Αββαείο του Ουεστμίνστερ: Ο σκελετός στη σαρκοφάγο ανήκε πιθανότατα σε μεσαιωνικό ηγούμενο

Ο σκελετός στη σαρκοφάγο του Αββαείου του Ουεστμίνστερ, που ανασκάφηκε το 1869, ανήκε πιθανότατα σε μεσαιωνικό ηγούμενο, υποστηρίζει ο αρχαιολόγος Γουόργουικ Ρόντγουελ, με βάση τη ραδιοχρονολόγηση.

Ο σκελετός που βρέθηκε μέσα σε μια ρωμαϊκή σαρκοφάγο στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ ανήκε πιθανότατα σε μεσαιωνικό ηγούμενο. Αυτό υποστηρίζει ο καθηγητής Γουόργουικ Ρόντγουελ (Warwick Rodwell), σύμβουλος αρχαιολόγος του Αββαείου, δίνοντας απάντηση σε ένα μυστήριο που κρατούσε από το 1869.

Σύμφωνα με τον Guardian, η ραδιοχρονολόγηση έδειξε ότι τα οστά χρονολογούνται στα τέλη του 10ου ή στις αρχές του 11ου αιώνα. Ο Ρόντγουελ θεωρεί πιθανότερο να πρόκειται για τον ηγούμενο Alfwig, που πέθανε περίπου το 1020.

Πού βρέθηκε η σαρκοφάγος του Αββαείου του Ουεστμίνστερ;

Η ασβεστολιθική σαρκοφάγος εντοπίστηκε για πρώτη φορά το 1820 και ανασκάφηκε επίσημα το 1869. Το σημείο βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του κεντρικού κλίτους του Αββαείου και σήμερα καλύπτεται από γρασίδι.

Εκεί βρισκόταν παλαιότερα η αυλή ενός σκευοφυλακίου, που είχε κατασκευαστεί επί βασιλείας του Ερρίκου Γ΄. Η ανακάλυψη δημιούργησε ένα μυστήριο που έμεινε άλυτο για περισσότερο από έναν αιώνα: σε ποιον ανήκαν τα λείψανα μέσα στη σαρκοφάγο;

Η σαρκοφάγος χρονολογείται στην ύστερη ρωμαϊκή περίοδο. Φέρει λατινική επιγραφή με το όνομα Βαλέριος Αμαντίνος (Valerius Amandinus) και ρωμαϊκή διακόσμηση στη μία πλευρά της. Στις μεταγενέστερες ανασκαφές της περιοχής δεν βρέθηκαν άλλα ρωμαϊκά αντικείμενα.

«Δεν ήταν αυτός ο αρχικός τόπος ταφής της», εξήγησε ο Ρόντγουελ. Όπως σημείωσε, η σαρκοφάγος ίσως βρισκόταν αρχικά σε εσοχή τοίχου κάποιου μαυσωλείου, ενώ ο Βαλέριος Αμαντίνος φαίνεται πως ήταν εύπορος άνθρωπος.

Το καπάκι της χρονολογείται στον 4ο αιώνα. Πάνω του υπήρχε μεγάλος σκαλιστός σταυρός, που προστέθηκε εκ των υστέρων. «Εκτείνεται σε όλο το μήκος και το πλάτος του καπακιού και ανήκει σε έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο σταυρού της ύστερης αγγλοσαξονικής περιόδου», ανέφερε ο Ρόντγουελ.

Τι αποκάλυψε η έρευνα του 2018 για τον σκελετό στη σαρκοφάγο;

Σε άρθρο του στο περιοδικό Journal of the British Archaeological Association, ο αρχαιολόγος παρουσιάζει όσα ήταν γνωστά για τη σαρκοφάγο και τα ευρήματα νεότερης έρευνας του 2018. Η έρευνα έγινε στο πλαίσιο των σχεδίων για την έκθεσή της στις αίθουσες Queen's Diamond Jubilee Galleries του Αββαείου.

Η σαρκοφάγος μεταφέρθηκε σε εργαστήριο και αφαιρέθηκε το καπάκι της. «Μέσα στη σαρκοφάγο, βρισκόταν ο σκελετός», είπε ο Ρόντγουελ. Η ανακάλυψη προκάλεσε έκπληξη, γιατί οι γραπτές ιστορικές αναφορές υποδείκνυαν ότι ο σκελετός είχε χαθεί. Τα οστά ταίριαζαν με εκείνα που απεικονίζονταν σε σχέδια του 19ου αιώνα.

Η ανάλυση έδειξε ότι επρόκειτο για άνδρα ύψους περίπου 1,75 μέτρων, ηλικίας 35 έως 49 ετών.

Στον πυθμένα της σαρκοφάγου οι ειδικοί εντόπισαν ορθογώνιο περίγραμμα από λευκή ουσία. Σύμφωνα με τον Ρόντγουελ, το σώμα είχε καλυφθεί με κονιορτοποιημένο ασβέστη πριν τοποθετηθεί σε ξύλινο φέρετρο, που στη συνέχεια μπήκε μέσα στη σαρκοφάγο.

Ήταν ο ηγούμενος Alfwig ή ο Wulfnoth;

«Κανείς χαμηλότερης κοινωνικής ή εκκλησιαστικής βαθμίδας δεν θα είχε ταφεί σε κάτι τέτοιο», ανέφερε ο Ρόντγουελ. Όπως πρόσθεσε, ο λατινικός σταυρός στο καπάκι παραπέμπει σε υψηλόβαθμο εκκλησιαστικό αξιωματούχο.

Δύο πιθανοί υποψήφιοι ταιριάζουν στα στοιχεία: ο Alfwig, που πέθανε περίπου το 1020, και ο Wulfnoth, που πέθανε περίπου το 1049. Ο αρχαιολόγος θεωρεί πιθανότερο τον Alfwig, που ήταν ήδη μοναχός στο Αββαείο όταν πέθανε ο προηγούμενος ηγούμενος και παρέμεινε στη θέση περίπου 27 χρόνια.

Ο Ρόντγουελ εκτιμά ότι η σαρκοφάγος, που χρησιμοποιήθηκε ξανά για ταφή, είχε αρχικά τοποθετηθεί στην ανατολική πτέρυγα του ναού. Το καπάκι της πιθανότατα χρησιμοποιούνταν ως πλάκα στο δάπεδο.

Αργότερα, στις οικοδομικές εργασίες επί Ερρίκου Γ΄, η σαρκοφάγος ενδέχεται να απομακρύνθηκε και να θάφτηκε ξανά στο σημείο όπου ανακαλύφθηκε αιώνες αργότερα. «Όπως συμβαίνει με τόσα πολλά ζητήματα στην αρχαιολογία, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη απ' όσο φαίνεται αρχικά», κατέληξε ο Ρόντγουελ.