Χρόνια τώρα ακούμε πως κάποια στιγμή θα ζούμε για περισσότερα από 100-120 χρόνια. Στις ταινίες, στα βιβλία, αλλά ακόμα και στη φαντασία μας, πάντα έχουμε την επιθυμία να ζήσουμε περισσότερο από έναν αιώνα (μερικοί θα ήθελαν και για πάντα). Σύντομα πάντως, ίσως οι άνθρωποι να μπορούν να ζήσουν για 150 χρόνια. Έτσι τουλάχιστον υποστήριξε η η βραβευμένη με Νόμπελ επιστήμονας Elizabeth Blackburn.

Η Δρ Blackburn βραβεύτηκε από τη σουηδική ακαδημία το 2009 για την έρευνά της στα τελομερή και τη γενετική του γήρατος. Ανακάλυψε ότι τα τελομερή, που προστατεύουν τα χρωμοσώματα και το DNA, μικραίνουν καθώς γερνάμε, ενώ η διαδικασία επιταχύνεται λόγω του στρες. Αν μπορέσουμε, χρησιμοποιώντας το ένζυμο τελομεράση, να επιβραδύνουμε ή να αναστρέψουμε αυτήν τη διαδικασία, τότε θα επεκτείνουμε άμεσα το προσδόκιμο ζωής – κάτι που έχει ήδη γίνει σε πειράματα σε σκουλήκια και μύγες.

«Αν εξετάσεις τους αιωνόβιους, θα δεις ότι δεν πεθαίνουν από τις κοινές ασθένειες, καρδιακά, καρκίνο, διαβήτη... Απλώς τους προδίδει το σώμα τους. Είναι κάτι σαν το σύστημα να μην λειτουργεί πια», λέει η Δρ Blackburn.

Μπορεί βέβαια η επιστήμη να είναι πολύ κοντά στο να επεκτείνει την ανθρώπινη ζωή, αλλά οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν πολλά να συζητήσουν και να διευθετήσουν σε σχέση με το ζήτημα. Πρώτα απ' όλα, οι επιπτώσεις στο συνταξιοδοτικό, λέει μελέτη του London Business School. Ακόμα κι αν ο μέσος όρος ζωής επεκταθεί ως τα 100, θα πρέπει να εργαζόμαστε μέχρι τα 79 ή τα 82. Αυτό επίσης μπορεί να σημαίνει ότι θα αναγκαζόμαστε να αλλάζουμε δουλειές και καριέρες δύο και τρεις φορές κατά τη διάρκεια του εργασιακού μας βίου, ενώ η τεχνολογία κάνει μέρα με τη μέρα άλματα, που θα πρέπει να παρακολουθούμε.

Κι όλα αυτά, χωρίς να εξετάσουμε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στον πλανήτη από την πληθυσμιακή αύξηση που θα προκληθεί και ενώ αυτός ήδη έχει καταβληθεί από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.