Το πώς βίωσαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις περιέγραψαν στο E-Daily.gr, Έλληνες, κάτοικοι των Βρυξελλών. Από το πρωί απαντούν σε μηνύματα, σε τηλεφωνήματα και καθησυχάζουν τους δικούς τους πως είναι καλά.

"Είχα άδεια σήμερα, αλλιώς θα ήμουν στο συγκεκριμένο σταθμό του μετρό, περίπου την ώρα που έσκασε η βόμβα. Είναι ακριβώς δίπλα στο γραφείο μου. Ήμουν τυχερή. Από δικούς μου γνωστούς και φίλους, μια συνάδελφος, έγκυος, που ήταν μέσα στο μετρό, έπαθε εγκαύματα στα χέρια. Ευτυχώς το μωρό της είναι καλά. Δεν ακούγεται τίποτα έξω, παρά μόνο σειρήνες. Μίλησα με άτομα τα οποία έκλαιγαν στο τηλέφωνο, ήταν στο γραφείο την ώρα της έκρηξης", αναφέρει η Σοφία Λ., υπάλληλος σε γραφείο.

"Οι Βρυξέλλες είναι αυτή τη στιγμή μια έρημη πόλη, έχει δοθεί εντολή να μην κινηθεί κανείς. Επικρατεί ένα γενικευμένο άγχος, γιατί με τέτοιου είδους χτυπήματα, αισθάνεσαι ότι απειλείσαι. Οι εκδηλώσεις έχουν ακυρωθεί στο Κοινοβούλιο. Οι Βέλγοι είναι ψύχραιμος λαός όμως είναι πολύ ανήσυχοι. Πλέον υπάρχει στην καθημερινότητα ένα αίσθημα έλλειψης ασφάλειας", είπε η Μαρία Παναγιώτου, υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

"Τρομάξαμε πολύ. Είχα μάθημα Ολλανδικών εκείνη την ώρα και με πήρε τηλέφωνο η μητέρα μου επειδή τρελάθηκε απο την ανησυχία. Δεν ήξερα ακόμη τι ειχε συμβεί μέχρι που είδα το πρόσωπο της καθηγήτριάς μου να ασπρίζει..."Δυο επιθέσεις στις Βρυξέλλες" μας είπε και τοτε επικράτησε πανικός! Οι Άραβες συμμαθητές μου ήταν πιο ψύχραιμοι καθώς τα έχουν ζήσει πολλές φορές αυτά. Εμείς ομως;" λέει η Κωνσταντίνα Καραμέρη, δικηγόρος.

"Επίθεση στα σημεία με τον πιο πολύ κόσμο σε ώρα αιχμής. Ένιωσα ανήμπορη. Πουθενά δεν μπορείς να φυλαχτείς... Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Το πρωί πήρα το μετρό για να πάω στο μάθημα και μπορεί να μην ήμουν εδώ για να πω το πώς αισθάνομαι. Δεν θελω να τα δραματοποιώ, αλλά έτσι είναι τα πράγματα πλεον. Τα μέτρα όσο δρακόντεια και αν είναι, τελικά δεν αρκούν. Δεν σκέφτηκα να γυρίσω πίσω ειναι η αλήαθεια- γιατί πολλοί με ρώτησαν. Δεν περίμενα να επιτεθούν στην πόλη που τους στεγάζει. Δεν περίμενα να θέλουν τοσο πολυ να βλάψουν άοπλους πολίτες που περιμένουν να φύγουν για ενα ταξίδι. Δεν περίμενα να χτυπήσουν το μετρό με κόσμο που πηγαίνει στη δουλειά του. Και μετά σκέφτεσαι το Μπατακλάν και το πόσοι ανθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη πόλη του Φωτός και λες μια ανάσα ειμαι εγώ απο εκεί- είμαι εγώ η επόμενη; Γι' αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν ζούμε σε μια Ευρώπη που ξέραμε- ειναι πόλεμος αυτός εκει έξω. Μονο που ειναι άδικος. Και η επεκτασή του με φοβίζει. Ελπίζω να μη φτάσουμε εκει και αρχίσουμε να ανταποδίδουμε τα πυρά..."