Πως θα τα καταφέρω πάλι σήμερα; Πρέπει να τα καταφέρω και σήμερα, ή ακόμα χειρότερα, δεν με βλέπω να τα καταφέρνω ούτε και σήμερα.

Είναι η πιο συνηθισμένες πρώτες πρωινές σκέψεις των περισσότερων γυναικών που εργάζονται. Σκεφτείτε όμως πως με αυτές τις «αθώες» σκέψεις προγραμματίζουμε τον εαυτό μας για να αγχωθεί σίγουρα και ίσως να μην τα καταφέρει τελικά. Το «πάλι» μας βάζει σε μια επαναληψιμότητα, μια ρουτίνα που μας ισοπεδώνει. Το γνωστό «πρέπει» εκμηδενίζει τα θέλω μας, την προσωπικότητά μας και ότι άλλο. Το «ούτε και σήμερα» έρχεται να μας αποτελειώσει, να μας γεμίσει με σκέψεις ενοχής, ανεπάρκειας, ανικανότητας, αποτυχίας.

Πού υπάρχω εγώ μέσα σε όλο αυτό; Πώς μπορώ να μεγαλώσω συναισθηματικά υγιή παιδιά; Πώς να διαφυλάξω και τη σχέση μου; Και πού θα βρω χρόνο και διάθεση να ασχοληθώ με την καριέρα μου;

Αυτό είναι το δεύτερο κύμα πιεστικών ερωτήσεων των εργαζομένων γυναικών που ζητά επιτακτικά απαντήσεις, αλλά και λύσεις. Ας δούμε μερικές από τις κλασσικές προτάσεις-λύσεις :

Ιεράρχηση προτεραιοτήτων

Ναι, ωραίο να το ακούς, αλλά πως; Όταν είμαι στη δουλειά, σκέφτομαι ότι η προτεραιότητά μου «θα έπρεπε» να είναι τα παιδιά μου και όταν είμαι σπίτι, σκέφτομαι ότι δεν κάνω όσα «θα έπρεπε» για την δουλειά. Για τον άντρα μου, ούτε λόγος…….

Εδώ είναι που χρειαζόμαστε ένα διακόπτη. Να είμαστε κάθε στιγμή παρούσες σε αυτό που κάνουμε. Μα πως; Με υπομονή και επιμονή, φίλες μου, σιγά-σιγά, να εκπαιδεύσουμε το νου μας να εστιάζεται σε αυτό που κάνουμε. Προτεραιότητες χωρίς εστίαση, δεν είναι προτεραιότητες, είναι πηγή ενοχών και χάσιμο πολύτιμης ενέργειας.

Κι αν, παράδειγμα, είναι το παιδί μου αδιάθετο; Πώς να αφοσιωθώ στη δουλειά; Απλά κατανοώντας ότι : α) η ανησυχία δεν είναι προτεραιότητα, μόνο ενέργεια καταναλώνει χωρίς να φέρνει κανένα αποτέλεσμα, β) έτσι κι αλλιώς από μακριά δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα περισσότερο από αυτό που ήδη φροντίσατε να γίνει όταν ήσασταν σπίτι. Φυσικά, μπορείτε να κάνετε το απαραίτητο ενημερωτικό τηλεφώνημα και να επαναφέρετε άμεσα τη σκέψη σας στο τώρα. Πιστέψτε το, θα εξοικονομήσετε ενέργεια που θα σας χρειαστεί όταν φτάσετε σπίτι.

Οργάνωση χρόνου

Άλλη μια μαύρη τρύπα στη σκέψη, που λέει πως, όσο και να οργανώσω το χρόνο μου, κάτι έκτακτο θα συμβεί, άσε που οι 24 ώρες εκ των πραγμάτων δεν φτάνουν. Σίγουρα μπορεί να είναι και έτσι, αλλά αν το σκεφτόμαστε συνέχεια, θα παραλύσουμε και δεν θα κάνουμε ούτε τα μισά.

