ια την κατάσταση της υγείας του, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το «Χαμόγελο του Παιδιού», μίλησε σε σημερινή συνέντευξη Τύπου στο Ιασώ General ο Κώστας Γιαννόπουλος, απευθύνοντας για ακόμη μία φορά έκκληση στον κόσμο και στην Πολιτεία να αγκαλιάσει τις προσπάθειες για να μη σβήσει ποτέ κανένα παιδικό χαμόγελο.

Ο κ. Γιαννόπουλος στα μέσα Απριλίου «σόκαρε» τους φίλους του Χαμόγελου, αποκαλύπτοντας ότι του εμφανίστηκε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και λίγο πριν το Πάσχα υπεβλήθη σε μία σοβαρή εγχείρηση, καθώς διεγνώσθη με νεόπλασμα δεξιά του παχέος εντέρου.

«Μία ημέρα πριν μπω στο νοσοκομείο αισθάνθηκα την ανάγκη να επικοινωνήσω με όλους αυτούς τους ανθρώπους και τον κόσμο για την αγωνία που είχα με το “Χαμόγελο του Παιδιού”, την οικογένειά μου. Για αυτή την οικογένεια, λοιπόν, έπρεπε να κάνω κάτι», τόνισε, προσθέτοντας πως «χειρουργείο είναι, μπορεί να μην τα κατάφερνα. Μπορεί να μην ξύπναγα».

«Το τελευταίο διάστημα υπερέβαλα εαυτόν. Έτρεχα στα νησιά, στη Βόρεια Ελλάδα και κουραζόμουν πολύ. Η κούραση αυτή ήταν που με κατέβαλε μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο να έχω καψίματα στην καρδιά. Με πήγαν στο γιατρό και το τεστ κόπωσης έδειξε πως κάτι υπάρχει. Όλοι πρέπει να κάνουν προληπτικές εξετάσεις, γιατί έτσι δε φτάνεις σε μη αναστρέψιμα σημεία», επισήμανε ο κ. Γιαννόπουλος, που έπειτα από τέσσερις ώρες στο χειρουργείο παρέμεινε για μία ολόκληρη εβδομάδα στο νοσοκομείο, το οποίο πλημμύρισε από παιδικές ζωγραφιές με μηνύματα για ταχεία ανάρρωση.

«Ό,τι γίνεται καλό στην Ελλάδα προσπαθούν κάποιοι να του κόψουν τα πόδια κι αυτή την αγωνία μου προσπάθησα να περάσω. Δεν περίμενα, όμως, ότι θα υπάρχει τέτοια ανταπόκριση από τον κόσμο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να συνάντησα και να μη μου ευχήθηκε περαστικά», συνέχισε ο κ. Γιαννόπουλος, επισημαίνοντας πως «σήμερα, βρίσκομαι εδώ καλά, έχοντας χάσει δέκα κιλά και έχω μπροστά μου κάποιες χημειοθεραπείες, αλλά δε μασάμε. Εμείς στο Χαμόγελο ξέρουμε να παλεύουμε και με την αγάπη όλων θα συνεχίσουμε να παλεύουμε. Αν ενωθούμε όλοι, όπως μου έλεγε ο γιος μου πριν 20 χρόνια και κάτι, θα τα καταφέρουμε και τελικά τα καταφέρνουμε αρκεί να μας αφήσουν και να μη μας κόβουν τα πόδια κάθε ημέρα».

«Μέσα στην αγωνία που πέρασα για το τι θα γίνει με το Χαμόγελο εάν μου συμβεί κάτι είχα και κάποιες εκπλήξεις. Το βράδυ που είχα εγχειριστεί και δεν είχα ακόμα ξυπνήσει καλά-καλά από τη νάρκωση πήρε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις 12:00 τη νύχτα, ο οποίος μου είπε πως είναι εδώ για εμένα και για το Χαμόγελο και ό,τι χρειαστώ θα έχω τη στήριξή του. Για αυτό το λόγο ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν βγήκα ήταν ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος. Με πήρε, επίσης, ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, και μου είπε κι εκείνος ότι είναι εδώ», είπε, ακόμη ο πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού. Και συνέχισε: «Η κυρία Γεροβασίλη με ενημέρωσε ότι και ο κ. Αλεξιάδης είναι θετικός και μετά το τέλος της εβδομάδας θα έχουμε θετικά νέα ως προς την τροπολογία και όσοι στην Ελλάδα προσφέρουν έργο θα πρέπει να μην τιμωρούνται και οι αδικίες θα πρέπει να σταματήσουν».

«Ο ΕΝΦΙΑ που καλείται να πληρώσει το Χαμόγελο είναι γύρω στις 50.000 ευρώ και μαζί με τα τέλη των αυτοκίνητων και των οχημάτων που έχουμε γύρω στις 80.000 ευρώ. Υπάρχουν κάποιοι που λένε γιατί να απαλλαχτείτε εσείς κι όχι εγώ ατομικά. Θέλω να ενημερώσω ότι ο κάθε ένας πολίτης έχει πληρώσει φόρους. Το Χαμόγελο πληρώνει φόρους και τα έξοδά του τα λειτουργικά είναι το 11% των εσόδων του. Όλα τα άλλα πηγαίνουν άμεσα ή έμμεσα στα παιδιά μας, ελεγχόμαστε και πιστοποιείται το έργο μας. Στηρίξαμε 95.000 παιδιά το 2015 και πάνω από ένα εκατομμύριο παιδιά στα 20 χρόνια λειτουργίας μας», τόνισε ο κ. Γιαννόπουλος, επισημαίνοντας πως όλοι πρέπει να στηρίξουν το «Χαμόγελο» και τη δράση του, καθώς συνεχίζει να αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα επιβίωσης.

Το «Χαμόγελο» ανακοινώθηκε το 1995 από τον δεκάχρονο Ανδρέα Γιαννόπουλο, που πριν φύγει από τη ζωή, λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας, ευχήθηκε όλα τα παιδιά του κόσμου να αποκτήσουν το δικαίωμα να χαμογελούν ευτυχισμένα…

«Όλοι ξέρουμε, συζητάμε για κάτι παιδιά στους δρόμους, που τους λείπει το χαμόγελο. Τους λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν λεφτά δεν έχουν παιχνίδια και δεν έχουν φαί και μερικά δεν έχουν καν γονείς. Σκεφτείτε, λοιπόν, και αφήστε τα λόγια ας ενωθούμε και ας δώσουμε ότι μπορούμε στα φτωχά αλβανάκια, άσπρα και μαύρα, όλα παιδιά είναι και αξίζουν ένα χαμόγελο. Αυτός ο Σύλλογος θα λέγεται “Το Χαμόγελο του Παιδιού”. Ελάτε, λοιπόν, να βοηθήσουμε αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε».

Με λόγια αγνά και αληθινά ο μικρός Ανδρέας μέσα από το ημερολόγιό του μίλησε κατευθείαν στις καρδιές όλων μας. Μας ταρακούνησε ζητώντας μας κάτι απλό, ουσιαστικό, ανθρώπινο, αλλά συγχρόνως πολύ δύσκολο. Μας ζήτησε να αφήσουμε τα λόγια, να κοιτάξουμε γύρω μας και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας για «εκείνα» τα παιδιά που έχουν την ανάγκη μας και που τους γυρνάμε την πλάτη παραμένοντας σιωπηλοί και άπραγοι. Και το «Χαμόγελο» από τότε μέχρι και σήμερα, παρά τις όποιες δυσκολίες, χάρισε επί 20 συναπτά έτη τη θαλπωρή και την ευτυχία σε εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά.