ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Χάρης Κούσιος για το LOVE: «Να βάλω την ίδια την αγάπη πάνω στο τραπέζι»

Ο Χάρης Κούσιος μιλά για την παράσταση που έρχεται στην Αθήνα μετά την πρεμιέρα στην Κύπρο, για το τραύμα, τον χορό και την αποδοχή.

 
Δημοσίευση 19/11/2026 | 00:00
Χάρης Κούσιος για το LOVE: «Να βάλω την ίδια την αγάπη πάνω στο τραπέζι»
Μαίρη Λεονάρδου

Ο Χάρης Κούσιος, που εμφανίζεται στη σκηνή μαζί με την Amelie Joannides, μιλά για την παράσταση LOVE, η οποία έρχεται στην Αθήνα μετά την πρεμιέρα της στην Κύπρο. Εξηγεί πώς ένα προσωπικό βίωμα έγινε παράσταση, πώς αντέδρασε το κοινό και πώς ορίζει σήμερα την αγάπη.

Το LOVE ξεκινά από μια προσωπική εμπειρία του Χάρη Κούσιου και πηγαίνει στη σκηνή με αληθινές ιστορίες βίας, απώλειας και επιβίωσης. Η παράσταση παρουσιάστηκε πρώτα στην Κύπρο και έρχεται τώρα στην Αθήνα, στα ελληνικά και στα γαλλικά.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Ο Χάρης Κούσιος μιλά για τα όρια ανάμεσα σε όσα μοιράζεται και σε όσα κρατά για τον εαυτό του, για τις ανώνυμες απαντήσεις του κοινού, για τη σχέση του με τον χορό και για τη δουλειά του δίπλα στην Alexandra Waierstall.

Το LOVE ξεκινά από μια πολύ προσωπική στιγμή, τότε που αμφισβητήσατε την αγάπη των γονιών σας. Πότε καταλάβατε ότι αυτό το βίωμα έπρεπε να γίνει παράσταση και να μη μείνει μόνο δικό σας;

Όταν διαπίστωσα ότι η σύνδεση απαιτεί έκθεση. Μπορούμε να πούμε, αν θέλετε, ότι ήταν και ένα τεστ του εαυτού μου και των προσωπικών μου ορίων. Πόσο μπορώ να εκτεθώ; Πόσο μπορώ να συνδεθώ; Πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Πόσο αποκαλυπτικός μπορώ να γίνω απέναντί του; Πόσο αντέχω να ανοιχτώ και να αντικρίσω όσα θα ανακαλύψω; Και έπειτα, πόσο μπορώ να ανοιχτώ σε έναν άλλον άνθρωπο, σε μια άλλη ψυχή, σε μια άλλη ύπαρξη; Στην προκειμένη περίπτωση, στο κοινό.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Αισθάνομαι αρκετά γενναίος ώστε να σταθώ απέναντί του και να ανοιχτώ, σαν να υποβάλλομαι σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Θα πεθάνω; Θα ζήσω; Θα αναγεννηθώ; Μήπως είναι απαραίτητα και τα τρία στάδια;

Και μέσα από αυτή τη διαδικασία θέλω να βάλω την ίδια την αγάπη πάνω στο τραπέζι. Να προσπαθήσουμε να την ορίσουμε με σημερινούς όρους και δεδομένα. Τι είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχτούμε ως αγάπη σήμερα; Πόσες φορές η αγάπη έγινε άλλοθι για να κακοποιηθούμε ή ακόμη και για να κακοποιήσουμε;

Η αγάπη είναι ένα θέμα που διεγείρει την καρδιά μου, το πάθος μου και τη δημιουργικότητά μου.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Εσείς και η Amelie Joannides λέτε στη σκηνή αληθινές ιστορίες βίας, απώλειας και επιβίωσης. Πού βάζετε το όριο ανάμεσα σε όσα μοιράζεστε και σε όσα κρατάτε για τον εαυτό σας; Και πώς είναι να τα ξαναζείτε σε κάθε παράσταση;

Το έργο ξεκινά από εμάς, αλλά ο στόχος του είναι να φτάσει στο κοινό. Έχουμε επιλέξει να εκτεθούμε μέχρι εκεί που αντέχουμε και κυρίως μέχρι εκεί που χρειάζεται η δραματουργία του έργου. Δεν έχουμε παραβλέψει την ανθρωπιά που μας χρειάζεται για χάρη της τέχνης.

