Το I Am Jesus Christ κυκλοφόρησε λίγο πριν το Πάσχα και επιχειρεί κάτι που μέχρι πριν λίγα χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο: να μεταφέρει τη ζωή του Χριστού σε interactive εμπειρία.

Με απλά αλλά προσεγμένα γραφικά, το παιχνίδι αναπαριστά σκηνές από την Καινή Διαθήκη, δίνοντας έμφαση στο περιβάλλον και σε μια πιο ιστορικά ρεαλιστική απεικόνιση του ίδιου του Χριστού. Ο παίκτης δεν παρακολουθεί απλώς. Συμμετέχει. Και αυτό από μόνο του αλλάζει τη σχέση με το ίδιο το αφήγημα.

Όταν τα θαύματα γίνονται πιξελάκια

Το gameplay ακολουθεί λογική RPG: αποστολές, ακόλουθοι, πόντοι και «ανταμοιβές» που μεταφράζονται σε θαύματα. Παράλληλα, αφήγηση μέσω AI και θρησκευτική μουσική δημιουργούν μια έντονη, σχεδόν θεατρική ατμόσφαιρα, ενώ ο διάβολος εμφανίζεται ως στοιχείο πειρασμού. Το αποτέλεσμα; Μια περίεργη ισορροπία ανάμεσα στο ιερό και το ψυχαγωγικό. Γιατί όταν η πίστη μεταφράζεται σε gameplay, κάτι αλλάζει. Και δεν είναι όλοι άνετοι με αυτό.

1,99 δολάρια το λεπτό για λίγη «θεϊκή» καθοδήγηση

Σαν να μην έφτανε το gaming, έρχεται και η τεχνητή νοημοσύνη να μπει στο ίδιο πεδίο. Η εταιρεία Just Like Me λάνσαρε ένα AI avatar του Ιησού, επιτρέποντας στους χρήστες να συνομιλούν μαζί του μέσω βιντεοκλήσης με κόστος 1,99 δολάρια το λεπτό. Το μοντέλο βασίζεται στην εικόνα του Jonathan Roumie από τη σειρά The Chosen και έχει εκπαιδευτεί πάνω στη Βίβλο. Στόχος; Παρηγοριά και καθοδήγηση. Στην πράξη όμως, οι χρήστες βλέπουν glitches, αμήχανες παύσεις και μια εμπειρία που απέχει από το «θεϊκό».

Η ιδέα ενός «ψηφιακού Ιησού» δεν είναι μεμονωμένη. Θρησκευτικά AI εργαλεία εμφανίζονται παντού, από chatbot μοναχών μέχρι ψηφιακούς γκουρού. Όμως οι αντιδράσεις είναι έντονες. Ειδικοί τονίζουν ότι το AI δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πίστη ή την πνευματική εμπειρία, ενώ πολλοί βλέπουν μια νέα μορφή εμπορευματοποίησης, που θυμίζει άλλες εποχές. Και κάπου εδώ, το ερώτημα γίνεται πιο αιχμηρό από ποτέ.

Τι λέει αυτό για εμάς;

Είτε μιλάμε για video games είτε για AI avatars, το κοινό σημείο είναι ένα: η πίστη μετατρέπεται σε εμπειρία προς κατανάλωση. Από το δέος περνάμε στη συμμετοχή. Από τη σιωπή, στην αλληλεπίδραση. Είναι εξέλιξη; Είναι υπέρβαση; Ή απλώς μια ακόμα απόδειξη ότι στην εποχή μας όλα μπορούν να γίνουν content; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Αλλά το γεγονός ότι κάνουμε αυτή τη συζήτηση, λέει ήδη πολλά.