Στις Ευρωεκλογές του περασμένου Ιουνίου, κατά το άνοιγμα της κάλπης στη Θράκη ακούστηκε το μεγάλο μπαμ: πρώτο κόμμα στην Ξάνθη και τη Ροδόπη και με διαφορά ήρθε το «Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας» (ΚΙΕΦ) ή DEB της μουσουλμανικής μειονότητας, πυροδοτώντας συζητήσεις και θεωρίες ως προς τα κίνητρα και τους στόχους του ηγετικού πυρήνα των αλλοθρήσκων συμπατριωτών μας και όλων εκείνων των κέντρων που υποβοηθούν ή και κατευθύνουν τις πολιτικές του πρωτοβουλίες.

Έκτοτε το κανόνι DEB σίγησε και κατά τα φαινόμενα δεν θα βροντήσει ούτε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ή, τουλάχιστον, δεν θα ακουστεί, γιατί στη μουσουλμανική κοινωνία οι διεργασίες συντελούνται υπογείως και έχουν αποδειχθεί πιο αποτελεσματικές.

Το DEB (ΚΙΕΦ), που στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου είχε συγκεντρώσει 43.000 ψήφους για το Ευρωκοινοβούλιο και είχε γείρει την πλάστιγγα σε αρκετούς δήμους της Θράκης, ενώ κατά πολλούς –αν και διαψεύδεται από τον ηγετικό του πυρήνα– έκρινε την εκλογή στην περιφέρεια κατόπιν συμφωνίας κάτω από το τραπέζι, ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει σε αυτές τις εκλογές «λόγω της αντιδημοκρατικής εφαρμογής του 3% για τα πολιτικά κόμματα καθώς και σε ανεξάρτητους υποψήφιους βουλευτές».

Κατόπιν τούτου, μειονοτικοί υποψήφιοι θα πλαισιώσουν –κατ' άλλους, μερικοί εξ αυτών θα φυτευτούν από το τοπικό τουρκικό προξενείο– τα ψηφοδέλτια σε Ξάνθη και Ροδόπη των πανελλαδικής έκφρασης πολιτικών κομμάτων, με τη φιλοδοξία να εκλέξουν αριθμό βουλευτών ικανό να προωθήσει κατά τον καλύτερο τρόπο στη Βουλή και στα διεθνή φόρα τα αιτήματα των ομοθρήσκων τους της Θράκης, κάποια εκ των οποίων ξεπερνούν τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους ως Ελλήνων πολιτών.

Ποιος είναι ο στόχος των μειονοτικών; Στην καλύτερη των περιπτώσεων, οι μουσουλμάνοι βουλευτές να αυξηθούν από τρεις που ήταν στο προηγούμενο Κοινοβούλιο (δύο στη Ροδόπη και ένας στην Ξάνθη), ει δυνατόν, σε πέντε. Οι πιο ψύχραιμοι έλεγαν στην «Κ» ότι «και με τους τρεις που έχουμε θα είμαστε ευχαριστημένοι».

Μέχρι την ώρα που γράφονταν τούτες οι γραμμές, οι λίστες στα ψηφοδέλτια δεν είχαν κλείσει και επομένως δεν υπήρχε η τελική εικόνα για το ποιος κατεβαίνει με ποιον στη Ροδόπη, που συσπειρώνει τον κύριο όγκο των μειονοτικών ψηφοφόρων, αλλά και στην Ξάνθη.

Διακινούνταν ωστόσο προβεβλημένα ονόματα μειονοτικών όπως αυτά των Μουσταφά Μουσταφά (ΣΥΡΙΖΑ) και Ιλχάν Ιλχάν («Ποτάμι») στη Ροδόπη, όπου τελικά έπαιζε έως την τελευταία στιγμή η κάθοδος ή μη του τέως βουλευτή Χατζηοσμάν με το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο και του επίσης βουλευτή (ΠΑΣΟΚ) Ξάνθης Τσετίν Μαντατζί, που φλέρταρε με το κόμμα του κ. Γιώργου Παπανδρέου, ενώ φαίνεται να διαψεύδεται η έντονη φημολογία των τελευταίων ημερών πως ο Λεβέντ Σαδίκ, γιος του Αχμέτ Σαδίκ, θα συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ στη Ροδόπη.

Εκτός ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ τίθεται (και) σε τούτες τις εκλογές η πέτρα του σκανδάλου των ευρωεκλογών, η Ρομά Σεμπιχά Σουλεϊμάν από το Δροσερό Ξάνθης, επιλογή του κ. Αλέξη Τσίπρα, που όμως δεν μπήκε τότε στη λίστα, εξαιτίας ισχυρότατων αντιδράσεων των τοπικών κομματικών οργανώσεων για τις οποίες η δραστήρια αθίγγανη δεν ήταν τίποτε άλλο από εκπρόσωπος του βαθέος κράτους.

Ίσως όμως όλα αυτά, όπως και οι αφορισμοί του DEB του τύπου «δεν θα χαραμίσουμε με την κάθοδό μας για μικροπολιτικά οφέλη την αξία των 43.000 ψήφων που πήραμε στις Ευρωεκλογές» να μην έχουν και ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι ο ρόλος του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή θεωρείται καταλυτικός ως προς το «πού θα ψηφίσει» η μειονότητα και ποιοι θα σταυρωθούν στα ψηφοδέλτια. Με απλά λόγια: το ποιος υποψήφιος θα σταυρωθεί από τους μουσουλμάνους ψηφοφόρους θα καθοριστεί εν πολλοίς από τη γραμμή του προξενείου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προσωπικότητες όπως ο Μουσταφά ή ο Ιλχάν δεν προσελκύουν το ενδιαφέρον σημαντικού αριθμού ομοθρήσκων τους.

Αν έμπαινε κανείς στον πειρασμό της πρόβλεψης, η απάντηση, προκύπτουσα από τις εκτιμήσεις ψύχραιμων συνομιλητών της «Κ», μειονοτικών και χριστιανών, είναι: «Χωρίς αμφιβολία, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ρεύμα». Οι ίδιοι όμως έσπευδαν να υπενθυμίσουν ότι η μουσουλμανική κοινότητα είναι μια περίπλοκη κοινωνία, με υπόγειες λειτουργίες και συμπεριφορές, πολλές φορές απρόβλεπτες.

Πηγή: Kathimerini.gr, Σταύρος Τζίμας