Μια σκέψη που μπορεί να μας βοηθήσει αν την καλλιεργήσουμε είναι : αυτή τη στιγμή κάνω το καλύτερο που μπορώ, έχω οργανώσει το βασικό μου πρόγραμμα κι αν κάτι αλλάξει, είμαι ικανή να το αντιμετωπίσω. Αν κρατήσουμε το μυαλό μας μακριά από την αγχωτική σκέψη ότι δεν θα τα καταφέρω, τότε, ακόμα κι αν κάτι συμβεί θα έχουμε τη δυνατότητα με καθαρό μυαλό να βρούμε τις καλύτερες εναλλακτικές.
Ένα κουρασμένο μυαλό, δεν μπορεί να κινητοποιηθεί εύκολα και να αποδώσει άμεσα, δεν έχει τη δύναμη.

Ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά

Όλοι μας λένε, αφού δεν μπορείτε να περάσετε πολύ χρόνο με τα παιδιά σας, τουλάχιστον φροντίστε να περνάτε ποιοτικό χρόνο. Αν με αυτό εννοούμε μόνο το να τρέχουμε με την πρώτη ευκαιρία σε παιδότοπους (εξαρτάται από την ηλικία των παιδιών), ή να παίζουμε ηλεκτρονικά παιχνίδια μαζί τους, τότε μάλλον κάτι δεν έχουμε καταλάβει σωστά.

Το παιχνίδι είναι το Α και το Ω για ένα παιδί. Μέσα από εκεί μπορεί να ανακαλύψει τις δεξιότητες και τα ταλέντα του, μπορεί να εκτονώσει την ενέργειά του, να κοινωνικοποιηθεί, να εκπαιδευτεί και το κυριότερο να αναπτύξει τη φαντασία του. Δυστυχώς, μόνο μερικά από αυτά μπορεί να συμβούν σε μια κατάσταση προκάτ παιχνιδιού.

Το να δημιουργούμε παιχνίδια μαζί με τα παιδιά μας, ίσως συνδυάζοντας τα παλιά με τα νέα, μπορεί να ξανακάνει και εμάς παιδιά και σίγουρα θα είναι μια ευφάνταστα δημιουργική απασχόληση γι’ αυτά.

Εκτός όμως από τις ώρες της διασκέδασης, ποιοτικός χρόνος με τα παιδιά μας μπορεί να σημαίνει ότι τα μαθαίνουμε να συμμετέχουν και να συνεργάζονται και στις υποχρεώσεις της οικογένειας. Μπορούμε παράδειγμα, σαν μια ομάδα να συμμαζέψουμε το σπίτι, ή να χωριστούμε σε ομάδες και να συναγωνιστούμε στις δουλειές.

Αυτό και μόνο αρκεί για να μας βγάλει από τα «πρέπει» της νοικοκυράς που τα κάνει όλα μόνη της ή με λίγη βοήθεια από το σύζυγο, δίνοντας ταυτόχρονα μια άλλη οπτική σε όλο αυτό τον εξαναγκασμό. Την αίσθηση ότι μοιράζομαι, δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό, ότι μαθαίνω και στα παιδιά μου σταδιακά καθώς μεγαλώνουν, να φροντίζουν τον εαυτό τους, να μην τα περιμένουν όλα έτοιμα, να είναι ανεξάρτητα, αλλά να εργάζονται και για το καλό του συνόλου.

Αντί λοιπόν, να βρισκόμαστε μονίμως μπροστά σε διλλήματα, καριέρα ή οικογένεια, προσφορά ή διεκδίκηση, ας πιστέψουμε ότι η απάντηση βρίσκεται στη σύνθεση. Και καριέρα και οικογένεια. Και προσφορά και διεκδίκηση.

Αλλιώς θα έχουμε μονίμως μια αίσθηση ανικανοποίητου, ενοχών, πολλών ερωτηματικών και ακόμα περισσότερων αντιφάσεων για το ποιό ρόλο πρέπει να προτιμήσω και ποιόν να βάλω παρακάτω.
Είναι στο χέρι μας να αντλούμε ευχαρίστηση και ικανοποίηση από ότι κι αν κάνουμε, και κάνουμε πραγματικά τόσα πολλά. Και η μέρα έχει μόνο 24 ώρες… για να ευχαριστηθούμε!

Ελένη Αϋφαντή, σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (LifeCoach), εκπαιδευμένη στη Συστημική Ψυχιατρική και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων