Οι περισσότεροι γονείς θέλουν να προστατεύσουν τα παιδιά τους από κάθε κίνδυνο, απογοήτευση ή αποτυχία. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και την υπερπροστασία.
Κάπου εκεί εμφανίζεται ο λεγόμενος «γονιός-ελικόπτερο»: εκείνος που βρίσκεται διαρκώς πάνω από το παιδί, παρακολουθεί κάθε του κίνηση και επεμβαίνει πριν ακόμη προλάβει να αντιμετωπίσει μόνο του μια δυσκολία.
Ο όρος «helicopter parent» χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για να περιγράψει γονείς που προσπαθούν να ελέγξουν σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής των παιδιών τους.
Λύνουν τα προβλήματα για λογαριασμό τους, παρεμβαίνουν στις φιλίες τους, οργανώνουν τις υποχρεώσεις τους και προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν την αποτυχία ή την απογοήτευση.
Οι προθέσεις μπορεί να είναι οι καλύτερες, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα θετικό. Όταν ένα παιδί δεν έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει, να κάνει λάθη και να βρει μόνο του λύσεις, μπορεί να αρχίσει να πιστεύει ότι δεν είναι ικανό να τα καταφέρει χωρίς βοήθεια.
Οι μικρές αποτυχίες και οι απογοητεύσεις αποτελούν φυσικό μέρος της ανάπτυξης και βοηθούν τα παιδιά να αποκτήσουν ανθεκτικότητα, αυτοπεποίθηση και ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.
Η υπερβολική παρέμβαση, αντίθετα, έχει συνδεθεί με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, περισσότερο άγχος και δυσκολία στη συναισθηματική αυτορρύθμιση. Το παιδί συνηθίζει να περιμένει από κάποιον άλλον να διορθώσει ό,τι δεν πάει καλά, αντί να μαθαίνει πώς να αντιμετωπίζει μόνο του τις δυσκολίες.
Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ένα διαφορετικό μοντέλο γονεϊκότητας: ο «γονιός-φάρος». Η ιδέα είναι απλή.
Όπως ένας φάρος δεν οδηγεί ο ίδιος το πλοίο, αλλά του δείχνει πού βρίσκεται η στεριά και πού υπάρχουν κίνδυνοι, έτσι και ο γονιός μπορεί να βρίσκεται σταθερά δίπλα στο παιδί χωρίς να παίρνει συνεχώς το τιμόνι από τα χέρια του.
Ο γονιός-φάρος θέτει όρια, παρέχει ασφάλεια και είναι διαθέσιμος όταν χρειάζεται, αλλά ταυτόχρονα αφήνει το παιδί να κάνει επιλογές, να αντιμετωπίσει μικρές αποτυχίες και να αναζητήσει λύσεις.
Δεν εξαφανίζει κάθε εμπόδιο από τον δρόμο του, αλλά του μαθαίνει πώς να το ξεπερνά.
Γιατί τελικά ο στόχος δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα πέσουν ποτέ. Είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που, όταν πέσουν, θα ξέρουν ότι μπορούν να σηκωθούν ξανά μόνα τους.





Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