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν συγκινούμαστε ή ότι δεν έχει τύχει να αναβιώσουμε κάτι από τις τραυματικές μας εμπειρίες. Επιστρέφουμε στις ιστορίες μας με τη συνειδητότητα που έχουμε σήμερα και πολλές φορές ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο για τον εαυτό μας. Η αλήθεια που μοιραζόμαστε είναι αυτή που γνωρίζουμε σήμερα. Αύριο μπορεί να αλλάξει όνομα και σχήμα. Όπως και να το κάνουμε, όταν ασχολείσαι με κάτι τόσο προσωπικό, έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Και ναι, χρειάζεται θάρρος.

Ξέρετε όμως, δεν αισθάνομαι ότι υπάρχει κάποιος ουσιαστικός διαχωρισμός ανάμεσα σε εμάς και στο κοινό. Μπορεί οι ιστορίες μας να είναι διαφορετικές, αλλά τα συναισθήματα που κρύβονται μέσα τους είναι συχνά κοινά. Στην παράσταση οι θεατές μοιράζονται ανώνυμα πολύ προσωπικές ιστορίες. Έχουμε διαβάσει για βιασμούς, αυτοκτονίες, δυστυχήματα. Και κάθε φορά σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος που μοιράστηκε κάτι τόσο βαθύ μπορεί να κάθεται δίπλα μου ή λίγο παραπέρα. Είναι ανώνυμος, αλλά είναι εκεί, ανάμεσά μας. Αυτό με συγκινεί πολύ. Γιατί το τραύμα του ενός μπορεί να γίνει δύναμη για κάποιον άλλον που κουβαλά κάτι παρόμοιο.

Πριν ξεκινήσει η παράσταση, οι θεατές απαντούν ανώνυμα σε ερωτήσεις όπως «Ποια ήταν η τελευταία φορά που πέθανες;» ή «Τι θα έκανες με ένα άδειο πιάτο;». Ποια απάντηση του κοινού σάς έχει αιφνιδιάσει περισσότερο μέχρι τώρα;

Πολλές απαντήσεις με έχουν σοκάρει, κάποιες από αυτές τις ανέφερα ήδη. Εκείνη όμως που με αιφνιδίασε περισσότερο ήταν μια απάντηση με χριστιανικό περιεχόμενο, που αφορούσε την αγάπη. Θυμάμαι ότι διαφώνησα έντονα με όσα διάβασα. Ταυτόχρονα όμως ήξερα ότι δεν ήταν δική μου θέση να κρίνω την προσωπική κατάθεση ενός ανθρώπου, πόσο μάλλον όταν εμείς τον είχαμε προσκαλέσει να μοιραστεί κάτι μαζί μας.

Προσπάθησα λοιπόν να μη φανεί η αντίδρασή μου, αλλά και να κατανοήσω τον άνθρωπο πίσω από αυτή την απάντηση. Άλλωστε, για μένα ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της αγάπης είναι η αποδοχή. Και εκείνη τη στιγμή χρειάστηκε να δοκιμάσω στην πράξη αυτό που ο ίδιος υποστηρίζω.

Η παράσταση ρωτά πώς είναι να μεγαλώνει κανείς μέσα σε πειθαρχία και αυστηρότητα. Ο χορός είναι κι αυτός ένας τέτοιος χώρος. Για εσάς υπήρξε τελικά καταφύγιο ή άλλη μια μορφή πειθαρχίας;

Καταρχάς, αξίζει να διαχωρίσουμε τον χορό από τον χώρο του χορού. Ο χορός ως μορφή έκφρασης είναι για μένα ένα καταφύγιο. Είναι πηγή χαράς, δημιουργίας, θεραπείας, αυτογνωσίας και ένας τόπος μοιράσματος. Δεν ήταν πάντα έτσι. Έγινε. Τον έκανα εγώ καταφύγιό μου. Και δεν θέλω να παραβλέψω ότι είχα την ευλογία να συναντήσω στον δρόμο μου ανθρώπους που με φρόντισαν, με ενέπνευσαν και με βοήθησαν να εξελιχθώ.

