Το «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο» είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά λαϊκά τραγούδια της δεκαετίας του '90. Παρότι έχουν περάσει χρόνια από την κυκλοφορία του, πολλοί εξακολουθούν να αναρωτιούνται ποιος ήταν ο μυστηριώδης «παίδαρος» που ενέπνευσε τους στίχους.

Η πιο διαδεδομένη εκδοχή συνδέει το τραγούδι με τον Σάκη Ρουβά. Σύμφωνα με αυτή, η Ρίτα Σακελλαρίου είχε εκφράσει τον θαυμασμό της για τη μεγάλη επιτυχία που γνώριζε τότε ο νεαρός τραγουδιστής. Σε συνάντησή της με τον στιχουργό Γιώργο Παυριανό, φέρεται να του είπε: «Να μου γράψεις ένα τραγούδι να το πούμε μαζί. Εγώ κι αυτός ο παίδαρος θα κάνουμε μεγάλο σουξέ». Η φράση αυτή θεωρήθηκε από πολλούς η αφορμή για τη δημιουργία του τραγουδιού.

Έδωσα δέκα καφετιά, μα τώρα τα πετάω
στο μέγαρο δεν θέλω πια μονάχη μου να πάω
Κι άμα θελήσω μουσική, πηγαίνω στο κρεβάτι
εγώ κι ο παίδαρος εκεί ακούμε την Ενάτη

Ο ίδιος ο Παυριανός έχει περιγράψει, ωστόσο, ότι η τελική έμπνευση γεννήθηκε λίγο αργότερα. Όπως έχει αφηγηθεί, περνώντας έξω από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τη Μεγάλη Παρασκευή, συνέλαβε την ιδέα που εξελίχθηκε τελικά στους γνωστούς στίχους «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο».

Η ίδια η Σακελλαρίου, όμως, είπε σε συνέντευξή της πως ο πραγματικός «παίδαρος» δεν ήταν ο Ρουβάς, αλλά ο Κώστας Ευριπιώτης. Εκείνη την περίοδο οι δυο τους συνεργάζονταν στην πίστα και η τραγουδίστρια συνήθιζε να του αφιερώνει το συγκεκριμένο τραγούδι στο φινάλε των εμφανίσεών της.

Ο ίδιος ο Ευριπιώτης είχε μιλήσει με συγκίνηση για την αποκάλυψη, λέγοντας πως η μεγαλύτερη χαρά του ήταν η εξήγηση που είχε δώσει η Ρίτα όταν κάποιοι αμφισβήτησαν αν μπορούσε να θεωρείται «παίδαρος». Η απάντησή της έμεινε χαρακτηριστική: «Ο Ευριπιώτης είναι παίδαρος στην ψυχή». Μια φράση που, όπως είχε παραδεχτεί ο ηθοποιός, τον συγκίνησε βαθιά και τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή.