Λίγα μόλις λεπτά μακριά από τους ουρανοξύστες, τις πανάκριβες μπουτίκ και τη χλιδή του Gangnam, υπάρχει μια άλλη Σεούλ. Μια πόλη που σχεδόν κανείς δεν βλέπει. Ένας τόπος που δεν εμφανίζεται στο Google Maps, δεν υπάρχει στους επίσημους χάρτες και μοιάζει σαν να έχει σβηστεί επίτηδες από την πραγματικότητα.

Λίγα μόλις λεπτά μακριά από τους ουρανοξύστες, τις πανάκριβες μπουτίκ και τη χλιδή του Gangnam, υπάρχει μια άλλη Σεούλ. Μια πόλη που σχεδόν κανείς δεν βλέπει. Ένας τόπος που δεν εμφανίζεται στο Google Maps, δεν υπάρχει στους επίσημους χάρτες και μοιάζει σαν να έχει σβηστεί επίτηδες από την πραγματικότητα.

Κι όμως, το χωριό Guryong υπάρχει. Και για περισσότερα από 40 χρόνια αποτελεί το σπίτι εκατοντάδων ανθρώπων που ζουν κυριολεκτικά στη σκιά μιας από τις πλουσιότερες γειτονιές της Νότιας Κορέας.

Ένα χωριό που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο

Όποιος βρεθεί στο Guryong δύσκολα πιστεύει ότι βρίσκεται στην καρδιά μιας από τις πιο σύγχρονες μητροπόλεις του κόσμου.

Αυτοσχέδιες παράγκες, στενά χωμάτινα σοκάκια, καλώδια ηλεκτρικού ρεύματος που διασχίζουν τον ουρανό σαν ιστός αράχνης και μικροί κήποι ανάμεσα στα σπίτια συνθέτουν ένα σκηνικό εντελώς διαφορετικό από τη φουτουριστική εικόνα που έχει συνδέσει ο κόσμος με τη Σεούλ.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η αντίθεση. Από τη μία πλευρά υψώνονται πολυτελείς κατοικίες, εμπορικά κέντρα και γυάλινοι ουρανοξύστες. Από την άλλη, μια κοινότητα που εξακολουθεί να παλεύει καθημερινά για τα αυτονόητα.

Η παραγκούπολη που δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη

Το Guryong δεν είναι απλώς μια φτωχή συνοικία. Επισήμως, σχεδόν δεν υπάρχει.

Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν εκεί ως καταπατητές, χωρίς επίσημη διεύθυνση κατοικίας. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί δυσκολεύονται να αποκτήσουν τραπεζικό λογαριασμό, να έχουν πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες ή ακόμη και να δηλώσουν νόμιμα τον τόπο διαμονής τους.

Ακόμη και στις ψηφιακές πλατφόρμες χαρτογράφησης, το χωριό παραμένει ουσιαστικά αόρατο, σαν ένα κομμάτι της πόλης που κανείς δεν θέλει να θυμάται.

Πώς γεννήθηκε αυτός ο «κρυμμένος» κόσμος

Οι απαρχές του Guryong χάνονται στις δεκαετίες του '80, όταν η Σεούλ ετοιμαζόταν πυρετωδώς για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988.

Χιλιάδες εργάτες έφτασαν στην πόλη αναζητώντας δουλειά στα μεγάλα εργοτάξια, όμως οι χαμηλοί μισθοί και το πανάκριβο κόστος στέγασης δεν τους άφηναν πολλές επιλογές.

Έστησαν πρόχειρες κατοικίες σε μια έκταση που τότε θεωρούνταν αδιάφορη. Με τα χρόνια, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη κοινότητα. Άλλοι κατέφυγαν εκεί όταν έχασαν τα σπίτια τους εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ενώ ο πληθυσμός έφτασε κάποτε ακόμη και τις 8.000 ψυχές.

Μια κανονική γειτονιά μέσα στην παραγκούπολη

Παρά τις δυσκολίες, το Guryong δεν είναι απλώς ένα σύνολο από παράγκες.

Οι κάτοικοί του δημιούργησαν μια μικρή κοινωνία με τους δικούς της κανόνες. Υπήρξαν εστιατόρια, εκκλησίες, κοινοτικά κέντρα, ακόμη και νηπιαγωγείο, ενώ σε ορισμένα σημεία υπήρχαν παροχές νερού, φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος.

Μικροί λαχανόκηποι, ζώα, δημόσιες τουαλέτες και αυτοσχέδιος φωτισμός έδιναν ζωή σε μια κοινότητα που έμαθε να επιβιώνει χωρίς να περιμένει βοήθεια. Σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι είναι ηλικιωμένοι, όμως εξακολουθούν να ζουν εκεί και οικογένειες με παιδιά.

Ο φωτογράφος που θέλησε να δείξει τους ανθρώπους και όχι τη φτώχεια

Ο Ιαπωνοαμερικανός φωτογράφος Eijiro Hamada γνώρισε το χωριό κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν είδε ένα βίντεο στο διαδίκτυο που παρουσίαζε τη φτώχεια της περιοχής σχεδόν σαν αξιοθέατο.

Αυτό που τον ενόχλησε περισσότερο δεν ήταν οι εικόνες, αλλά ο τρόπος που οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν σαν μέρος ενός σοκαριστικού θεάματος.

Έτσι γεννήθηκε το φωτογραφικό πρότζεκτ The Rookery, μέσα από το οποίο κατέγραψε όχι μόνο τα σπίτια, αλλά κυρίως τις ζωές, τις αναμνήσεις και την αξιοπρέπεια των κατοίκων. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους χρειάστηκε να επιστρέψει πολλές φορές, να συνομιλήσει μαζί τους, να πιει καφέ στα σπίτια τους και να σεβαστεί απόλυτα την ιδιωτικότητά τους.

Ένα χωριό που ίσως σύντομα χαθεί για πάντα

Το μέλλον του Guryong παραμένει αβέβαιο.

Τα σχέδια ανάπλασης της περιοχής προβλέπουν την κατεδάφιση της παραγκούπολης και την αντικατάστασή της από σύγχρονες κατοικίες και νέες υποδομές.

Όμως μαζί με τις παράγκες κινδυνεύει να εξαφανιστεί και ένα ολόκληρο κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Νότιας Κορέας. Μια κοινότητα που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη, επέζησε για δεκαετίες και συνεχίζει να θυμίζει ότι ακόμη και στις πιο πλούσιες πόλεις του κόσμου, η ανάπτυξη δεν αγγίζει όλους με τον ίδιο τρόπο.