Ο χώρος του χορού, από την άλλη, είναι μια διαφορετική συζήτηση. Η πειθαρχία μπορεί να γίνει επικίνδυνη όταν απαιτεί υποταγή και προσωπικά θεωρώ την αμφισβήτηση της εξουσίας απαραίτητη και ωφέλιμη. Όσο για την αυστηρότητα, πιστεύω ότι συχνά χρησιμοποιείται εκεί όπου θα αρκούσαν σαφή όρια. Δεν ισοπεδώνω τις διαφορετικές ποιότητές της ούτε αρνούμαι ότι υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να είμαστε αυστηροί. Διαφωνώ όμως βαθιά με την αυστηρότητα όταν γίνεται το βασικό μέσο για να μεταδώσουμε μια γνώση ή να καθοδηγήσουμε έναν άνθρωπο.

Πιστεύω πολύ περισσότερο στην αφοσίωση, στην επιθυμία, στην ύπαρξη ενός προσωπικού στόχου και φυσικά στην αγάπη προς τον εαυτό μας. Αυτά είναι που μπορούν να δώσουν στην πειθαρχία ένα διαφορετικό νόημα, χωρίς να τη μετατρέπουν σε μια τραυματική διαδικασία. Και θεωρώ ότι μέρος της ευθύνης ενός δασκάλου είναι να καλλιεργεί αυτές τις ποιότητες στους μαθητές του, αντί να καταφεύγει στις φωνές, στις τιμωρίες και στη σκληρότητα.

Ηλεκτρονικά τσιφτετέλια δίπλα στη «Λίμνη των Κύκνων» και στον «Κύκνο» του Saint-Saëns. Γιατί διαλέξατε αυτή τη σύγκρουση; Τι σας δίνει το τσιφτετέλι που δεν σας δίνει το κλασικό μπαλέτο;

Καταρχάς, δεν πιστεύω ότι πρόκειται για σύγκρουση! Είναι διαφορετικές αλήθειες που, απ’ ό,τι φαίνεται, το 2026 μπορούν να συνυπάρχουν. Δεν είναι εκπληκτικό; Αισθάνομαι τυχερός που ζω σε μια εποχή που μου «επιτρέπει» να χορεύω τσιφτετέλι και αμέσως μετά τη «Λίμνη των Κύκνων». Για μένα αυτό είναι βαθιά απελευθερωτικό. Και το LOVE μιλάει για την ελευθερία.

Υπάρχει όμως και κάτι πολύ ενδιαφέρον στο ίδιο το σώμα. Στο κλασικό μπαλέτο η λεκάνη οργανώνεται και ελέγχεται με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, ενώ στο τσιφτετέλι αποκτά μια εντελώς διαφορετική ελευθερία. Λικνίζεται, σπάει, γίνεται πρωταγωνίστρια της κίνησης. Και για μένα η λεκάνη είναι ένα σημείο του σώματος βαθιά συνδεδεμένο με τη σεξουαλικότητα, τη ζωτική ενέργεια, την επιθυμία.

Η πρεμιέρα έγινε στην Κύπρο και τώρα η παράσταση έρχεται στην Αθήνα, στα ελληνικά και στα γαλλικά, με γυμνό και σκηνές βίας. Πώς αντέδρασε το κοινό εκεί;

Το LOVE είναι μια έντονη παράσταση που προκαλεί. Αλλά κι εγώ κάπως έτσι είμαι, και το κοινό που παρακολουθεί τη δουλειά μου το γνωρίζει και, νομίζω, το περιμένει. Οπότε δεν είχαμε ακραίες αντιδράσεις. Είχαμε όμως κάποιες πρωτόγνωρες για εμάς στιγμές, όπως θεατές που σηκώθηκαν όρθιοι για να χειροκροτήσουν.

Υπήρξε συγκίνηση, υπήρξαν δάκρυα, κάτι που ως έναν βαθμό περιμέναμε. Υπήρξε όμως και γέλιο, και αυτό ήταν μια μεγάλη ανακούφιση, γιατί δεν ξέραμε αν θα λειτουργούσε! Το κοινό στην Κύπρο ήταν πολύ θερμό και συμμετείχε με έναν τρόπο που τον αισθανόμασταν έντονα πάνω στη σκηνή.

