθαρα πως «θα είναι απόλυτα διασφαλισμένες οι τρεις βασικές αρχές που διακρίνουν τα κράτη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, δηλαδή: η μία και μόνη διεθνής προσωπικότητα, η μία και μόνη κυριαρχία και η μία και μόνη ιθαγένεια».

Από την μέχρι σήμερα διαπραγμάτευση, είπε, παρατηρείται σημαντική πρόοδος στα κεφάλαια της διακυβέρνησης και διαμοιρασμού εξουσιών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Οικονομίας, καθώς επίσης σε μικρότερο βαθμό στο κεφάλαιο του περιουσιακού.

«Πρόκειται για πρόοδο που, σε κάποιες των περιπτώσεων, βελτιώνει προς όφελος του συνόλου του κυπριακού λαού αντίστοιχες πρόνοιες του Συντάγματος του 1960, ή άλλων κατά καιρούς πρωτοβουλιών και διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού», υποστήριξε.

Επιπλέον, μέσα από το Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας που θα είναι αρμοδιότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, πέραν από τη διασφάλιση της οικονομικής βιωσιμότητας του ομοσπονδιακού κράτους, προνοείται, σημείωσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, και η υποχρέωση της κάθε μίας των πολιτειών να διασφαλίζει την οικονομική της βιωσιμότητα και καμία των πολιτειών δεν θα καλείται να αποπληρώνει τις οικονομικές υποχρεώσεις που δημιουργεί η άλλη.