ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Σταύρος Γιαννουλάδης για τον «Σιρόκο»: «Ο διπλανός μας, εμείς οι ίδιοι»

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του νέου θεατρικού έργου για το μεταναστευτικό μιλά για την ξενοφοβία, τον ξένο και το ανεξάρτητο θέατρο σήμερα.

 
Δημοσίευση 19/11/2026 | 17:03
Σταύρος Γιαννουλάδης για τον «Σιρόκο»: «Ο διπλανός μας, εμείς οι ίδιοι»
Φωτογραφίες του Σταύρου Γιαννουλάδη

Ο Σταύρος Γιαννουλάδης υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία του «Σιρόκου», του πρώτου του θεατρικού έργου, που γράφτηκε στο Στούντιο Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο 2017–2019. Λίγο πριν από την πρεμιέρα, μιλά για το μεταναστευτικό ζήτημα, την έμπνευση από το έργο της Λένας Κιτσοπούλου, τους «καθημερινούς» ήρωες του έργου και τις δυσκολίες του ανεξάρτητου θεάτρου.

Ο «Σιρόκος» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Σταύρου Γιαννουλάδη. Γράφτηκε στο Στούντιο Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο 2017–2019 και είναι εμπνευσμένο από το «Άουστρας ή Η Αγριάδα» της Λένας Κιτσοπούλου. Ο Γιαννουλάδης υπογράφει και το κείμενο και τη σκηνοθεσία της παράστασης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Στη συνέντευξή του μιλά για το μεταναστευτικό ζήτημα, για τη μορφή του ξένου στο έργο και για το πώς η ξενοφοβία εμφανίζεται μέσα από καθημερινούς ανθρώπους. Αναφέρεται επίσης στην πορεία της 4Frontal, που φέτος κλείνει 15 χρόνια, και στην κατάσταση του ανεξάρτητου θεάτρου στην Αθήνα.

Γράψατε τον «Σιρόκο» στο Στούντιο Συγγραφής του Εθνικού Θεάτρου, το 2017–2019, και ήταν το πρώτο σας θεατρικό έργο. Τι σας έκανε τότε να ασχοληθείτε με το μεταναστευτικό; Και τι άλλαξε από τότε μέχρι να φτάσει το έργο στη σκηνή, στο κείμενο αλλά και στην πραγματικότητα γύρω μας;

Είχε προηγηθεί ο πόλεμος στη Συρία και υπήρχε μεγάλο κύμα μεταναστών, πολλές εικόνες από ανθρώπους σε βάρκες, να περπατάνε με τα παιδιά τους ταλαιπωρημένοι, κορμιά στις θάλασσες, είχα παέι και σε δομές με μια παιδική παράσταση που ήμουν τότε, και θυμάμαι πως ζούσαν εκεί, είχα ταξιδέψει παλιότερα για οικογενειακούς λόγους στη Δαμασκό πριν την καταστροφή, και προέκυψε ένας κύκλος στο εργαστήριο που είχε τη θεματική «ο ξένος», οπότε νομίζω όλα λειτουργήσανε προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν άλλαξε κάτι στο κείμενο, ίσως κάποιες εκφράσεις στη διαδικασία των προβών, αλλά και στην πραγματικότητα γύρω μας δεν νομίζω ότι έχει αλλάξει κάτι. Tα πράγματα τείνουν να οξύνονται.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Το έργο είναι εμπνευσμένο από το «Άουστρας ή Η Αγριάδα» της Λένας Κιτσοπούλου, με την οποία έχετε συνεργαστεί και ως ηθοποιός. Τι κρατήσατε από εκείνο το κείμενο και πού χαράξατε τον δικό σας δρόμο;

Κράτησα της βασική συνθήκη, τρεις νέοι περιμένουν σε ένα σαλόνι την άφιξη του ξένου. Και άλλαξα την καταγωγή του ξένου, στο έργο της Λένας Κιτσοπούλου είναι δυτικός ενώ στο δικό μου προέρχεται από τη Συρία. Έχω κρατήσει επίσης κάποιες λεκτικές αναφορές που επικοινωνούν με το έργο της.

Ο σιρόκος είναι ο θερμός νοτιοανατολικός άνεμος που έρχεται από την Αφρική. Γιατί διαλέξατε έναν άνεμο για τίτλο; Και τι ακριβώς ταρακουνάει η άφιξη του ξένου σε αυτό το υπόγειο της Αθήνας;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Γιατί ο άνεμος είναι ένα στοιχείο που δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε, μας επηρεάζει άμεσα, και ιδίως ο Σιρόκος που αφήνει αυτήν την κίτρινη σκόνη στο τέλος. Δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν είναι εκεί. Η άφιξη του ξένου, θα αναγκάσει τους χαρακτήρες να έρθουν αντιμέτωποι με τους φόβους τους, τις προκαταλήψεις τους, τους ξεβολεύει.

Οι ήρωές σας πίνουν μπύρες, παίζουν τάβλι και βλέπουν μπάλα, άνθρωποι που όλοι αναγνωρίζουμε. Γιατί δείχνετε την ξενοφοβία και τον σεξισμό μέσα από «καθημερινούς» ανθρώπους και όχι μέσα από ακραίους χαρακτήρες; Πόσο χιούμορ χωράει σε αυτή την αναμέτρηση;

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Γιατί αυτό είναι πιο τρομακτικό. Ο διπλανός μας, εμείς οι ίδιοι. Όταν αναγνωρίζουμε τις καταστάσεις και τα λόγια του έργου στους δικούς μας ανθρώπους, μας αναγκάζει να πάρουμε θέση. Στους ακραίους χαρακτήρες μπορείς να πάρεις απόσταση. Χωράει όσο χιούμορ χωράει και στην ζωή.

Όλη η δράση στήνεται γύρω από την αναμονή ενός Σύρου πρόσφυγα. Πώς δουλέψατε τη μορφή του ξένου ώστε να μη γίνει ούτε σύμβολο-θύμα ούτε στερεότυπο; Έχει τελικά δική του φωνή στην παράσταση;

Ο Σύρος είναι κι αυτός σαν και τους άλλους χαρακτήρες. Δεν εξατομικεύεται. Κάνεις κι αυτός λάθη. Είναι ένας άνθρωπος που περιμένει την άδεια του για να φύγει στη Γαλλία και να συνεχίσει τη ζωή του, δεν είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει μόνο πόλεμο και τον πόνο της φυγής.

Γράφετε θέατρο, ποίηση και μουσική, παίζετε και σκηνοθετείτε. Στον «Σιρόκο» υπογράφετε και το κείμενο και τη σκηνοθεσία. Πώς είναι να σκηνοθετείτε το δικό σας έργο; Υπήρξαν στιγμές που ο σκηνοθέτης «διαφώνησε» με τον συγγραφέα;

Είναι πιο λειτουργικό από τη στιγμή που ξέρεις τι ζητάει το έργο. Παρόλαυτα υπήρχαν φορές που στη διαδικασία της πρόβας αλλάξαμε το κείμενο για να εξυπηρετήσει τη σκηνοθεσία.

Η 4Frontal ιδρύθηκε το 2011 και φέτος κλείνει 15 χρόνια, με όλο και πιο έντονο κοινωνικό και πολιτικό προσανατολισμό τα τελευταία χρόνια. Πού στέκεται ο «Σιρόκος» μέσα σε αυτή τη διαδρομή; Και τι σημαίνει να κάνει κανείς ανεξάρτητο θέατρο στην Αθήνα σήμερα;

Έχει πολλές δυσκολίες το ανεξάρτητο θέατρο, ιδίως τώρα που μειώνονται και οι επιχορηγήσεις, τα κόστη ανεβαίνουν και ο κόσμος πηγαίνει σε λιγότερες παραστάσεις. Παρόλαυτα η ανάγκη για να μιλήσουμε για πράγματα που μας αφορούν και πιστεύουμε πως αξίζει να έχουν φωνή, μας βοηθάει στο να βρίσκουμε λύσεις και να συνεχίζουμε. Ο Σιρόκος τυχαίνει να ανεβαίνει τώρα, που έχει αναζωπυρωθεί το μεταναστευτικό, υπάρχει άνοδο της ακροδεξιάς και της ξενοφοβίας, υπάρχει αύξηση της ρητορικής του μίσους, οπότε πιστεύω ότι βρίσκεται στο σωστό σημείο της διαδρομής.

Αν ο θεατής φύγει από την παράσταση με μία ερώτηση στο μυαλό του, ποια θα θέλατε να είναι;

Δεν ξέρω αν είναι κάποια συγκεκριμένη ερώτηση. Πιο πολύ να αναλογιστεί που βρίσκεται μέσα σε αυτήν την κατάσταση. Που αναγνωρίζει τον εαυτό του, ποιες συμπεριφορές ανέχεται, τι επιτρέπει να συμβαίνει γύρω του, ποιους δικούς του ανθρώπους αναγνωρίζει μέσα στους χαρακτήρες. Και αν θα έκανε κάτι για να αλλάξει αυτήν την κατάσταση.

Πληροφορίες

Τι: «Σιρόκος», θεατρικό έργο του Σταύρου Γιαννουλάδη

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Σταύρος Γιαννουλάδης

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