Την νύχτα του πραξικοπήματος στην Τουρκία, ένας άνθρωπος δεν δίστασε να βάλει το σώμα του μπροστά από τα τανκς και να φωνάξει, «Περάστε από πάνω μου ή φύγετε!». Κατάφερε μέσα σε μια νύχτα να γίνει σύμβολο στην Τουρκία.

Ο Μετίν Ντογάν, 40 ετών, μίλησε στην Daily Mail για τη νύχτα που σταμάτησε το άρμα στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης: τι είπε στους στρατιώτες, τι σκέφτηκε, γιατί το έκανε.

«Οταν πέφτω κάτω, βάζω το σώμα μου κάθετα στο άρμα, γιατί ήθελα η καρδιά μου, το μυαλό μου και όλα τα όργανά μου να συνθλιβούν με τη μία. Περιμένω να δω πώς είναι η αίσθηση αυτών των δευτερολέπτων. Δεν ήθελα να χάσω αυτή τη στιγμή, γιατί αν την έχανα, θα αισθανόμουν ότι έχασα κάτι μεγάλο. Ετσι, περιμένω εκεί, σκεφτόμενος, περιμένοντας να δω πώς είναι να ζεις αυτές τις στιγμές -γιατί αυτό είναι ο θάνατος», είπε στην Daily Mail.

Ο Μετίν, που υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό όταν ήταν 30 ετών, είπε πως δεν είχε καμία αμφιβολία ότι έκανε το σωστό -και οι πράξεις του υμνήθηκαν σε όλον τον κόσμο μέσω του hastag #tankman στο Twitter.

Οταν ο Μετίν είδε τα τανκς στην τηλεόραση την Παρασκευή το βράδυ, δεν έχασε χρόνο και βγήκε αμέσως στους δρόμους, έτοιμος να πεθάνει για την πατρίδα του.

«Οταν είδα τα τανκς, γύρισα στον αδερφό μου και του είπα: "Εσύ έχεις παιδιά και οικογένεια. Εγώ φεύγω". Και έφυγα χωρίς να τους αφήσω να μου πουν τίποτα για αυτό που ήθελα να κάνω», είπε ο Μετίν.

«Δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν με νοιάζει σε ποιο κόμμα ανήκει ο πρόεδρος, αλλά είναι ο πρόεδρός μου και ο ηγέτης της χώρας μου. Δεν θα επέτρεπα σε κάποιους να πάρουν την εξουσία διά της βίας», τόνισε.

Ηταν έτοιμος να τρέξει απόσταση έξι χιλιομέτρων για να φτάσει στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, αλλά κατάφερε να σταματήσει έναν μοτοσικλετιστή και να τον πείσει να τον πάρει μαζί του.

«Ηταν 22 ή 23 ετών, τον σταμάτησα και του είπα: "Για όνομα του θεού, σε παρακαλώ πήγαινέ με γρήγορα στο αεροδρόμιο"», λέει ο Μετίν, που περιγράφει τη διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο σαν βγαλμένη από κινηματογραφική ταινία.

Τρέχοντας ανάμεσα στα τανκς, ο Μετίν, που σκοπεύει να γίνει ψυχολόγος, είπε ότι προσπαθούσε να απασχολεί με ερωτήσεις τον οδηγό της μηχανής, για να μη χάσει την ψυχραιμία του. Οι δυο τους ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο αεροδρόμιο -μετά τα media βέβαια, που στάθηκαν και η αιτία για να βγει στους δρόμους ο Μετίν.

Μπροστά του ήταν μια σειρά από οπλισμένους στρατιώτες και πίσω από αυτούς τρία τανκς το ένα πίσω από το άλλο. «Οι στρατιώτες άρχισαν ξαφνικά να πυροβολούν στον αέρα. Κανείς δεν διαμαρτυρόταν, αλλά αυτοί πυροβολούσαν -το έκαναν για τις κάμερες», λέει ο Μετίν.

Και συνεχίζει: «Αρχισα να τρέχω, πέρασα από τους στρατιώτες και βρέθηκα μπροστά σε ένα τανκ. Είχε έρθει η ώρα της μάχης. Αρχισα να φωνάζω: "Είμαι Τούρκος στρατιώτης, είμαι στρατιώτης αυτού του έθνους! Εσύ τίνος στρατιώτης είσαι;". Τότε άρχισαν να μου φωνάζουν "θα πυροβολήσουμε, θα πυροβολήσουμε, κάνε στην άκρη". Τότε το τανκ άρχισε να κινείται προς τα εμπρός και έτσι έπεσε μπροστά στις ερπύστριες, σκεφτόμενος ότι αν πεθάνω ίσως να σταματούσαν».

Ηταν ακριβώς η στιγμή που ο Μετίν τέντωσε το σώμα του και περίμενε να συνθλιβεί από τόνους μετάλλου.

Η φωτογραφία που τον απεικονίζει να είναι ξαπλωμένος μπροστά στο άρμα, στο αεροδρόμιο Ατατούρκ, έγινε πολύ γρήγορα το σύμβολο του αγώνα των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους για να σταματήσουν το στρατιωτικό πραξικόπημα.

Πλέον, τέσσερις ημέρες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, που στοίχισε τη ζωή σε 290 ανθρώπους, και με καθαρό μυαλό, ο Μετίν δηλώνει ευτυχισμένος που είναι ζωντανός -αλλά λέει ότι το πραξικόπημα ήταν κάτι που δεν το περίμενε.

Οσο για τη στιγμή που το άρμα σταμάτησε, ο Μετίν περιγράφει: «Είδα έναν στρατιώτη να βγάζει το κεφάλι του από το άρμα και να μου λέει: "Σε παρακαλώ, σου υπόσχομαι ότι θα φύγουμε αν κάνεις στην άκρη". Τους έδωσα την επιλογή να περάσουν από πάνω μου ή να φύγουν -διάλεξαν το δεύτερο».

Και ενώ ο Μετίν είχε ήδη συμφωνήσει να τους αφήσει να φύγουν, πλήθος πολιτών είχαν σπάσει τα μπλόκα και έτρεχαν εναντίον των στρατιωτών και των τανκς πετώντας μπουκάλια.

«Ετσι έληξε», λέει ταπεινά ο Μετίν.

Δείτε τη στιγμή που ο Μετίν πέφτει μπροστά από το τανκ: