Κάποτε, ο πόλεμος ενάντια στο πορνό ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ιεροκηρύκων και των συντηρητικών παπάδων. Σήμερα, η Gen Z πήρε το κήρυγμα, του έβαλε glossy φίλτρα και το πουλάει ως «επαναστατικό» tech startup.

Το Quittr, μια εφαρμογή που υπόσχεται να «λυτρώσει» τους άντρες από τον εθισμό στο πορνό, παρουσιάζεται ως το απόλυτο εργαλείο αυτοβελτίωσης. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί το media-trained πρόσωπο ενός νέου ηθικού πανικού για την αρρενωπότητα. Εδώ, η ανδρική ανασφάλεια, η ντροπή και η πειθαρχία δεν είναι απλώς συναισθήματα, αλλά ένα κερδοφόρο μοντέλο συνδρομής.

Όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ της Rebecca Jennings στο New York Magazine, το Quittr δεν είναι άλλο ένα app. Είναι η συμπύκνωση του τρόπου με τον οποίο οι νέοι άντρες αντιλαμβάνονται σήμερα το σώμα τους, την επιθυμία και, κυρίως, την ανάγκη για ολοκληρωτικό έλεγχο.

Η ντροπή ως μηχανισμός κέρδους

Το ίδιο το προϊόν είναι σοκαριστικά αποκαλυπτικό για την εποχή μας. Με 30 δολάρια τον χρόνο, το Quittr προσφέρει μπλοκάρισμα NSFW περιεχομένου, journaling και ομάδες κοινότητας. Το «highlight» όμως είναι το διαβόητο panic button: όταν ο χρήστης λυγίζει, η εφαρμογή ανοίγει την μπροστινή κάμερα του κινητού και του πετάει κατάμουτρα φράσεις όπως: «Ποια είναι η δικαιολογία σου αυτή τη φορά;» ή «Θα το μετανιώσεις όπως πάντα».

Ο συνιδρυτής Alex Slater δηλώνει περήφανα ότι η εφαρμογή έχει ήδη 1,5 εκατομμύριο downloads και τζίρο πάνω από 500.000 δολάρια τον μήνα. Το πιο κυνικό; Το app χτίστηκε μέσα σε δέκα ημέρες με κόστος μόλις 3.000 δολάρια. Σε αυτό το επιχειρηματικό πλάνο, η ντροπή δεν είναι παρενέργεια· είναι το ίδιο το καύσιμο της μηχανής.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Oprah (@oprah)

Η «Θρησκεία» της Βελτιστοποίησης

Αυτό που κάνει το Quittr να ξεχωρίζει από ένα τυπικό tech story είναι το ιδεολογικό του «περιτύλιγμα». Ο Slater μιλάει για έναν κόσμο «φθηνής ντοπαμίνης» (cheap dopamine), όπου οι νέοι άντρες, αντί να επικοινωνούν με «πραγματικά κορίτσια», ευνουχίζονται μπροστά σε μια οθόνη. Το ρεπορτάζ τοποθετεί το Quittr στην καρδιά της νέας κουλτούρας του YouTube self-improvement και της manosphere. Είναι ο κόσμος των Chris Williamson, Scott Galloway, Hamza Ahmed και Andrew Tate.

Εδώ δεν έχουμε το παραδοσιακό, βιβλικό «μη». Έχουμε μια κοσμική ηθική της βελτιστοποίησης. Η επιθυμία πρέπει να κατασταλεί όχι επειδή είναι αμαρτωλή, αλλά επειδή θεωρείται εμπόδιο στη μέγιστη απόδοση (performance) του εαυτού. Αν βλέπεις πορνό, είσαι «αδύναμος» και «μη παραγωγικός». Η ηθική αντικαταστάθηκε από τα metrics.

Οι Influencers - Ιεροκήρυκες του Μαϊάμι

Οι ιδρυτές είναι ίσως το πιο εύγλωττο κομμάτι αυτής της ιστορίας. Ο 20χρονος Slater και ο 23χρονος Connor McLaren δεν μοιάζουν με techies, αλλά με την ίδια τη διαφήμιση του προϊόντος τους. Είναι δύο αγόρια της λουστραρισμένης manosphere: μισοί influencers, μισοί ιεροκήρυκες. Με βίντεο από βίλες στο Μαϊάμι και γλώσσα του hustle, πλασάρουν την ιδέα ότι μπορούν να ξανασχεδιάσουν την αρρενωπότητα σαν product category.

Δεν χρησιμοποιούν τη βρόμικη ωμότητα του Andrew Tate, αλλά μια premium, «καθαρή» εκδοχή του ίδιου μύθου: ότι οι άντρες έχουν χαλάσει και χρειάζονται factory reset. Ο McLaren παραδέχεται κυνικά ότι η αρχική σκέψη ήταν απλώς μια εφαρμογή που θα «έκοβε χρήμα», πριν το project βαφτιστεί «πάθος» για να βοηθήσουν τους άντρες να «γίνουν ξανά άντρες». Το New York Magazine επισημαίνει ότι το Quittr δεν λύνει ένα πρόβλημα, αλλά κεφαλαιοποιεί έναν βαθύ γενεακό φόβο: ότι κάτι έχει πάει θεμελιακά στραβά με μια γενιά που μεγάλωσε με απεριόριστη πρόσβαση στο σκληρό πορνό.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Darrius | Life Coach (@officialdeedrizzy)

Το Poolside Hustle και η πραγματική δυσφορία

Υπάρχει κάτι εγγενώς κωμικό στο θέαμα δύο παιδιών που ζουν μέσα στην ψηφιακή επίδειξη και το lifestyle χλιδής, να πουλάνε τώρα αυστηρότητα και «ανδρική αποκατάσταση». Η λύση τους αναπαράγει ακριβώς τη λογική που υποτίθεται ότι πολεμά: περισσότερη αυτοεπιτήρηση, περισσότερη ενοχή, περισσότερο brand.

Πίσω όμως από τους «μικρούς πρίγκιπες» του anti-ρorn hustle, κρύβεται μια πραγματική και ωμή δυσφορία. Το ρεπορτάζ παρακολούθησε άντρες που πνίγονται στην αυτοαπέχθεια και την αμηχανία, φοβούμενοι ότι το μυαλό τους έχει «στραβώσει» οριστικά. Στα subreddits και τα chats του Quittr, η ντροπή εκφράζεται με γλώσσα απόγνωσης. Εμφανίζονται μαρτυρίες για σκέψεις αυτοκτονίας, δίπλα σε αγωνίες για θρησκευτική ενοχή και αποτυχημένες σχέσεις. Αυτή τη δυσφορία, οι ιδρυτές του Quittr την μετέτρεψαν σε κερδοφόρο business plan.

Επιστήμη vs Μεσσιανισμού

Παρόλα αυτά, η αφήγηση του app δεν αντέχει πάντα στην επιστημονική κριτική. Ο ψυχολόγος Joshua Grubbs, ειδικός στον εθισμό, ξεκαθαρίζει ότι η προβληματική χρήση πορνό δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως εθισμός, αλλά ως καταναγκαστική συμπεριφορά. Τονίζει, επίσης, ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για τον ισχυρισμό ότι το πορνό «ξανακαλωδιώνει» (rewires) τον εγκέφαλο.

Εισάγει μάλιστα την έννοια του moral incongruence: πολλοί άνθρωποι νιώθουν «εθισμένοι» όχι λόγω της συχνότητας της χρήσης, αλλά επειδή αυτό που κάνουν έρχεται σε σύγκρουση με τις ηθικές τους αξίες. Το Quittr πατάει ακριβώς πάνω σε αυτή την εσωτερική σύγκρουση για να πουλήσει τη συνδρομή του.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Ruvim Borishkevich (@pdxruvim)

Το νέο Purity Culture

Εδώ το ζήτημα ξεφεύγει από τα όρια μιας εφαρμογής. Το πορνό, φυσικά, δεν είναι μια αθώα βιομηχανία – το ρεπορτάζ αναγνωρίζει θέματα βίας και εκμετάλλευσης. Όμως, η ιστορικός Noelle Perdue περιγράφει τον σύγχρονο anti-ρorn πανικό ως ένα είδος «purity culture για αγόρια».

Ο κοινωνιολόγος Samuel Perry συμπληρώνει ότι το θέμα μεταφέρθηκε από την εκκλησία σε μια «θεραπευτική» γλώσσα ελέγχου. Οι άντρες σήμερα δεν νιώθουν ότι αμαρτάνουν απέναντι στον Θεό, αλλά ότι αποτυγχάνουν να έχουν την απόλυτη κυριαρχία πάνω στον εαυτό τους.

Το Quittr είναι το τέλειο σύμβολο αυτής της στιγμής. Είναι ένα προϊόν που μετατρέπει την ανασφάλεια σε αγορά. Πουλάει μια ψευδαίσθηση αποκατάστασης σε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην υπερδιέγερση και τη μοναξιά, έχοντας την εντολή να βελτιστοποιεί τα πάντα: από το σώμα και την προσοχή μέχρι το εισόδημά της.

Σε αυτό το περιβάλλον, το πορνό μετατρέπεται στον απόλυτο «συμβολικό εχθρό». Είναι το boss που πρέπει να νικήσεις για να αποδείξεις ότι είσαι ακόμα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Αυτό αγοράζουν οι χρήστες: όχι την αποχή, αλλά μια ιστορία για το ποιοι θα ήθελαν να είναι.

Το διαδίκτυο υποσχέθηκε άπειρη πρόσβαση στην επιθυμία και τελικά γέννησε μια βιομηχανία που εμπορεύεται τη ντροπή που η ίδια η πρόσβαση άφησε πίσω της. Το Quittr δεν είναι η λύση στο αδιέξοδο· είναι ο πιο κυνικός και καθαρός του καθρέφτης.