Και μετά την παράσταση ήρθαν οι αγκαλιές, τα μηνύματα, οι προσωπικές εξομολογήσεις. Άνθρωποι που μας πλησίαζαν για να μας πουν «κι εγώ έχω ζήσει κάτι τέτοιο».

Από το 2011 έως το 2023 δουλέψατε δίπλα στην Alexandra Waierstall ως ερμηνευτής και βοηθός χορογράφου. Τι κρατήσατε από εκείνα τα χρόνια και από τι χρειάστηκε να απομακρυνθείτε για να βρείτε τη δική σας φωνή;

Η Αλεξάνδρα είναι ένας από τους ανθρώπους που είχα την ευλογία να συναντήσω στη ζωή μου. Η συνεργασία μας ήταν ένα σχολείο, όχι μόνο σε καλλιτεχνικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Η χορευτική μου ταυτότητα διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό δίπλα της. Ο τρόπος που αυτοσχεδιάζω, αλλά και οι αξίες που έχω σήμερα μέσα στο εργασιακό μου περιβάλλον, έχουν βαθιές ρίζες σε αυτή τη συνεργασία. Ταξίδεψα, χόρεψα σε σημαντικά θέατρα, γνώρισα τον κόσμο μέσα από αυτή τη δουλειά. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μου έδωσε η ζωή.

Δεν χρειάστηκε λοιπόν να απομακρυνθώ από κάτι που μου πρόσφερε η Αλεξάνδρα για να βρω τη δική μου φωνή. Ακριβώς το αντίθετο. Χρειάστηκε να πλησιάσω περισσότερο τον εαυτό μου. Να έρθω αντιμέτωπος με τις επιθυμίες μου, τους φόβους και τις ανασφάλειές μου. Και για να το κάνω αυτό, χρειάστηκε για λίγο να χαθώ. Να μη θέλω να είμαι πια ο καλός χορευτής. Να μη θέλω καν να είμαι χορευτής. Να μη θέλω να είμαι τίποτα, για να ανακαλύψω ποιος πραγματικά θέλω να είμαι.

Αν απομακρύνθηκα από κάτι, ήταν από την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά που πίστευα ότι έπρεπε να έχω για να με αγαπούν. Να με αγαπούν η μαμά και ο μπαμπάς. Ξέρω ότι γίνομαι αφοπλιστικά ειλικρινής, αλλά πιστεύω ότι οι σχέσεις με τους γονείς μας έχουν πολύ βαθύτερη επίδραση πάνω μας απ’ όση συχνά αναγνωρίζουμε. Και αισθάνομαι τυχερός που ζω σε μια εποχή όπου μπορούμε να τις αμφισβητήσουμε, να τις εξετάσουμε και να αποφασίσουμε ξανά ποιοι θέλουμε να είμαστε.

Γράφετε ότι το να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για το πώς αγαπάμε είναι πράξη σεβασμού προς την κοινωνία. Μετά από όλη αυτή τη διαδρομή, πώς απαντάτε εσείς σήμερα στο ερώτημα της παράστασης: τι είναι αγάπη;

Για μένα αγάπη είναι να αντέχεις να ακούς τον εαυτό σου χωρίς να αντιστέκεσαι. Να μπορείς να τον ακούς χωρίς να τον κρίνεις.

Αγάπη είναι να τον φροντίζεις, να τον στηρίζεις. Να βρίσκεις το κουράγιο να βάζεις τα πλαίσια που χρειάζεσαι και να παίρνεις τις πιο ωφέλιμες αποφάσεις για τον εαυτό σου, ακόμα κι όταν δεν είναι οι πιο εύκολες ή οι πιο βολικές.

Αγάπη είναι να δίνεις στον εαυτό σου το κουράγιο και την ελευθερία να ξεπερνά τα όριά του, να διευρύνεται, να μεγαλώνει, να απλώνεται. Να επεκτείνεται σαν τον ήλιο που ανατέλλει το πρωί και φωτίζει όσα ήθελαν να μείνουν κρυμμένα στο σκοτάδι.

ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